Borstkanker, tussen wanhoop en hoop
Boek
De dag nadat Mira van Bemmelen te horen krijgt dat ze borstkanker heeft begint ze met het schrijven van een dagboek.
Van 14 oktober tot 12 januari houdt zij ons bijna dagelijks op de hoogte van alles wat er met haar gebeurt en wat er in haar omgaat. Dit is de periode van diagnose tot en met de laatste dag van de bestraling. Daarna vermeldt zij alleen nog gedurende 1,5 jaar de controles in het ziekenhuis. Mira besloot dat zij niet tegen de borstkanker zou vechten, maar haar energie te richten op het helpen van haar borst. Vechten was voor haar gevoel namelijk strijd en strijd was oorlog. Dat wilde zij niet met haar eigen lijf. Op het moment dat ze dit besloot stroomde ze vol met liefde en medegevoel voor haar zieke borst en ze besloot alles te doen wat in haar vermogen lag om beter te worden. Ze ging mediteren en visualiseren en had veel steun aan haar gidsen uit de spirituele wereld, die haar naar eigen zegge leidden en haar visie op haar ziekte veranderden.
Daarbij voelde Mira zich ook gesterkt door de steun van twee lotgenoten die in dezelfde periode hun operatie ondergingen. Met hen deelde ze haar angsten en blijdschap en samen sloegen ze zich door de nabehandelingen heen. Alle drie waren patiënt van dezelfde arts wat volgens Mira geen toeval kon zijn aangezien er vier specialisten in het ziekenhuis waren. Ondanks dat ik zelf niets met deze materie heb kan ik me voorstellen dat actief bezig zijn met je genezing een gunstige invloed heeft op je lichamelijke en geestelijke conditie. Waar ik echter meer moeite mee heb, is dat Mira 'toevalligheden' niet als zodanig beschouwt, maar deze ziet als het werk van haar gids die haar op deze wijze probeert te helpen. Een voorbeeld: Mira had een kraan niet goed gesloten voordat zij een paar dagen naar familie was gegaan. Het gevolg was wateroverlast bij de benedenbuurvrouw. Toen Mira daar haar excuses aanbood en uitlegde waardoor zij zo verstrooid was, vertelde de buurvrouw dat zij enige maanden daarvoor dezelfde operatie had ondergaan. Toeval, Of niet? We weten dat in Nederland 1 op de 10 vrouwen borstkanker krijgt. In mijn straat wonen ook twee lotgenoten, maar om dat nou toe te schrijven aan iets anders? Ondanks dit soort kanttekeningen denk ik dat dit boekje een steun en een bron van herkenning kan zijn, met name voor vrouwen die nog niet zo lang geleden met borstkanker werden geconfronteerd.
Van 14 oktober tot 12 januari houdt zij ons bijna dagelijks op de hoogte van alles wat er met haar gebeurt en wat er in haar omgaat. Dit is de periode van diagnose tot en met de laatste dag van de bestraling. Daarna vermeldt zij alleen nog gedurende 1,5 jaar de controles in het ziekenhuis. Mira besloot dat zij niet tegen de borstkanker zou vechten, maar haar energie te richten op het helpen van haar borst. Vechten was voor haar gevoel namelijk strijd en strijd was oorlog. Dat wilde zij niet met haar eigen lijf. Op het moment dat ze dit besloot stroomde ze vol met liefde en medegevoel voor haar zieke borst en ze besloot alles te doen wat in haar vermogen lag om beter te worden. Ze ging mediteren en visualiseren en had veel steun aan haar gidsen uit de spirituele wereld, die haar naar eigen zegge leidden en haar visie op haar ziekte veranderden.
Daarbij voelde Mira zich ook gesterkt door de steun van twee lotgenoten die in dezelfde periode hun operatie ondergingen. Met hen deelde ze haar angsten en blijdschap en samen sloegen ze zich door de nabehandelingen heen. Alle drie waren patiënt van dezelfde arts wat volgens Mira geen toeval kon zijn aangezien er vier specialisten in het ziekenhuis waren. Ondanks dat ik zelf niets met deze materie heb kan ik me voorstellen dat actief bezig zijn met je genezing een gunstige invloed heeft op je lichamelijke en geestelijke conditie. Waar ik echter meer moeite mee heb, is dat Mira 'toevalligheden' niet als zodanig beschouwt, maar deze ziet als het werk van haar gids die haar op deze wijze probeert te helpen. Een voorbeeld: Mira had een kraan niet goed gesloten voordat zij een paar dagen naar familie was gegaan. Het gevolg was wateroverlast bij de benedenbuurvrouw. Toen Mira daar haar excuses aanbood en uitlegde waardoor zij zo verstrooid was, vertelde de buurvrouw dat zij enige maanden daarvoor dezelfde operatie had ondergaan. Toeval, Of niet? We weten dat in Nederland 1 op de 10 vrouwen borstkanker krijgt. In mijn straat wonen ook twee lotgenoten, maar om dat nou toe te schrijven aan iets anders? Ondanks dit soort kanttekeningen denk ik dat dit boekje een steun en een bron van herkenning kan zijn, met name voor vrouwen die nog niet zo lang geleden met borstkanker werden geconfronteerd.
