BVNblog
BVN blog
Lucinda; vrijdag; een dagje bij mijn ouders en als het zo blijft hoor je mij niet klagen!!!!
17-05-2013
Morgen.
Weer redelijk geslapen!
Ik vind het tot nu toe nog niet tegenvallen met de nieuwe kuur.
Om 06.00 uur ben ik wakker en als ik wat draai voel ik wel dat ik spierpijn heb maar het is te doen!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; Joost vrij, fysio en op pad met zijn 3-tjes
16-05-2013
Morgen!
Redelijk geslapen.
Niet aan 1 stuk door, maar het valt me nog niet echt tegen.
Joost is vandaag lekker vrij en we hopen iets leuks te kunnen gaan doen met zijn 3-tjes
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; de dag na de 4e chemo
15-05-2013
Morgen!
Redelijk geslapen.
Vandaag nog nog 2 x 2 dexa's nemen s'ochtends en s'avonds en dan ben ik weer van de pillen af......voorlopig!!
Met de hartkloppingen valt het reuze mee.........alle andere keren had ik meerdere pillen tegen de misselijkheid en ik denk dat de combinatie van die andere pillen samen met de dexa de grootste trigger was voor de hartkloppingen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag; de dag van de 4e chemo!!!
14-05-2013
Goedmorgen.
Ik heb gelukkig goed geslapen, maar wel dankzij een slaaptabletje.
Dat heb ik preventief genomen zodat er een grotere kans is dat ik goed zal slapen en dat is aardig gelukt!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; de dag voor mijn 4e chemo!
13-05-2013
Morgen!
Nog 1 dag en dan mag ik weer aan het gif!.............grrrrrrrrrrrrr!!
Vandaag mijn huisje van top tot teen opruimen en poetsen zodat alles weer netjes is als ik straks misschien voor pampus lig op de bank!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; MOEDERDAG!!!!
11-05-2013
Morgen!
Redelijk geslapen maar wel wat uitgerust!
Vandaag is het Moederdag!!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag; feest van de buren...........!!!
11-05-2013
Pfffff, een veeel te kort nachtje..............
Ik sliep pas om 02.00 uur en om 07.30 was Jiggy aan het roepen.
Normale tijd maar veel te vroeg nu voor mij, hahaha!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; een zeer druk dagje met afsluiten een feestje op het dorp!!
10-05-2013
Morgen,
Iets beter geslapen, maar nog niet echt super....helaas!
Ik heb vandaag een drukke planning!
Fysio, PICC verzorging, boodschappen doen en als afsluiter naar On Cue, een coverband die ieder jaar optreedt met de Lentefeesten.
Joost is vandaag ook lekker vrij.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; Hemelvaartsdag....GENIETEN!!!!
09-05-2013
Morgen!
Weer matig geslapen helaas..........
Vandaag is Joost ook lekker vrij en gaan we met zijn 3-tjes genieten van deze vrije dag!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; Jiggy-dag en samen plantjes halen met Jiggy
08-05-2013
Weer matig geslapen..!
De reden...geen idee, ik ben super-relaxed dus ik lig niet te malen of iets dergelijks.
Vervelend, maar gelukkig krijg ik genoeg energie van mijn lieve Jiggy, hahaha!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag; weer een heerlijke dag met mijn Jiggy!!!
07-05-2013
Redelijk geslapen!!
En......ik vannacht volgens mij mijn 1e opvlieger gehad.............pfffff....lekker hoor.....NOT!!!!!
Het kon natuurlijk niet uitblijven........helaas!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag; een dagje samen met Jiggy en even langs op mijn werk
06-05-2013
Morgen.
Vandaag een "Jiggy-dag" en even langs op mijn werk.
Jiggy heeft nog vakantie want de creche is ivm de schoolvakantie ook gesloten.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; een dagje met mijn 2 mannen
05-05-2013
Morgen.
Weer een heerlijke dag om naar uit te kijken.
Het wordt mooi weer dus............genieten maar!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag; een weekend niks gepland en van de zon genieten
04-05-2013
Morgen.
Nou Jiggy heeft het goed begrepen.....hij sliep uit tot 08.30 uur......heerlijk!
Natuurlijk merk ik dat ik laat op bed lag maar ach........ik heb een heel weekend niks te doen dus dat komt vast wel goed!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; JIGGY-dag en verjaardag
03-05-2013
Morgen!
Weer heerlijk geslapen en weer lekker weer vandaag!!!!
Vandaag wordt het een echte JIGGY-dag!!
Ik ga alleen maar leuke dingen doen met mijn kleine schattebout!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; mijn vriendin gezellig op visite
02-05-2013
Morgen.
Alle 3 weer lekker geslapen.
Joost werkt vandaag een dagje thuis.
Ik word vandaag heel de dag vergezeld door mijn lieve vriendin M.
Die heeft ook 2 weken vakantie nu en wilde ook wel een dag op me komen passen haha!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; bij mijn werk langs en een stuk fietsen
01-05-2013
Morgen.
Vandaag is het weer woensdag en Jiggy gaat weer een dagje naar mijn schoonouders.
Ik ga deze ochtend een uurtje naar mijn werk.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag; Koninginnedag en jarige schoonmoeder
30-04-2013
Morgen!!
Koninginnedag...................gezellig!!!
Op tijd uit bed om naar onze Lex en Max te kijken haha!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag; Joost naar de bios en ik kijk thuis film op Koninginneavond!!
29-04-2013
Alle 3 weer prima geslapen.
Joost gaat weer werken en ik ben vandaag alleen met Jiggy.
Mijn vriendin die op de maandag op mij past moet vandaag werken dus die komt
niet.
Wel komt ze vanavond gezellig film kijken.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; genieten van de zon en vrienden op visite
28-04-2013
Morgen!
Alle 3 weer lekker geslapen.
Alle spierpijn is weg en ook het kokhalzen en de misselijkheid behoren weer tot het verleden..........godzijdank!!
Ik maak me weer op voor 2 goede weken hahahaha!!
Deze ochtend lekker luieren en vanmiddag komen onze vrienden op visite.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag; Ik voel me weer een beetje mens vandaag!!
27-04-2013
Morgen.
Goed geslapen en vandaag helemaal niks op de planning.....heerlijk.
Vannacht geen pilletje meer genomen en niks gegeten dus dat gaat al een stuk beter.
De spierpijn is zo goed als weg.
Heel af en toe nog wat kokhalzen maar dat is ook al een stuk minder.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; het gaat weer iets beter
26-04-2013
Morgen.
Redelijk geslapen en de "spierpijn" van de epo-spuit is al een stukje minder.
Nog wel misselijk maar het is te doen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; baaldag nr 2!!!
25-4-2013
Morgen.
Goed is hij niet!!!
Naast dat ik vannacht om 02.00 uur een tabletje tegen de misselijkheid nam en daarna een ligakoek, doet werkelijk mijn hele lijf zeer...........JEZUSMINA!!
Dit is dus duidelijk van de EPO-spuit, niks geen RED-BULL-vleugels en rondjes racen op een racefiets........
Gewoon wakker worden en het gevoel hebben dat er vrachtwagen over je heen is gereden...........erg fijn hoor................NOT!!!!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; mijn 1e EPO-spuit en zonder de dexametason
24-04-2013
Morgen.
Ik heb wat geslapen maar erg veel is het niet geweest.
Maar iedere minuut is er 1 zullen we maar zeggen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag; vandaag de 3e chemokuur
23-04-2013
Goedemorgen.
Gelukkig goed geslapen........op naar de chemo!!
Mijn moeder gaat met me mee naar de chemo en Jiggy blijft bij mijn vader.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag; naar het Erasmus voor genetisch onderzoek
22-04-2013
Goedemorgen......
Jezusmina...om 06.00 uur ging mijn wekker al....ik ben niet meer gewend zo vroeg er uit te moeten......
Ik moet vandaag om 08.30 uur in Rotterdam zijn bij het Erasmus en omdat we niet in de file willen staan vertrekken we maar op tijd.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; ochtendje blog typen en 's-middags visite
21-04-2013
Goemorgen.
Weer lekker geslapen.
Ik moet nu echt aan mijn blog gaan werken...............ik loop al 6 dagen achter.......
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag; dagje in de tuin bij mijn schoonouders
20-04-2013
Goedmorgen allemaal!
Niet zo heel goed geslapen, nog vol van de adrenaline van PINK misschien....ik weet het niet.
Straks eerst naar Jiggy toe......
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; NAAR PINK WOEHOE!!!!!!!!
19-04-2013
Morgen.
Niet zo goed en te kort geslapen.
Ik zat zo vol ideeën voor Jiggy's kamer dat ik niet goed in slaap kon komen....je kunt je maar ergens druk om maken, hahahahahaha.
Je zou verwachten dat ik om iets anders wakker lig en Joost, mijn ouders en zussen moeten ook erg lachen als ik vertel wat de reden was dat ik slecht heb geslapen....
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; een heerlijke pyjama-dag met Jiggy
18-04-2013
Goedemorgen.
Alle 3 weer heerlijk geslapen.
Vandaag heb ik ook helemaal geen plannen en ben ik samen met Jiggy.
Ik voel me goed dus geen oppas voor mij deze week, hahaha!
Joost vertrekt naar zijn werk en Jiggy en ik lopen om 11.00 uur nog in pyjama rond.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; een dagje lekker voor mezelf
17-04-2013
Goedemorgen.
Alle 3 heerlijk geslapen en vandaag heb ik fijn een dagje voor mezelf!!!
Jiggy naar opa en oma, Joost werken en mijn zus komt vandaag ook niet.
De kindjes van mijn zus gingen niet bij een vriendje of vriendinnetje spelen en dan moet mijn zus weer op tijd terug de kinderen uit school halen.
Een keer een dag voor mezelf vind ik ook weleens lekker!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag; dagje Jiggy-time
16-04-2013
Goedemorgen.
Goed geslapen en besloten dat 1 dag dippen voldoende is!
Vandaag ben ik de hele dag lekker alleen met Jiggy!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag....de 3e kuur gaat NIET door!!!!!!
15-04-2013
Morgen.
Vandaag is het de dag van de 3e kuur..............of toch niet!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; lekker een dagje thuis en genieten van het zonnetje!
14-04-2013
Morgen.
Wij hebben in de ochtend ons eerste cadeautje al te pakken...........Jiggy slaapt uit tot 08.15 uur......lekker hoor!
Er staat vandaag niks op de planning dus we zien wel wat het gaat worden.
Er wordt een prachtige dag met veel zon beloofd......ben benieuwd!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
lucinda; zaterdag; dagje niks gepland
13-04-2013
Morgen!
Lekker wat uitgeslapen tot een uur of 9.
Jiggy bleef bij opa en oma logeren dus we hebben een rustig ochtendje.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; dagje bij mijn zus en vriendin, thuiszorg en PV feest van het ziekenhuis!
12-04-2013
Morgen.
Redelijk geslapen.
Joost was om 04.00 uur thuis............pffffffffffffffffffffffff.
Ik hoorde Joost thuiskomen maar viel gelukkig weer in slaap.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; vandaag krijg ik mijn PICC
11-04-2013
Goedemorgen!
Jiggy en ik hebben heerlijk geslapen.
Joost amper want die kwam pas om 02.00 uur naar bed....pffffffffffff.........even naar de computer kijken...jaja!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; een dagje met mijn zus en visite
10-04-2013
Goedemorgen.
Alle 3 heerlijk geslapen!
Joost gaat weer werken en Jiggy naar mijn schoonouders.
Ik heb weer een dagje samen met mijn zus D.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; Dinsdag; dagje bij mijn ouders op visite!
09-04-2013
Goedemorgen!
Alle 3 weer heerlijk geslapen!!!
Joost weer naar het werk en ik ga vandaag een dagje naar mijn ouders toe.
Eerst wat wasjes draaien en de laatste troep op zolder opruimen zodat alles achter het schot is geborgen en de logeerkamer helemaal leeg is om aan de slag te gaan met Jiggy zijn nieuwe kamer.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag dagje visite en een PICC geregeld!!
08-04-2013
Morgen!
Goed laat ik achterwege want hij kon een stuk beter.
Jiggy heeft flink liggen spoken en dromen....
Om 01.00 uur hebben we hem tussen ons in gelegd maar hij ging zo liggen vervelen dat hij heel snel weer in zijn eigen bed werd gelegd....iets waar Jiggy het dus duidelijk niet mee eens was!!!
3 kwartier lang heeft hij keihard lopen huilen en schreeuwen....een driftbuitje zeg maar.
Na die 3 kwartier was hij zo moe dat hij in slaap is gevallen.
Alles bij elkaar toch weer bijna 2 uur in de weer geweest met dat eigenwijze mannetje en dat midden in de nacht!!!!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; een dagje heerlijk van de zon genieten.
07-04-2013
Morgen!
Weer heerlijk geslapen.
Jiggy is pas om 08.00 uur wakker....lekker een beetje uitslapen!!!
Een leuke zondag voor de boeg vol leuke dingen!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag; dagje Ikea en mijn huis re-stylen ;-)
06-04-2013
Morgen!!
Weer heeeeeeeeeeeeeerlijk geslapen!!!
Joost kwam pas om 00.30 uur naar bed!
Toevallig had Jiggy toen ook een flinke hoestbui en was ik dus wakker toen Joost naar bed kwam.
Gelukkig ben ik al heel snel weer heerlijk in slaap gevallen en worden we pas om 08.00 uur wakker.
We hebben geen concrete plannen voor vandaag en mijn zus appt of ik mee naar IKEA ga.
Ik als echte IKEA-fan zeg daar natuurlijk geen nee tegen.
We doen het vanochtend lekker rustig aan en Joost bouwt Jiggy's racebaan van CARS om.
Dat apparaat "vreet" die grote dikke batterijen en dat is niet leuk meer!!!!
Mijn eigen Willy Wortel verzint dat we de baan voortaan gewoon aan de stroom hangen.
Jiggy is ook trots op zijn papa dat hij, als het klaar is, tegen papa zegt: " goed gedaan papa, het lukte...."
En dan moet je ook nog weten, dat die wijsneus van bijna 3 jaar, zijn papa een schouderklopje geeft terwijl hij deze woorden uitspreekt.............hilarisch en wij liggen dan ook allebei in een deuk!!!!
Rond 12.00 uur vertrek ik richting mijn zus D.
Ik heb geen zin om naar Breda te rijden en mijn reactievermogen is nu ook niet altijd om over naar huis te schrijven dus mag mijn zus in onze auto naar Breda rijden.
Welnu..... ik ben, geloof ik, nog nooit zo lang bij IKEA binnen geweest.........
Alles was daar nieuw ingericht en ideeën genoeg!!!
Ik koop een aantal superleuke posters en kaarten met bijpassende lijsten........superleuk!!!
Ook mooie dozen voor in de nieuwe kast op de slaapkamer en nog wat klein spul.
In de Ikea kom ik nog bekenden tegen, een achterneef van Joost met zijn gezinnetje.
We kletsen bij en ze beloofd dat ze snel een keer langskomt...gezellig!
Mijn zus is ook geslaagd waar ze voor kwam en voldaan rijden we om 17.00 uur weer naar huis!
Om 18.00 uur ben ik thuis en word ik warm onthaald door mijn mannen...........Jiggy is helemaal blij om me weer te zien....."ikke mama gemist".
Nou ik ben maar een paar uur weg geweest maar toch lief dat hij me mist!! ;-))
Vamiddag heeft een kennisje van ons nog een prachtig bloemstuk gebracht.....echt een heel mooi stuk!!!!
Jammer dat ik ze gemist heb maar ze zou snel een bakkie komen doen had ze aan Joost doorgegeven.
We eten heerlijk ongezond: een lekkere pizza!!
Als Jiggy om 19.30 uur op bed ligt, ga ik al mijn nieuwe aanwinsten een mooi plekje geven in huis en ondertussen kijken we naar "Weet ik veel"
Daarna nog naar de "Grote improvisatieshow" en als klapper "Hotter than my Daughter".....ONGELOFELIJK...............het zal je moeder maar zijn, hahahahahahaha.
Joost en ik komen onder het genot van een toastje en een biertje echt niet meer bij van de lijpe mensen die op tv komen........hahahaha!!!
Om 00.00 uur gaan we naar bed.
Op naar weer een nachtje heerlijk slapen!!
Truste en tot morgen!
Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; wederom een rustig dagje
05-04-2013
Morgen.
Weer heerlijk geslapen.
Het zou ook wel eens van de prosecco en de wijntjes van gisteren kunnen zijn, hahaha!
Na een heerlijk romantisch avondje met mijn manneke val je natuurlijk ook wel heerlijk in slaap....dat kan niet anders!!!
Joost werkt vandaag thuis dus dat is ook weer gezellig al ben ik zelf de ochtend niet thuis.
Rond 10.30 uur ben ik bij mijn zus C.
Mijn zwager is ook thuis dus dat is ook weer gezellig.
Ik zie mijn zussen heel veel maar mijn zwagers minder want die werken uiteraard full-time.
Jiggy gaat aan de slag met de cars-auto's van zijn neven en om 12.00 uur gaan mijn zus, Jiggy en ik die 2 mannen uit school halen.
Jiggy is weer apetrots als hij op de school arriveert.
Als we allebei mijn neefjes hebben gehaald, loopt Jiggy met aan elke zijde 1 neef aan de hand trots door de school.
Dat is grappig en bovenal schattig om te zien!
Ik ben erg blij dat Jiggy zijn neefjes en nichtje veel ziet.
Hij is immers alleen en wat dat betreft is het zo'n gezellig en sociaal kind.
Hoe meer kinderen om hem heen, hoe beter.
Als we weer thuis zijn eten we met zijn allen een boterham.
Als mijn zus de jongens weer naar school heeft gebracht gaan Jiggy en ik naar huis.
Mijn ouders komen vanmiddag op visite en een bloemetje brengen voor onze trouwdag.
Rond 14.00 uur zijn mijn ouders er en ze hebben echt een prachtig bloemstuk meegebracht.
Mijn ouders geven ieder jaar een bloemstuk op onze trouwdag, maar dit is wel een heel mooi groot bloemstuk........
"Het is voor je trouwdag EN voor je ziek zijn" zegt mijn moeder erbij.
Buiten een kaart met bemoedigende woorden in aanvang, had ik voor mijn "ziek zijn" nog niks gekregen omdat mijn woonkamer al 8 weken lang een bloemenzee is ;-))
Nu was alles bijna uitgebloeid en vond mijn moeder het wel tijd voor een mooi stuk!
Joost is nog wel aan het werk maar kan zich zo toch af en toe in onze gesprekken mengen.
Mijn ouders gaan om 17.00 uur weer naar huis en wij eten vanavond pannenkoeken.
Jiggy gaat nog lekker buiten spelen.
Helaas doen computers vaak niet wat je wilt en met het werk schiet het abslouut NIET op bij Joost.
Om 18.30 uur is hij nog lang niet klaar en besluiten we maar in Huijbergen een pannenkoek te gaan eten (ik durf het bijna niet meer te zeggen, hahahaha)
Jiggy een kinderpannenkoek, Joost eentje met spaghetti (gedver....) en ik een met spek en annanas....................jummie!
Jiggy een fristi erbij en wij een lekkere Hoegaarden..............mij hoor je niet klagen hoor!!!!
Om 20.30 zijn we thuis en Jiggy is moe maar zeer voldaan.
Hij zegt zelf tegen ons " gezellig papa en mama"!!
Dan smelt je mama-hartje weer hoor.
Ik lees Jiggy nog lekker voor over een luipaardje waarvan zijn mama de allerliefste knuffels geeft.
Het valt me op dat Jiggy de laatste weken altijd vraagt dit boekje voor te lezen als ik hem voor het slapen ga, voorlees.
Dat mannetje snapt toch veel meer dan wij volwassenen denken!!!
Ik lees tot 22.00 uur lekker wat VT-wonen blaadjes en ik val dan ook bijna in slaap met een VT-wonen op mijn neus.
Joost moet helaas nog heel de avond werken en ik ga dan ook tegen onze principes in alleen naar bed om 22.00 uur.
Na nog geen minuut val ik als een blok in slaap.....zzzzzzzzzzzzzzzz!!!
Fijn weekend allemaal en tot morgen!
Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag04-04-2013; 5 jaar getrouwd met mijn schat!
04-04-08
Morgen!!
Vannacht goed geslapen..............JOEPIE!!!
En dan is het ook nog eens mijn trouwdag..........mijn dag kan niet meer stuk!!!
Alweer 5 jaar geleden.....en dan ook nog eens bekroond met een prachtige zoon 2 jaar later.
Wat ben ik eigenlijk toch een gelukkig mens!!!! ;-))))
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag 03-04-2013........NIET GESLAPEN GGGRRRRRRRRRRRR
03-04-2013
V*RDOMME.............weer een hele nacht wakker gelegen.
Echt ieder uur van de klok voorbij zien komen......................
Ik was zooooooooooo moe en dan nog slaap ik niet...........echt zo frustrerend!
Joost en Jiggy hebben gelukkig goed geslapen en Jiggy is al een heel stuk fitter dan gister.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag.....een HEL van een nacht....Jiggy ziek!!!
03-04-2013
HHHEEEEEEEEEEEELLLLLLLLLLLLLLPPPPPPPPPPPPPPPP.......wat een nacht!!!!!
PFFFFFFF!!!
Jiggy lag welgeteld twee uur in bed toen hij begon te simmen.
Na 2 minuten gesim ging hij ineens heel hard huilen.
Joost en ik hadden aan 1 blik genoeg...............die heeft gespuugd!!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag; 2e paasdag....gezellig
01-04-2013
Morgen!
Helaas slecht geslapen, waarom weet ik zelf ook niet goed.
Ik was supermoe en ontspannen en toch lukt het niet om lekker in slaap te vallen................
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; VROLIJK PASEN..OH EN GESLAPEN.....YES!!!
31-03-2013
GOEDEMORGEN........JA HIJ IS GOED...ECHT WAAR!!!!!
IK HEB GESLAPEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Wat kun je een mens blij maken met SLAAP!!!!!
Niet dat ik nu fit genoeg ben om een rondje te gaan joggen maar psychisch is het toch wel even erg fijn dat ik een nacht goed heb geslapen.....joepie!!!
Werd er gek van hele nachten wakker liggen...bah!!!
Dus bij deze....iedereen FIJNE PAASDAGEN!!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag; moe, moe, moe
30-03-2013
Morgen.
Lijd ik aan insomnia ofzo..................jezus mina.................weer NIET geslapen.....pffffffffffffffff!!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; ik ben zo moe!!!!
29-03-2013
Morgen.
Weer slecht geslapen....verdorie!!
Vandaag komen mijn oudste zus en mijn ouders op mij passen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; Joost lekker thuis en zoooooooo moe!!!!
28-03-2013
Weer niet geslapen.............................verd*mme!!!
Ik ben zooooo moe, maar slapen............NIET DUS!!!
Vannacht weer een liga op omdat ik weer begon te kokhalzen, verdorie!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; weer een bodemloze put en op tijd eten anders ben ik weer misselijk
27-03-2013
Morgen.
Helaas weer geen goede nacht.....ik heb amper geslapen.
Toch weer last van hartkloppingen van de medicijnen als ik in bed lig en vannacht om 02.30 gegeten omdat ik weer zo'n honger had!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag; vandaag de 2e chemokuur
26-03-2013
Morgen.
Heel goed is hij niet want ik heb NIET goed geslapen.....lekker handig met de chemo op het programma vandaag.
De slechte nachtrust is puur te danken aan ons dromenlandje Jiggy.
Om 03.00 werd hij hard schreewend wakker en we besloten (daar gaan mijn principes...zal nooit meer zo hard roepen mensen :-)))) Jiggy tussenin te leggen.
Om 05.00 was meneer klaarwakker.....tv kijken mama!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag, zou mijn bloed goed genoeg zijn voor de chemo??
25-03-2013
Morgen!
Goed geslapen en een druk dagje voor de boeg.
Visite, middag ziekenhuis en weer visite.......
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag; kinderverjaardag en lekker naar de McDonalds!!
24-03-2013
Goedemorgen!
Lekker lang geslapen ...............heerlijk!!
We lagen natuurlijk lekker vroeg op bed dus we zijn weer bijgetankt!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag; weekend!!!!
23-03-2013
Morgen!!
Heerlijk uit kunnen slapen want Jiggy is uit logeren.
Lekker geslapen en nergens last van.
Joost gaat om 09.30 hout klieven bij een kennis dus rond 09.00 uur gaan we uit bed.
Wat zal ik eens gaan doen deze ochtend???
Mijn schoonouders gaan met Jiggy eerst op visite bij Joost zijn opa en oma, de ouders van mijn schoomoeder.
Ze vonden het leuk om Jiggy mee te nemen naar zijn overgrootouders.......prima!!
Rond 12.00 uur zijn ze weer thuis en wij gaan Jiggy weer ophalen.
Ik doe eerst wat huishoudelijk taakjes en ga dan lekker even in mijn eentje naar de woonboulevard in Bergen op Zoom.
Leuke spulletjes kopen voor in huis om het voorjaar in huis te halen.
Buiten is het bar en boos en ik kleed me dus erg dik aan.
Dikke sjaal om mijn hoofd wikkelen en gaan met die banaan!
In de winkel kom ik een jongetje van een jaar of 6 tegen.
Hij blijft me wat aangapen en loopt achteruit snel naar zijn mama toe.
Hij kijkt heerlijk ongegeneerd naar mijn hoofd.......wat heeft die mevrouw nou toch, hoor ik hem denken.
Ik lach wat lief naar hem, maar hij vind het maar een beetje gek denk ik een mevrouw zonder haar.
Erg vind ik het niet, het is immers een kind.
Erger vind ik het als een volwassene je een beetje aan blijft staren.
Dit had ik gisteren in de stad 1 keer.
Je hoort ze dan denken...." wat zou er met dat vrouwtje zijn.....zou ze kanker hebben ofzo??"
Een seconde later kijken ze dan naar Jiggy in de buggy...zo van...tis zonde dat mannetje met een mama die ziek is.
Ach ja, er zijn overal mensen voor!!!
Ik kom thuis met superleuke kussens en nog wat andere accessoires in een heerlijk voorjaarskleurtje, turkoois.
Joost is rond 12.30 uur thuis en als hij gedouched en al is, gaan we rond 14.00 uur ( wat later dan de planning) Jiggy halen.
We blijven uiteindelijk heel de middag gezellig bij mijn schoonouders en eten lekker chinees.
Nog wat natafelen en rond 20.00 uur gaan we echt naar huis.
Jiggy moet ook weer naar bed!!
Als Jiggy op bed ligt, ga ik lekker crea-bea aan de slag.
Wat oude fotolijstjes en andere spulletjes schilderen in turkoois.
Joost kijk wat tv en rond 22.00 uur gaan we al naar bed.
Ik ben echt moe.
Ik merk dat ik gisteravond later naar bed ben gegaan dan normaal.
Geeft niks, maar vandaag dus wat vroeger naar bed, even bijtanken.
Joost is bekaf van een paar uur buiten bezig te zijn geweest vanochtend.
Weltrusten en tot morgen.
Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag mijn 1e dag met mijn gemillimeterde koppie
22-03-2013
Goemorgen!!
Word ik wakker met mijn mutsje op, moet je man gewoon lachen als hij naast je wakker wordt. ;-)
Ik geef toe, met dat mutsje ziet het er ook echt niet uit hahaha, net of ik een badmuts op heb.
Ik zeg dan ook tegen Joost;" nu nog zo'n klem op mijn neus en dan kan ik gaan synchroomzwemmen" haha.
We liggen samen in een deuk en al snel zegt Joost dat hij me nog steeds erg mooi vindt.................ja, zou ik ook zeggen als je je vrouw eerst uitlacht haha!!
We hebben alle 3 goed geslapen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; de dag dat mijn haar eraf gaat!!!
21-03-2013
Goedemorgen!
Weer geen enkele haar op mijn kussen....ben benieuwd onder de douche!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag, een dagje shoppen.
20-03-2013
Morgen!!
Goed geslapen en verder nergens last van buiten het feit dat mijn haar echt uit gaat vallen.
Onder de douche tijdens het haren wassen vallen er toch ook redelijke plukken uit.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda;dinsdag; vandaag mijn workshop en de eerste haren die uitvallen!!
19-03-2013
Goedemorgen!!
Redelijk geslapen dankzij ons dromenlandje Jiggy.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag....de eerste dag van een goede week!!
18-03-2013
Morgen!!
Weer goed geslapen en ik voel me prima!!!!
Nog geen haartjes op mijn kussen, alles zit nog vast!!
Ik heb s'ochtends al wel gelijk een andere grote verrassing.......ik menstrueer.
Uh, dat zou toch al gelijk plat liggen, die eierstokken etc??
Nou dus nog even niet.........joepie!!
Joost en ik zijn blij dat ik menstrueer....welkom in de omgekeerde wereld...
Ben ik 2,5 jaar iedere maand zo gefrusteerd als een kip geweest omdat die rode duivels er weer waren.....ben je nu blij!!!???
Ik weet wel dat het de volgende maand ineens uit kan blijven maar misschien is het wel beter als het zo lang mogelijk allemaal blijft werken.....wie weet.
Ach, al is het 15 weken aan een stuk, dan zou je mij nu ook niet horen klagen hoor.
Ik hoop zo dat als heel deze shit voorbij is, ik toch gewoon nog vruchtbaar ben........ja en helemaal gezond natuurlijk want dat is en blijft natuurlijk het belangrijkste!!!!!!
We zullen zien tegen die tijd!!!!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
lucinda; lazy sunday!!
17-03-2013
Morgen!!
Wederom goed geslapen en klaar voor een heerlijke luie zondag.
We hebben geen plannen voor vandaag.
Vanmiddag komen mijn nicht met haar man en dochtertje op visite...gezellig.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag, een druk dagje visite
16-03-2013
Morgen!!
Weer goed geslapen! (...wordt bijna de standaard beginregel :-))))).
Vandaag is Jiggy pas om 08,30 uur wakker..............wat een cadeautje op de zaterdag.
We gaan wel meteen uit bed als hij wakker is want ik krijg vandaag om 10.00 uur al visite.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag, een dagje naar mijn zus
15-03-2013
Goedemorgen allemaal!!
Weer heerlijk geslapen hoor, lijkt wel alsof er niks aan de hand is...............
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag; een dagje met zijn 3-tjes
14-03-2013
Goedemorgen!
Vandaag is Joost vrij.
Een heerlijk dagje met zijn 3-tjes!!
Jiggy had om 05.00 uur een hele enge droom en hebben we hem tussen ons in gelegd.
Uiteindelijk slapen we uit tot 08.00 uur................heerlijk!!
Jiggy vind het supergezellig in bed en is dan ook ontzettend lief.
Hij aait Joost en mij zachtjes over ons hoofd en zegt" vandaag papa en mama thuis".
Ik vraag wat hij vandaag wilt doen.
"Kleien en buiten spelen".
Ik stel voor om vandaag pannenkoeken te eten.
Jiggy mag kiezen of hij ze thuis wil eten of in een restaurant.
"Thuis mama, kan ik mixen met papa".
Joost is altijd degene die pannenkoeken bakt.
Vanaf het moment dat Jiggy groot genoeg was mag hij papa altijd helpen om het beslag te maken.
In zijn keukenschort van Elmo met bijpassende muts en handschoenen is hij een ware keukenprins, hahaha!!
Na een uur gekroeld, gestoeid en geknuffeld te hebben in bed gaan we ontbijten.
We doen het vandaag lekker rustig aan.
Als we allemaal gedouched en aangekleed zijn ga ik eerst mijn kleding eens opruimen.
Even kijken wat voor voorjaars,- en zomerkleding ik allemaal nog heb.
Jiggy kijkt in bed wat tv en Joost is even aan het werk.
Als alles opgeruimd is ga ik weer naar beneden.
Rond 13.00 lunchen we.
Joost bakt voor alle 3 een heerlijke omelet.
Hierna gaan we eerst lekker naar buiten.
Tussen de sneeuwbuitjes door is het prachtig weer.
We proberen Jiggy eerst op zijn Elmo-loopfiets te krijgen maar dit is geen succes.
Dan op zijn gewone fiets met zijwieltjes.
Meneer is nog geen 3 jaar, maar fietsen wat hij kan................ZO TROTS!!!
We fietsen naar de speeltuin bij ons in de wijk.
Jiggy fietst van speeltoestel naar speeltoestel en heeft het reuze naar zijn zin.
Hij fietst een aantal rondjes en dan lopen we nog een stuk verder in de wijk.
Na dik 1,5 uur buiten te zijn geweest merk ik dat ik wel wat moe word en gaan we naar huis.
Ik plof neer in de bank; zodra ik ga zitten ben ik zoooooooooooooo moe....
We drinken lekker wat met een heerlijke koek en even laten ben ik weer "opgeladen".
We spelen nog wat met Jiggy en rond 17.30 uur gaan mijn mannen het beslag voor de pannenkoeken maken.
Ik denk ondertussen de tafel en even laten eten we de heerlijke stapel pannenkoeken op.
Jiggy smult van oor tot oor!!!
Hierna spelen we nog wat met Jiggy maar hij is nu niet echt gezellig.
We merken al 3 dagen dat hij veel slechter luistert dan normaal en soms erg boos wordt.
Ik vraag me af of het alleen de leeftijd en een fase is.
Misschien komt alles eruit bij ons kleine mannetje.
Het hele "spektakel" is immers al 5 weken bezig; niet niks voor dat mannetje.
Soms zegt hij ook tegen opa en oma Staal...." mijn mama is ziek".
Maar ook al is het allemaal vervelend, meneer moet nog steeds luisteren!!
Deze keer moet hij toch vroeg naar bed omdat hij gewoon echt niet wil luisteren.
Uiteindelijk is hij flink over de rooie en dit is dan ook de eerste keer dat hij niet direct gaat slapen.
Na een half uur "proberen" geeft hij het op en valt hij in diepe slaap.
Joost en ik kijken nog wat tv en ik werk mijn blog bij.
Rond 22.30 gaan we lekker naar bed.
Weer een goede dag in de pocket, zelfs zonder pijn in mijn armen!
Die vermoeidheid....ach, tegen verzetten en blijven bewegen.............dan gaat het gelukkig prima!!
Ik ben gewoon echt 10x meer moe als ik in de bank plof en niks doe.
Bewegen dus en vooral genieten van mijn 2 mannen <3!!
Welterusten allemaal en tot morgen!!
Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag; dagje bij mijn zus!
13-03-2013
Goedemorgen allemaal!
Weer heerlijk geslapen!!
Zelfs Jiggy was om 08.00 uur nog niet wakker.
Omdat Joost, Jiggy naar zijn ouders moest brengen hebben we het mannetje om 08.05 wakker moeten maken.
In zijn slaapzakje en jas aan ging hij naar opa en oma Staal vandaag.
Vandaag ga ik een dag naar mijn jongste zus toe.
Ik blijf nog even lekker lui in bed liggen maar na een half uurtje ga ik er toch maar uit.
Op mijn gemakje ontbijten en daarna lekker lang douchen.
Ik voel me verder prima alleen mijn rechterarm ( mijn "chemo-arm") doet best wel wat zeer.
Ik slaap altijd met mijn arm onder mijn hoofd en dus een gebogen arm.
Ik heb het idee dat mijn arm daardoor zeer doet in combinatie met de ader die de chemo moet doorstaan.
Goed te doen maar een beetje vervelend.
Rond 10 uur rij ik weg en even later ben ik bij mijn zus.
Haar kinderen zijn naar school dus als we nog iets willen ondernemen moeten we dat nu doen.
We gaan eerst even naar de Action, ik ben dol op die winkel.
Ik heb een tik om mijn interieur nogal eens te veranderen, geen groot drama met een winkel als de Action in de buurt.
Ook dit keer zijn er weer leuke frutsels en spulletjes voor in huis.
Ik koop 2 leuke canvasdoeken met mooie teksten en 2 leuke windlichten.
Jiggy zijn knutselspullen waren ook ver op en dus nemen we van alles mee.
Foam, stickervellen, glitterpapier noem maar op, het kost toch allemaal geen drol!!
Ook mijn zus scoort nog wat leuke dingetjes.
Na de Action rijden we nog even door naar het Broekenpaleis.
Even de nieuwe collectie bekijken als 2 ware fashionvictoms hahah.
Direct bij binnenkomst zie ik een superleuke tas hangen.............die is van mij!!
Ik klets even bij met 1 verkoopster, een meisje dat ik van vroeger uit de buurt ken.
Zij was op de hoogte van mijn situatie en ik vertel alles in een notendop.
Werkelijk alles wat binnen hangt vind ik leuk, die heerlijke voorjaarskleuren.......wat een leuke mode!!!
Mijn zus koopt een hele leuke sjaal en we komen binnenkort, als we wat meer tijd hebben, zeker nog even langs om een nieuwe outfit te scoren.
We rijden weer naar mijn zus thuis want de kinderen zijn zo klaar op school.
We lopen naar school toe, een wandeling van een kleine 20 minuten heen en terug.
Mijn neefje en nichtje nemen allebei een vriendinnetje mee naar huis om te spelen.
Denk je een lekker rustig middagje zonder kind te hebben, heb je 4 andere batraven rond je heen springen hahaha!!
We eten allemaal een boterhammetje en de kinderen gaan daarna gezellig spelen.
Mijn neefje met zijn vriendin, zijn grote liefde zoals hij ze zelf noemt hahaha!
Ze zeggen allebei vol overtuiging dat ze met elkaar gaan trouwen.............echte liefde haha!!
Mijn nichtje speelt met haar vriendinnetje.
Ik klets lekker bij met mijn zus over van alles en nog wat.
Na een paar uur worden de kinderen weer opgehaald door hun mama.
De moeder van het vriendinnetje van mijn nichtje blijft nog even wat drinken.
Zij is een collega van een vriendin van mij, wat een klein wereldje toch.
Ook haar moeder is al 3 keer getroffen door borstkanker.
Ik vind het ongelofelijk hoe vaak ik nu hoor dat er vrouwen zijn getroffen door deze ziekte.
Deze vrouw was hoe toevallig ook nog maar 30, net zo oud dus.
Het mooie is dat deze vrouw gelukkig nog steeds leeft, een prima voorbeeld dus voor mij!!!!!!!
We kletsen met zijn 3-en over van alles en nog wat en even later gaat het vriendinnetje van mijn nichtje ook weer naar huis met haar broer en mama.
Toen mijn zus de netgekochte sjaal uit de tas haalde, zagen we dat er een gat inzat.
Vervelend, maar een goede smoes om nog een keer terug te gaan en nog even verder te shoppen hahaha!!
We wachten tot mijn zwager thuis is van zijn werk en rijden weer even terug naar Het Broekenpaleis.
We hebben nog even de tijd en shoppen nog even.
Uiteindelijk zwicht ik voor een supergaaf groen leren jasje met bijpassend shirt en gave ketting!!.
Je moet jezelf "af en toe" lekker verwennen!!
Rond 17.30 uur zet ik mijn zus thuis af en rij ik naar huis.
Hierna wandel ik naar mijn schoonouders, een minuutje of 10.
Heerlijk in het zonnetje, even mijn hoofd een beetje leeg maken.............heerlijk!!
Rond 18.00 uur ben ik bij mijn schoonouders.
Jiggy is gelukig heel de dag zoet geweest en hij is al in bad geweest en al.
Niet veel later is Joost er ook en gaan we lekker eten.
Soep, ragout en als hoofdgerecht heerlijk zalm met brocolli.
Jiggy vind het ook heerlijk, brocolli is zijn lievelingsgroente!!
Na het eten kijkt Jiggy nog wat tv en kletsen mijn schoonouders en wij even bij.
Met mijn schoonvader gaat het ook steeds beter met het hele gebeuren m.b.t. het insuline spuiten ed.
Rond 19.30 uur gaan we naar huis, Jiggy moet immers weer naar bed.
Jiggy ligt na 1 minuut al te snurken......
Ik pak al mijn gekochte spullen uit en show alles aan Joost.
Ook de schilderijen en windlichten krijgen gelijk een plekje in huis.
Joost gelooft het allemaal wel, ieder zijn ding hahaha!!
Wel vind hij mijn nieuwe kleren erg leuk.............."mooi hoor schat, staat je goed".!!
Rond een uur of 22.00 uur gaan we lekker naar bed.
Ik heb weer een heerlijke dag gehad!
Ik voelde me goed en ik heb lekker een paar keer gewandeld met het heerlijke zonnetje.
Op naar de donderdag, een dagje met zijn 3-tjes!!
Tot morgen.
Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag mijn pruik uitzoeken!!
12-03-2013
Goeiemorgen!!!
Weer prima geslapen.............heerlijk.
Wel merk ik dat ik veel vocht vast hield door de medicatie tegen de misselijkheid.
Gevolg daarvan...........................3 keer eruit vannacht!!!!
Ik merk ook aan mijn wond dat het vocht weer een stuk minder is.....erg fijn!!
Joost zijn wekker gaat om 06.30 uur al..............pffffff.
Mijn ouders komen pas om 10.00 uur en kan ik dus heerlijk om mijn gemak doen met Jiggy....of toch niet?????
Jiggy roept om 07.00 uur.........."mama plas gedaan"
Jiggy roept nooit, al zit de poep tot zijn kruin dus ik ga maar gelijk even kijken.
Meneer had zoveel geplast dat een luier niet voldoende was.
Alles nat.....................dan maar meteen in bad.
Daar ging mijn luie ochtendje in bed met Jiggy.....
Terwijl Jiggy in bad zit zet ik gelijk een wasje op en ruim de opgevouwen was op.
Joost smeert ondertussen onze boterhammen en als Jiggy aangekleed is ontbijten we met zijn 3-tjes.
Joost gaat werken en ik speel wat met Jiggy.
Ik wacht met douchen tot mijn ouders er zijn.
De laatste 3 dagen word ik soms wat duizelig onder de douche dus neem ik geen risico.
Mijn ouders zijn er om 09.30 uur al en ik ga douchen met mijn moeder op wacht in de badkamer haha!!
Het gaat nu gelukkig prima!
Na het douchen doe ik samen met mijn moeder de was.
Daarna drinken we lekker een kop thee/koffie en Jiggy mag een filmpje kijken.
Vandaag voel ik me wederom prima.....YES!!
Wel moe, maar verder geen andere klachten.
De afgelopen dagen heb ik wat last gehad van mijn armen en benen.
Een soort slapend gevoel maar dan iets pijnlijker.....
In mijn rechterarm is dit soms wat erger maar hier heeft dan ook het infuus gezeten tijdens de chemo.
Het is prima te doen maar soms een beetje irritant als je net iets aan het doen bent.
Het is verder een rustige ochtend vandaag en om 12.30 uur gaan we lunchen.
Om 13.00 uur heb ik een afspaak met de dame van de pruiken.
Zij komt deze keer aan huis want ik had niet veel zin om weer bijna 2 uur op en neer te gaan rijden.
De dame belt nog even op dat ze iets later is; uiteindelijk is ze er rond 13.30 uur.
Voordat het "pruiken - avontuur" begint komt er nog een collega aan de deur.
Ze heeft een kaart en een cadeau van rituals bij zich, namens het secretariaat van Cardiologie.
Ontzettend lief!!!
Ik laat ze even binnen maar zeg wel dat ik ieder moment de dame verwacht om pruiken te passen.
Ze begrijpt het en kwam het alleen even afgeven namens de collega's.
Ik bedank haar en de andere meiden en zeg dat ze dan maar snel een ander keertje een bakkie moet komen doen.
"Doe ik" zegt ze en ze vertrekt weer.
De bloemist had vanochtend ook weer een bos bloemen voor me.
Van de PV van het ziekenhuis.
Ook attent!
Nu we het toch over bloemen en cadeaus hebben wil ik iedereen gelijk even bedanken!!!
Bedankt voor de vele kaarten, bloemen, bon-bons en alle andere "cadeaus".
Het is zoooooooooooooo fijn om te weten dat er zoveel mensen aan je denken en met je meeleven.
Ook de telefoontjes, mailtjes, apps etc...........echt SUPER!!!
Het doet niet alleen mij maar ook Joost, Jiggy en mijn hele familie heel erg goed om te weten dat je er niet alleen voor staat!!!
Super Super Super!!!!!!
Maar verder met mijn verhaal van vandaag.
Voordat de "pruikendame" komt leg ik aan Jiggy uit dat er zo een mevrouw komt met nieuwe haartjes voor mama.
Ik leg hem al een week uit dat mama straks haar haartjes kwijt is.
Vanaf begin af aan vind Jiggy het wel "grappig" en hij vind dan ook dat ik eerst blauwe en dan rode haartjes moet nemen.
Ook probeerde ik uit te leggen dat mijn wenkbrauwen en wimpers straks weg zijn.
Om mijn wenkbrauwen ook blauw te maken vind Jiggy maar niks, alleen de haartjes op mijn hoofd.
Ik zeg toch al snel tegen Jiggy dat mama blauwe haartjes nu toch ook niet alles vindt.
Als de dame van de pruiken er eenmaal is stalt ze alle pruiken die in aanmerking komen uit op de eettafel.
Na een "pas-sessie" van bijna 1.5 uur heb ik mijn pruik uitgekozen.
Een lekker pittig pruikie met een BoB-lengte zoals ik mijn haar nu draag.
Niet exact mijn kleur blond maar heel erg natuurlijk!!!
Een klein beetje het effect van uitgroei en de uiteinden blonder dan de rest, net zoals het normaal is met gekleurd haar.
Jiggy komt ook af en toe eens kijken en zegt vastberaden "MOOI mama".
Nou gelukkig maar, als Jiggy het mooi vindt komt het helemaal goed hahaha!!!
Ik maak een aantal foto's van mezelf met mijn pruik en app ze door naar Joost en mijn zussen.
Joost hoefde voor mij geen vrij te nemen om de pruiken te bekijken.
Ik had er vorige keer al een aantal uitgekozen en ik kan altijd foto's mailen zodat hij het toch kon zien.
Iedereen is enthousiast over mijn pruik.....................echt mijn kapsel!!!
Ook mijn ouders zijn enthousiast en ik ben zelf ook overtuigd!!!
DIT WORDT HEM!!!!, mijn pruikie!!!
De mevrouw die mij helpt, vindt hem ook prima staan.
Ik kon ook voor lang haar kiezen en dan in ieder gewenst model laten knippen maar die pruiken waren zo dik en vol...
Ik heb zelf best veel haar maar dat is ontzettend dun en sluik.
Dan heb ik ineens een MEGA-BOS haar op mijn koppie.....................dat ben ik gewoonweg NIET!!
Naast pruiken heeft de dame ook een aantal mutsjes en een heleboel sjaals meegebracht.
Ik heb zelf veel sjaals die ik om kan wikkelen en dat staat ook erg leuk.
Ik doe een muts op mijn hoofd en ik vind dit gelijk VERSCHRIKKELIJK!!
Misschien lullig om te zeggen maar met zo'n muts heb je echt gelijk een KANKER-koppie!!
Toch besluit ik om 1 mutsje te nemen....voor in bed.
Ik ga echt niet met een kale kop slapen.............veel te koud en kaal!!
Verder krijg ik ook uitleg over de verzorging van de pruik en schaf ik een verzorgingssetje aan.
Speciale shampoo en conditioner voor de pruik.
Ik krijg er een standaard bij om mijn pruik op te zetten als je hem niet op hebt, en een borstel.
Ik handel alles af met de lieve dame en even later vertrekt ze.
Nu pas voel ik de vermoeidheid; ik ben BEKAF!!
Waarschijnlijk ook door het psychische aspect van de pruiken.
Ik moet nog wel om boodschappen en dit ga ik nu maar eerst doen met mijn moeder.
Wel met de auto want het is echt véééééééél te koud!!!
Vanavond eten we preischotel.................heerlijk!!
Samen met mijn moeder maak ik de preischotel klaar en eten we lekker met zijn 5-jes.
Jiggy gaat pas om 20.00 uur naar bed..........die mocht nog even Madagascar kijken.
Mijn ouders en Joost drinken nog een kop koffie en om 20.15 uur gaan mijn ouders weer naar huis.
Het was wederom een geslaagde maar wel vermoeiende dag!!
Mijn pruik is in de pocket maar hij mag nog even 1 tot 2 weken op mijn nachtkastje wachten tot ik hem echt nodig heb!!!
Fijne avond allemaal en tot morgen!!
Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag een gezellig dagje met mijn vriendin
11-03-2013
Morgen!!
Een goede nacht gehad!!
Het is weer maandag dus gaat Jiggy weer naar de creche.
Een paar uurtjes voor mezelf...heerlijk!
Ik verzorg Jiggy lekker in mijn eentje zoals altijd, ik voel me immers goed!!
Boterhammetjes en melk op, hup naar de creche.
Het sneeuwt helaas weer dus we gaan toch maar met de auto.
Ik had me nog zo voorgenomen om te voet te gaan maar in deze kl*te-kou....dat gaat me ook nu toch iets te ver!
Autorijden gaat nu gelukkig ook prima, ik heb immers geen medicatie meer tegen de misselijkheid.
Jiggy komt weer vol enthousiasme aan bij de creche.
Ik klets weer gezellig bij met de juffen van Jiggy en ga naar huis.
Vandaag komt mijn lieve vriendinnetje "op mij passen" haha!!
Samen met haar dochtertje komt ze rond 11.00 uur.
Het is gezellig en haar dochtertje is lekker aan het spelen.
Om 11.30 gaan we Jiggy met zijn 3-tjes ophalen, te voet.
WAT EEN KOU.......bah bah!!
Jiggy is helemaal in zijn nopjes als er 3 dames voor hem komen!! Zijn Harem hahaha!!
Hij had al 10 keer tegen de juf gezegd dat mama C en E hem kwamen halen.
De juf vroeg zich al af over wie het ging................nu was het duidelijk!!
We lopen met zijn 4-tjes weer naar huis.
De kinderen roepen constant " koud koud" met hun handjes voor hun gezicht.
Wat een bikkels, maar ik moest gewoon even bewegen vandaag.
Eenmaal thuis aangekomen lunchen we en vervolgens gaan de kids weer spelen en mijn vriendin en ik kletsen over van alles en nog wat.
Rond 16.00 uur ga ik in mijn eentje om boodschappen.
Met 2 kids is dat niet zo handig en ik ben toch weer even in beweging!!
Mijn vriendin let ondertussen op de kinderen.
Mijn lieve buurvrouw van een paar huizen verder komt ook nog een leuk voorjaarsstukje brengen.
Ik vraag of ze even wat wilt drinken maar haar zoontje die ze bij heeft, heeft de waterpokken.
Doe dan maar even niet, je weet maar nooit....mijn weerstand is niet optimaal natuurlijk.
Nu heb ik de pokken al gehad vroeger maar ik zit er ook niet op te wachten dat Jiggy nu met de waterpokken rond gaat lopen!
Hutspot met verse worst en rookworst staat er op het menu.
Lekker gemakkelijk met zijn 6-en!!
Als alle boodschappen op zijn geruimd wil mijn vriendin toch wel iets doen.
"Ik maak de hutspot" zegt ze vastberaden.
Ik help hier en daar wat en dek met de kinderen de tafel.
Rond 17.30 komen "onze mannen" thuis en om 18.00 uur gaan we aan tafel.
Rond 18.45 uur gaan mijn vriendin, haar man en dochtertje naar huis.
De kinderen moeten immers weer op tijd naar bed.
Joost en ik leggen Jiggy eerst op bed want ik krijg vanavond ook nog visite.
Jiggy is werkelijk versleten.
Eerst de creche en dan nog een hele dag met zijn vriendin spelen!
Om 19.30 uur is mijn visite er....2 collega's.
Ze hebben viooltjes bij en een kleinigheid voor Jiggy.
Mijn collega had nog een tasje vol met mini's van de AH, of Jiggy die leuk vind!
Zeker!!, die vind hij super!!!
Het is gezellig met mijn collega's en het hele verhaal komt uiteraard weer een keer voorbij.
Na ruim een uurtje gaan ze weer naar huis.
"Heb je nog even lekker tijd met Joost" zeggen ze.
Ik zwaai mijn collega's uit en ga snel naar binnen.
Veel te koud bij de voordeur!!!.
Joost en ik ploffen op de bank en kijken nog wat tv.
Rond 21.30 uur geloof ik het wel.....er is niks op tv!!
Ik bel nog even met mijn ouders en zussen en ga dan naar bed.
Ik heb een heerljke dag gehad!
Mijn lieve vriendin die heel de dag is geweest en gezellig visite gehad.
Ik voelde me naast dat ik natuurlijk moe ben, PRIMA!!!
Joost kijkt in bed nog wat tv en ik ben volgens mij na 1 minuut al vertrokken!!
Weltrusten allemaal en tot morgen!!!
Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; Zondag, lekker op het gemakje
10-03-2013
Goedemorgen! Ja hoor, hij is weer goed!! Yes! Van 22.00 uur tot 06.00 geslapen.......heerlijk!!!! Om 06.00 barst ik wederom van de honger en eet ik dus eerst weer een liga. Maar misselijk..........NEE GELUKKIG NIET!!! Om 07.00 uur is Jiggy wakker en komt weer lekker tussenin liggen. We besluiten om er met zijn 3-tjes een lekkere luie zondag van te maken. Om 09.00 uur hebben we alle 3 zo'n honger dat we nu toch wel eens een keer uit bed komen. Het liefst blijf ik heel de dag in bed liggen....zo lamlendig en moe voel ik me. Maar hup, niet zeuren. Schop onder mijn kont en gaan!! Mijn ontbijt smaakt heerlijk, met alle liefde en plezier door Joost gemaakt! Ik ga als eerste douchen en Joost roept soms even of het goed gaat. Het gaat vrij goed maar ik word toch weer wat duizelig en douche voor mijn doen vrij koud. Net als gisteren prikt mijn hoofdhuid een beetje na het douchen. Zou dit van de chemo zijn dat mijn haren al wat los gaan zitten ofzo?? Het is zo vreemd. Je denkt steeds voel ik dit, voel ik dat. Het is ook zo'n troep wat je krijgt toegediend! Ik besluit weer BH-loos de dag door te brengen. Ik houd zo duidelijk vocht vast door de misselijkheidstabletten. Het zit gewoon niet lekker op mijn wond. Dan toch niet, ben thuis in mijn eigen huis en dan nog...ik doe lekker wat ik wil! Joost gaat even later ook douchen en ik ga lekker knutselen met Jiggy. Kleien, hamertje tik, we hebben het zo naar ons zin met zijn 2-tjes. Heerlijk, lekker genieten van en met mijn ventje. Het plan was om in de middag naar mijn schoonouders te wandelen. Mijn schoonmoeder moest echter gaan zingen met het koor, dus dat plan viel in het water. Joost wil eerst wat klusjes in huis doen en als er dan nog tijd is gaan we een eindje wandelen. Joost maakt heel de badkamer brandschoon......lieverd!! Ik ruim overal wat op, stof de huiskamer wat en en doe samen met Jiggy de was. Voor iedereen die dat nog niet wist, Jiggy is een uitstekende hulp in de huishouding. Dat ventje vindt alles leuk haha. Mama een poetsdoek...Jiggy ook. Mama stofzuigen...Jiggy de kruimeldief. Meestal met Radio Veronica of een cd van Plop op de achtergrond. Om 15.00 uur zie ik de auto van mijn ouders voorbij rijden. Ze kunnen het toch niet laten die lieverds...haha. Mijn nichtje moest vandaag afzwemmen voor haar A-diploma. Dit was ook in Hoogerheide en dus waren mijn ouders toch in de buurt. Ik zie mijn ouders uitstappen en ik moet al lachen als ik ze zie. "Moest je toch even komen kijken" zeg ik tegen mijn ouders. "Ja schat, we konden het niet laten" Ze drinken snel een kopje koffie en gaan dan naar mijn zus toe. Vieren dat mijn nichtje haar A-diploma heeft...trotse tante Lucinda! Om 16.30 uur ga ik met Jiggy voetballen. Wat een kou.....gadverdamme..... Het was zo lekker van de week...16 graden. Dikke mutsen weer op en gaan met die banaan. Na een half uurtje komen de overbuurtjes even kletsen en onze overbuurmeisjes komen bij ons in de tuin spelen. Jiggy heeft het reuze naar zijn zin met zijn vriendinnetjes en ik ga na een half uurtje naar binnen. Ik heb sinds vanochtend een klein beetje keelpijn en oorpijn....uitkijken dus. Nu maak ik me daar niet te druk over, maar mijn weerstand is op het moment niet echt het je-van-het, zeg maar. Ik ga lekker een tijdschrift lezen terwijl Jiggy heerlijk verder speelt in de tuin. Joost is klaar met alle klusjes en komt ook lekker in de bank zitten. Om 17.45 willen de kinderen naar binnen, ze hebben het nu toch wel erg koud. Jiggy speelt binnen nog fijn verder met 1 van de overbuurmeisjes. Om 18.00 uur bel ik de spare-rib express. Daar heb ik nu eens ontzettend veel zin in en mijn mannen gelukkig ook! Heerlijk, met twisterfrietjes waar Jiggy dol op is. Jiggy valt tijdens het eten bijna in slaap; hij heeft ook zo gespeeld vandaag. Ik neem Jiggy mee naar boven en ik doe hem alvast zijn pyjama aan. Met zijn 3-en liggen we in Jiggy zijn bedje als ik voorlees uit Bob de Bouwer. Dit zijn nu van die momenten dat je denkt, wat heb ik het toch goed!! Joost en ik geven Jiggy een dikke knuffel en 3 kussen. "Ga maar lekker slapen, papa en mama houden van je", zeggen wij steevast elke dag tegen Jiggy. Meestal volgt er dan een handkus en nog geen minuut later snurkt meneer heerlijk. Ik besluit meteen mijn blog te gaan typen want ik loop alweer 2 dagen achter. Vanavond nog Divorce kijken en dan is het weekend weer voorbij!! Al met al heb ik een lekker weekend gehad!! Op naar de 2e week van mijn "chemo-avontuur". Fijne avond allemaal. Tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; Zaterdag...WEEKEND!!! ( en app-en)
09-03-2013
Goeiemorgen allemaal! Redelijk geslapen Om 02.30 uur wakker.................een honger, niet normaal!!! Eerst maar even een liga erin gegooid!. Daarna helaas niet goed meer geslapen. Ik werd wakker gehouden door een prachtig concert van maag- en darmgeluiden...ongekend. Mijn maagdarmstelsel is zo van slag door ten eerste de chemo en ten tweede alle medicijnen tegen de misselijkheid. Rond 06.30 uur hoorde ik Jiggy en ook Joost was wakker geworden van onze kleine deugniet. Om 07.00 uur gaat de tv aan en Joost en ik blijven nog lekker lui in bed liggen. Mijn darmen blijven maar lawaai maken, maar misselijk ben ik niet meer....GODZIJDANK. Om 08.00 uur heb ik echt zo'n honger dat we besluiten uit bed te komen. Lekker ontbijten, het smaakt prima!!! Het gaat zo goed dat ik besluit geen medicijnen tegen de misselijkheid meer te nemen. Ik ben zo BLIJ!!!! Laat het weekend maar beginnen. Ik ga als eerste douchen. Onder de douche gaat het alleen even niet zo lekker. Ik krijg last van oorsuizen en ik word duizelig. Joost is ondertussen Jiggy aan het verzorgen dus ik roep Joost. Ik denk zelf dat het mijn bloeddruk is die daalt, een bekend probleem met of zonder chemo. Ik besluit snel te douchen met kouder water en de douchecel op een kier te zetten voor frisse lucht. Het gaat al snel wat beter en ik kleed me aan en we gaan met zijn 3-tjes naar beneden. Terwijl ik onder de douche stond is er nog een prachtige bos bloemen bezorgd. Van een klant van Joost, erg lief! Even later besluit Joost te gaan douchen en ik speel wat met Jiggy. Nadat we om 12.00 uur helemaal aan kant zijn besluiten we vandaag op visite te gaan bij mijn ouders. Even weg van huis...dat is weer eens wat anders! Mijn moeder had al beloofd om weer heerlijke soep te maken en Joost gaat met mijn vader naar de stad om een nieuwe telefoon. Mijn zussen en ik zijn sinds kort fanatieke app-ers en mijn vader vond dat hij niet achter kon blijven haha!! Het is natuurlijk ook een ideaal middel dat app-en, ik heb als ik wil echt 24 uur per dag sociale controle haha!! Bij mijn ouders aangekomen lunchen we eerst heerlijk. Verse groentensoep van moeders......HEELIJK MAM!! Na een uurtje gaan Joost en mijn vader naar de stad op telefoonjacht. Jiggy blijft lekker bij mijn moeder en mij. Mijn kleine man speelt lekker en ik klets helemaal bij met mijn moeder. Rond 16.00 uur komen Joost en mijn vader weer thuis. Mijn vader heeft een nieuw mobieltje, weer genoeg werk aan de winkel voor Joost haha! Mijn gadgetboy regelt altijd alles in de familie die te maken hebben met de computer en andere technische snufjes in de familie. En nu mijn vader een nieuw mobieltje heeft hoort daar natuurlijk ook de nodige uitleg bij. Mijn zussen en ik beginnen mijn vader al snel te "pesten" met het verzenden van apps.....zonder antwoord overigens!!. Na een tijdje is het mijn vader duidelijk hoe het werkt en besluit ik een family-app te maken. Mijn zussen, zwagers vader en ik, met zijn allen in 1 groep. Hahaha, elke gek zijn gebrek!! We zien en spreken elkaar gelukkig al zo weinig haha!(ja ook voordat de kanker in mijn leven kwam!) Nu de mannen weer thuis zijn gaan mijn moeder en ik even een rondje lopen. Even een frisse neus halen en aan de conditie werken. Het is helaas wel koud buiten dus ik kleed me dan ook erg goed aan. We lopen een eind in de wijk waar ik vroeger op de basischool heb gezeten. Dat is lang geleden dat ik hier geweest ben...ik heb er zelfs jarenlang krantjes rondgebracht! We lopen een klein half uurtje, genoeg voor vandaag. Het is ook helemaal geen lekker weer buiten, weg lente!! Er staat een koude rot-wind, bah! Rond 18.00 uur gaat mijn moeder voor het eten zorgen. Ondertussen maak ik de sla klaar. Het menu voor vandaag.....verse snijboontjes, gebakken aardappeltjes en een heerlijk stuk vlees, een zgn houthakkerssteak. Oh, en mijn heerlijke sla.....heerlijk! We tafelen gezellig na tot een uur of 20.00 en besluiten dan echt naar huis te gaan. Jiggy moet immers ook weer naar bed, het is al veel te laat voor hem. Ik geef mijn ouders dikke xxx en we gaan naar huis. Jiggy valt in de auto direct in slaap en we leggen hem thuis dan ook meteen op bed. Ondertussen appt iedereen er rustig op los. Als ik na 20 minuten weer beneden kom heb ik dan ook 40 ongelezen berichten....hahaha!! Ik bel nog met mijn zussen en ga dan lekker tv kijken met Joost. We kijken het nieuwe programma 'Weet ik Veel ' met Linda de Mol. Naast de family-app heb ik samen met mijn zussen ook de 'Sisters-app (act haha). We blijken alle 3 naar hetzelfde programma te kijken en app-en steeds het antwoord door bij de vragen van de quiz. Hoe bedoel je interactief...haha!! Het moet niet gekker worden..... Joost kijkt me soms ook een beetje verbaasd aan van moet dit nu echt...haha. "Schat, dat is alleen vanavond" beloof ik hem, en ik geef hem een dikke kus. Om 22.00 uur is het programma klaar en ga ik naar bed. Ik ben echt doodop. Ik heb een hele fijne gezellige dag gehad...heerlijk!! Met een tevreden gevoel ga ik in mijn bedje liggen. Welterusten allemaal. Tot morgen, weer zo'n goede dag hoop ik! Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag; het gaat al een stuk beter!!!
08-03-2013
Morgen. Het begin van de dag kan beter. Vannacht om 03.00 uur wakker om te plassen. Daarna nog wel geslapen maar niet erg vast. Maar ik heb van 21.00 uur tot 03.00 goed geslapen,dus toch flink wat uren te pakken. Tussen 03.00 en 06.00 nog wat gedommeld maar niet echt vast geslapen. Om 06.00 uur ben ik echt wakker en weer zo misselijk als een hond. Jiggy wordt hard huilend wakker. "Ikke opgegeten door de leeuw van Madagascar" Ja mensen, deze wereldproblemen zijn natuurlijk ook nog steeds erg belangrijk!! haha. Jiggy wordt door Joost gepakt en gekalmeerd. Hij wil graag bij mama komen liggen, nou kom maar dan jongen. Jiggy slaapt tussen ons in verder terwijl ik kokhalzend naast hem lig. Ik vraag of Joost een schaaltje vla wil halen, misschien helpt dat. Met alle liefde haalt Joost voor mij een schaaltje vla wat ik met veel pijn en moeite naar binnen werk. De misselijkheid zakt iets en ik ga weer liggen. Ik leg een extra kussen onder mijn hoofd omdat ik het idee heb dat als ik met mijn hoofd iets hoger lig ik toch wat minder misselijk ben. Het hartbonzen is trouwens al een heel stuk minder....ook best fijn!!! Om 07.00 uur gaat de wekker van Joost en zijn we alle 3 wakker. Joost gaat douchen en Jiggy mag tv kijken. Ik besluit het kokhalzen tot 07.30 vol te houden en dan mijn medicijnen tegen de misselijkheid te nemen en te ontbijten. Ik kan de medicijnen wel eerder nemen maar zo ga ik het probleem steeds vroeger krijgen vrees ik. Dan schuif ik het tijdstip steeds verder naar voren en kom ik ook s'avonds niet meer uit met het avondeten. Ik besluit mijn boterhammen deze keer te roosteren....een uitkomst!!! Ik eet er 2 met suiker en neem mijn pillen in. Beker melk erbij....zo ontbijt zit erin!! Joost wordt opgehaald door zijn collega en die komt even binnen en we kletsen wat bij. Na een tijdje vertrekt Joost naar een klant en ben ik alleen met Jiggy. Jiggy gaat heerlijk spelen. Vandaag komt mijn oudste zus van 09.00 tot 15.00 uur bij mij. Om te helpen maar natuurlijk ook voor de gezelligheid. Stipt om 09.00 uur is ze er en we drinken eerst lekker een kop thee. Jiggy vind het ook erg gezellig dat zijn tante er is. Na de thee ga ik eerst douchen en mijn zus kleedt Jiggy aan en poetst zijn tandjes e.d. Ik neem uitgebreid de tijd voor mijn douche en mijn zus en Jiggy gaan alvast naar beneden. Ik hoor mijn zus de vaatwasser al uitladen, lieffie!! Na het douchen sorteer ik zelf de was, draaien, vouwen en strijken. Ook ruim ik alles gelijk op in de kasten, zo ook mooi wat zelf heb gedaan!! Ik klets een hele tijd lekker bij met mijn zus terwijl Jiggy heel lief verder speelt. Om 11.00 uur fietst mijn zus met Jiggy naar de bakker...het brood was op. We spreken af na de lunch lekker met zijn 3-en te gaan fietsen. Mijn lunch smaakt heerlijk. Een krentenbol en 2 boterhammen met kaas en cherrytomaatjes...heerlijk maar....wel vantevoren pillen nemen tegen het "volle" misselijke gevoel. We ruimen de vaat samen op en gaan lekker fietsen. Het is heerlijk weer en we fietsen eerst naar de paardjes bij ons in de buurt. Jiggy gooit de korstjes enthousiast riching de paarden en ze komen langzaam naar ons toegelopen. Als de boterhammen op zijn fietsen we verder naar de kippen en bokjes. Als Jiggy klaar is met voluit "TOK TOK" te roepen naar de kippen, fietsen we weer 10 minuten verder naar de hertjes. Nu we alle beestjes hebben gehad gaan we vervolgens om boodschappen. Vanavond staan er wraps met verse groente en gehakt op het menu met honingmosterdsaus. Na een uurtje weg te zijn geweest besluit ik nu toch wel even te gaan rusten, ben bekaf!! Mijn zus gaat met Jiggy buiten spelen, het is immers heerlijk weer. Ik ga lekker op de bank liggen, zomaar een uurtje. Ik denk dat ik even echt geslapen heb en na een uur besluit ik weer actief te worden. Mijn zus drinkt nog een kop thee en vertrekt dan weer naar huis. 1 Van haar zoontjes moet vanmiddag naar de voetbaltraining. Jiggy en ik geven mijn zus hele dikke kussen voor de hulp van vandaag en we zwaaien haar samen uit. Tot nu heb ik een fijne dag gehad...heerlijk!!!! Rond een uur of 16.00 uur voel ik de misselijkheid weer opkomen, nee toch!!! Ik bel snel nog even naar de oncvk. Ik heb nog maar een paar tabletten tegen de misselijkheid en we gaan natuurlijk het weekend in..... "Ben ik weer" zeg ik als ze opneemt. "Geen probleem, je mag zo vaak bellen als je wilt" is haar antwoord. Ik leg uit dat ik nog steeds met vlagen misselijk ben. Ze vertelt dat ik toch best wel een pechvogel ben omdat de meeste mensen met deze kuur er geen last van hebben. Ik blijk gewoon vrij heftig te reageren. Ze faxt gelijk een recept door naar onze apotheek voor extra medicatie die ik van het weekend zo nodig kan nemen. Ook vertel ik dat mijn wond iets gevoeliger is dan voor de chemo. Ik had zelf de conclusie al getrokken dat dit door de medicatie tegen de misselijkheid komt. Een bijwerking is namelijk dat je vocht vast houdt. Bij de wond zit natuurlijk ook nog steeds wat vocht, dus zou dit wel eens wat toe kunnen nemen. De wond voelt wat strak aan, zeg maar. De oncvk bevestigt dat dit waarschijnlijk de reden is dat de wond wat gevoeliger is. Het is prima uit te houden maar ik wilde het toch wel even melden. Ze wenst me weer veel succes en ze zegt dat ik altijd naar de spoed mag bellen als er iets is.....een hele fijne en geruststellende gedachte. Ik bel snel naar de apotheek of er een recept binnen is gekomen en ik leg de situatie uit. "We komen het direct brengen mw Staal". Zo, mooi, ook weer geregeld. 15 min later gaat de deurbel...mijn pillen...of toch niet!! Het is mijn buurman van een aantal huizen verder. Hij kwam de kruiwagen halen die Joost van het weekend had geleend om het haardhout op te ruimen. Joost zijn auto stond er dus hij dacht dat Joost al thuis was. Deze ene keer is Joost dus met zijn collega meegereden, iets wat bijna nooit gebeurt. Ik laat mijn buurman binnen en we kletsen een half uurtje bij. Daarna neemt hij de kruiwagen mee en ik ga voor het eten zorgen. Jiggy eet de wraps altijd met stroop en pasta, anders lust hij ze niet. Hij eet er zo 2 op en mag daarna weer gaan spelen van mij. Ik eet alvast 1 wrap; ik barst van de honger. Ik krijg ook sterk de indruk dat ik een beetje een bodemloze put ben geworden na de chemo. Het grootste probleem is, denk ik, dat mijn eten ontzettend snel verteert en ik daardoor steeds een leeg en misselijk gevoel heb. Als ik vaker kleine beetjes eet gaat het vrij goed. En ook als ik de medicijnen op tijd neem natuurlijk. Normaal wacht ik op Joost om gezellig met zijn 3-en te eten maar nu haal ik dat niet. Ik MOET nu eten! De wrap smaakt prima. Om 18.00 uur komt Joost thuis. We eten samen verder en als we aan de vla gaan komt Jiggy ook weer aan tafel. Ik merk dat ik een beetje kribbig ben tegen Jiggy en Joost. Vanaf 16.00 uur is Jiggy een beetje dwars en eigenwijs, iets waar ik nu even geen geduld voor heb(mag het!!) Tijdens de vla loopt Jiggy ook een beetje te klooien en Joost besluit dat ik me er maar even niet mee moet bemoeien. Fijn dat mijn manneke weer thuis is.... Als we klaar zijn met eten werk ik mijn blog bij en ruimt Joost samen met Jiggy al het speelgoed op. We kijken met zijn 3-tjes nog even tv en om 19.30 uur leggen we Jiggy samen op bed. Even tijd met zijn 3-tjes...heerlijk!!!! Joost en ik kijken nog lekker tv deze avond. Ik bel nog even met mijn ouders en zussen (niet de 1e keer vandaag hahaha). Al met al een geslaagde dag en ik ga vol goede moed het weekend in!!! Hopelijk slaat het weer niet om zoals ze voorspellen....het bevalt me wel lekker dat wandelen en fietsen met een heerlijk zonnetje..... Welterusten allemaal en tot morgen! Fijn weekend!! Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag....MISSELIJK!!!
07-03-2013
"Goede" morgen. "Goede" tussen aanhalingstekens want het kan beter!!! Op zich redelijk geslapen maar vroeg wakker van de wekker van Joost. En hoe word ik wakker...MISSELIJK!! Verdorie, maar gelijk uit bed en ontbijten en medicijnen nemen tegen de misselijkheid. Jiggy slaapt gelukkig nog. Ik geloof dat ik een half uur doe over mijn 2 boterhammen met appelstroop......niet te eten! Medicijnen erin en hopen dat het snel zakt. Even later is Jiggy wakker en gaat mee naar beneden om samen met Joost te onbijten. Joost vertrekt om 08.00 uur naar zijn werk en ik besluit om te gaan douchen. Even krijg ik een dipje en een emotioneel momentje als ik samen met Jiggy ben. "Mama al wat beter na pilletjes?" vraagt Jiggy. "Een klein beetje schatje" zeg ik tegen Jiggy. "Mama lekker douchen en dan weer beter" zegt Jiggy. "Ik hoop het ventje" en we lopen samen naar boven naar de badkamer. Jiggy mag zijn bak met Bob de Bouwer spullen meenemen en gaat heerlijk spelen in de badkamer terwijl ik sta te douchen. De misselijkheid zakt soms wat weg maar komt soms net zo hard weer terug. Echt met vlagen. Ik kleed me aan en besluit vandaag helemaal geen BH te dragen. Mijn wond is iets dikker en gevoeliger vandaag; dan maar 1 borst vandaag! Ik besluit om eerst nog even de oncvk te bellen om door te geven hoe het nu gaat. Dat hartbonzen was al iets minder maar kan van de medicatie zijn en evt de combinatie met de chemo. Ik krijg wel het advies om de zonodige medicatie gewoon standaard te gaan nemen omdat ik toch wel redelijk misselijk ben. Ik neem na het telefoongesprek maar gelijk het extra tabletje en de misselijkheid zakt wel wat. Om 10.00 uur komt er een collega op visite. Voordat ze arriveerde moest ik af en toe erg hard boeren en kokhalzen maar 10 min voordat ze er is, verdwijnt dit gelukkig. Ze heeft een zak met bloembollen voor me bij zich voor buiten en....in mijn lievelingskleur...PAARS! Zelfs voor Jiggy heeft ze iets bij...een mooie grote tractor, superlief! Jiggy gaat meteen lief spelen en ik klets gezellig wat bij met mijn collega. Zij heeft een jaar geleden ook een hele lange tijd gezondheidsproblemen gehad en kent in zekere zin het klappen van de zweep. Daarnaast heeft haar zus ook borstkanker gehad, ook al!! Het is erg gezellig en ik voel me eigenlijk best wel goed. Rond 10.30 komen mijn ouders. Mijn moeder blijft de hele dag bij mij. Mijn vader moet mijn neefje en nichtje straks uit school halen en hij zal dus tegen de middag naar het huis van mijn zus gaan. Mijn collega besluit na bijna 1,5 uur weer naar huis te gaan. Ik zwaai haar uit en ik klets weer even bij met mijn ouders. Mijn vader gaat de kinderen uit school halen en mijn moeder maakt een boterham klaar met kaas en tomaat. Het smaakt redelijk moet ik zeggen. Ik eet nog wat cherrytomaatjes en besluit niet veel later lekker even op bed te gaan liggen. Ik ben nog steeds misselijk en moe, moe, moe! Terwijl ik op bed lig gaat mijn moeder te voet met Jiggy om boodschappen. Ik hoor ze een uurtje later thuiskomen. Niet veel later hoor ik Jiggy heel enthousiast "papa, papa, papa" roepen. Joost is ook al thuis! Ik blijf toch nog even in bed liggen, even goed rusten. Joost komt even kijken en een kus geven. Even later komt mijn moeder ook even kijken en ze besluit overal nog even te stofzuigen en wat te poetsen. Wat bof ik toch met de liefste moeder van de hele wereld he!! Joost helpt hier en daar wat maar hij werkt ook nog even verder voor een klant vanuit huis. Om 14.30 stap ik weer uit bed, ik moet vannacht immers ook nog slapen! Ik probeer maar weer wat te eten. Vaker kleine porties eten, misschien helpt dat een beetje tegen de misselijkheid. Ik maak samen met mijn moeder een fruitsmoothie van een kiwi en een peer. Gelukkig smaakt dit best redelijk. Hierna nog een schaaltje pap, zo...zit er toch weer wat in. Hierna ga ik eerst het formulier maar eens invullen voor het genetische gedoe in het Erasmus. Dit moest ik nog steeds doen, mooi momentje nu. Ik merk nu heel erg goed dat al die pillen mijn hersenen toch ook wel wat aantasten. De eerste 2 regels vul ik al verkeerd in. Ach, ik ben nu maximaal nog 2 weken blond van mezelf, maak ik daar nog even gebruik van. Over 2,5 week bij de volgende kuur, ben ik al mijn haar namelijk al kwijt!!, snel he!!! Het formulier is ingevuld en ik probeer een tijdschrift te lezen maar ik merk dat dit nu gewoon teveel energie en moeite kost. Om 15.45 zie ik mijn vader aan komen rijden met mijn neefje en nichtje achterin. Ze wilden graag even naar tante Lucinda toe om te kijken hoe het gaat. Wat een lieverdjes he!!! De kinderen spelen allemaal heerlijk en zijn voor hun doen echt superrustig. Ik loop met Joost even richting brievenbus om de brief voor het Erasmus te posten. Lekker even een frisse neus halen. We lopen op het gemak naar de brievenbus en maken een klein blokje om in de wijk. Zomaar even 10 minuutjes naar buiten. Tijdens de wandeling word ik weer misselijk en ik loop zelfs te kokhalzen. Maar even naar buiten.....toch fijn. Als we weer thuis zijn, brengt Joost samen met mijn vader mijn nichtje en neefje even naar huis. Ik ga even op de bank liggen maar ik besluit al snel te gaan zitten. Ik heb het idee dat wanneer ik lig, ik me veel misselijker voel dan wanneer ik zit. De hele dag door hebben er al wat mensen gebeld en iedereen leeft ontzettend met me mee. Meer kunnen ze ook niet, niemand kan iets voor me doen. Ik zal het toch allemaal zelf moeten doorstaan maar het idee dat iedereen met je meeleeft helpt natuurlijk altijd. Rond 18.00 uur gaan we aan tafel voor het avondeten. Ik heb 30 minuten daarvoor nog een tabletje genomen. Dit tabletje helpt om het volle gevoel wat tegen te gaan. We eten rijst met roerbakgroente en stukjes varkensvlees. HEERLIJK........het smaakt prima!!!!! Het is zo raar, er is werkelijk geen pijl op te trekken. Zo ben je een hele dag misselijk maar smaakt je avondeten prima. Zelfs een schaaltje vla gaat er nog prima in. Oh ik ben zo blij dat ik lekker heb gegeten........en mijn ouders en Joost ook!!! YES!! We tafelen gezellig nog wat na en Jiggy speelt nog wat en kijkt nog even tv. Jiggy gaat daarna weer naar bed. Rond 20.00 uur vertrekken mijn ouders weer naar huis. Joost en ik hebben nu even lekker tijd samen en kletsen even goed bij. We gaan op tijd naar bed. Op naar morgen....het liefst een dag zonder MISSELIJKHEID!!!! Welterusten allemaal. Tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; de eerste dag na de eerste chemo
06-03-2013
WAT EEN NACHT...PFFFF!!!!! Ik heb dus NIET geslapen. Nou vooruit, een uurtje dan. Ik sliep om 22.00 uur maar werd om 23.00 wakker...KOTSMISSELIJK GVD!!! Ik ga rechtop zitten en het zakt een klein beetje. Ook voel ik mijn hart heel goed kloppen. Wel een rustige hartslag maar duidelijk voelbaar. Ik maak Joost wakker en overleg wat ik zal doen. Ik heb medicatie om evt zonodig nog te nemen tegen de misselijkheid, primperan. Deze medicatie staat op mijn schema alleen pas voor morgen ( het is 23.00 uur) aangekruisd. Ik besluit om even naar de spoed te bellen in het ziekenhuis. De secretaresse gaat het even overleggen en ze belt 5 minuten later weer terug. Ik mag het tabletje nemen en als er iets is mag ik altijd bellen. Ik neem het tabletje maar ik voel na een half uur slechts een lichte verbetering mbt de misselijkheid. Wel merk ik dat ik licht in mijn hoofd word, alsof ik dronken ben. Pfff, ik voel me echt niet lekker.....SJALALALALALALALALALALALALALALALALALALALALALAL-MOMENTJE!!! ik zeg dat Joost toch maar moet gaan slapen want die moet morgen weer gaan werken. Ik draai en keer de hele nacht maar val niet in slaap. Jiggy hoor ik ook nog even dromen maar slaapt gelukkig lekker verder. Misschien heb ik af en toe heel even geslapen maar s'ochtends ben ik zo verrot als wat. Joost gaat douchen en kleed Jiggy aan. Die gaat naar opa en oma Staal, net als normaal als ik de woensdag werk. Ik besluit om 07.30 naar beneden te gaan, misschien helpt het als ik wat eet. Ik eet 2 boterhammen en neem mijn medicijnen tegen de misselijkheid. Ik voel me gelukkig al een heel stuk beter. Jiggy vraagt steeds een hapje van mijn boterham maar zegt dat zelf:"mag niet, mama prikje gekregen". Ook snapt hij af en toe al heel goed dat mama geen kusje op zijn mondje mag geven. Wat een slimmerd is het toch!!! Joost en Jiggy vertrekken en ik ben alleen thuis. Ik besluit maar snel te gaan douchen. Mijn jongste zus komt vandaag rond 09.00 uur. Ze komt me ophalen en we gaan dan samen naar Roosendaal. Ik ga nieuwe BH's kopen waar een zakje in zit waar ik mijn prothese in kan plaatsen. Dan verschuift mijn prothese niet meer. Heerlijk even douchen en mijn zus hoor ik al binnen komen en ze komt naar boven. Ik kleed me aan en we gaan naar beneden. Ik pak mijn spullen en we vertrekken naar Roosendaal. Ik rijd heel bewust niet zelf want van de medicijnen ben ik niet zeker van mezelf met soms dat lichte gevoel in mijn hoofd. Ik kan het mezelf nooit vergeten mocht ik iemand aanrijden..... Ik heb om 10.00 uur een afspraak bij een lingeriezaak die ook gespecialiseerd is in bortsprotheses en speciale BH's en zelfs bikini's. Ik maak kennis met een medewerkster en we drinken eerst een kopje thee. Ik vertel een beetje mijn verhaal en na een tijdje besluiten we te gaan passen. In een grote kleedruimte waar mijn zus ook bij me kan zitten en de verkoopster me prima kan helpen. Ik heb aangegeven even te willen voelen hoe een echte definitieve prothese zit. Ik heb nu nog een hele lichte tijdelijke prothese die me eigenlijk prima bevalt. Maar zodra ik de definitieve prothese "aan" heb voel ik toch wel duidelijk verschil. Deze blijft nog beter op zijn plaats zitten en is toch niet echt zwaar aan mijn schouder. Ik dacht, zo'n zwaar ding gaat wat hangen aan je schouder, maar aangzien ik een fijne stevige BH aan heb voelt dit niet zo. Wel voel ik de prothese wat drukken op mijn wond, het is immers pas 2,5 week geleden dat ik geopereerd ben. De meeste dames komen pas na 5 tot 6 weken BH's passen. Ze legt de prothese apart voor me als ik er over een paar weken om wil komen en misschien nog een leuke bikini aan wil schaffen. Ik pas wat BH's en kies 2 mooie maar vooral comfortabele exemplaren uit. Een rode en een witte. Mijn zus vindt ze ook mooi en ik ben geslaagd!! Mijn gegevens nemen ze op in het klantenbestand en ik groet de dame en...tot de volgende keer. Ik voel me zo goed dat ik met mijn zus besluit om toch even lekker te gaan shoppen, we zijn nu toch in de stad. Na wat winkels bezocht te hebben, besluiten we eerst lekker te gaan lunchen. Ik voel me wat misselijk worden en ik denk dat dit ook wel een beetje van de honger is. We gaan lunchen waar Joost en ik vorige week hebben gelunched. Ik bestel een heerlijk panini en mijn zus een heerlijke salade vol vis. Ik trakteer!! Een verse jus erbij en later nog een smoothie met heerlijk vers fruit. Het smaakt allemaal prima!!! Na een tijd besluiten we nog even te shoppen en ik scoor nog wat leuke dingen: 2 shirtjes, een ketting en een vestje met bijpassend shirtje. Ik had gelukkig nog niks hahahahah, maar.......dat heb ik allemaal wel verdiend...vind ik!! Ik begin toch wel wat moe te worden en we besluiten naar huis te gaan. Rond 14.00 uur zijn we thuis en ik ga eerst naar het toilet. Zonder na te denken beneden, terwijl de wc boven deze week voor mij alleen is. Allemaal automatisme, even wennen dus. Mijn zus is zo lief om beide wc's maar gelijk even te poetsen, dit moet met mijn "chemo-wc" iedere dag gebeuren de eerste week. We kletsen nog wat en ik bel tussendoor even naar de oncologieverpleegkundige over afgelopen nacht. Ik vertel van de misselijkheid en het hartbonken. Als ik dat bonken vannacht weer heb MOET ik ze morgen terugbellen. We kletsen nog even en ze wenst me veel succes en tot snel. Mijn zus gaat om 15.00 uur naar huis. Ze heeft ervoor gezorgd dat haar kinderen bij een vriendje en vriendinnetje gingen spelen en zij dus een hele tijd bij mij kon zijn....lief he!! Het was gezellig met mijn zus en ik geef haar 3 dikke pakkerds. Tot snel en we bellen nog. Ik besluit na haar vertrek eerst eens lekker een dutje te gaan doen op bed. Ik heb vannacht immers amper geslapen. Ik lig dik een uur op bed en ik denk dat ik ook wel even echt geslapen heb. Rond 16.30 hoor ik mijn ouders binnen komen. Ik was al wakker en heb de telefoon aangezet want die zet ik op de slaapkamer altijd uit als we gaan slapen. 5 gemiste oproepen. Niet alle nummers herken ik maar wel van mijn tante. Ik bel ze even terug want ze heeft al 3 dagen proberen te bellen. We kletsen bij en ze is blij te horen dat het weer beter gaat! Mijn moeder komt ondertussen naar boven om te kijken hoe het gaat. Ik klets nog even met mijn tante en ga dan naar beneden. Mijn ouders komen maar even langs om te kijken hoe het gaat. We spreken af dat Joost voortaan iedere donderdag thuis is of evt thuis werkt. Dit is de moeilijkste dag. Mijn zussen, schoonmoeder en de meeste vriendinnen werken deze dag. Mijn ouders moeten deze dag mijn neefje en nichtje uit school halen en weer brengen. Mijn ouders doen al zoveel en als het straks evt te veel voor ze wordt of er wordt iemand ziek, dan hebben we een nog groter probleem. Ook vind ik het wel fijn dat Joost een dag in de buurt is, ook voor het hele proces samen. Mocht hij een halve dag weg moeten kan dat denk ik wel, maar anders ben ik van 7 to 7 een hele dag alleen met Jiggy. Jiggy slaapt niet overdag en het kost altijd al energie een hele dag met een klein kind. Deze middag pleeg ik nog wat telefoontjes ivm de vergoedingen van de BH's en prothese en hoe het is met de pruiken. Mijn pruiken zijn binnen en volgende week dinsdag komt de mevrouw naar mij thuis. Ze heeft toch iets kunnen vinden in mijn kleur blond.....ben benieuwd. Jiggy heeft bij opa en oma al gegeten en is al in bad geweest. Joost haalt hem op en meneer is al helemaal in pyjama klaar om naar bed te gaan. Hij mag nog even spelen en Joost en ik eten ondertussen. Joost een pizza, ik 2 boterhammen met kipfilet. Nou het lijken wel 2 boterhammen met ijzer....gadverdamme het smaakt voor geen meter. De banaan die ik hiervoor al at, smaakte ook al niet!! Ik heb een vol gevoel maar neem toch het extra tablet nog niet. Straks ben ik weer zo licht in mijn hoofd en daar word je ook niet vrolijk van. De telefoon gaat, mijn nichtje van 6!! "hoe gaat het met je tante Lucinda???" vraagt ze. "goed hoor schatje zeg ik, wat dacht je ik bel mijn tante eens" Ze wilde graag weten hoe het ging. Mijn zus had uitgelegd dat als zij bij een vriendinnetje bleef spelen, mama heel de dag naar tante Lucinda kon gaan. Die had medicijnen gekregen waar je ziek van wordt en waardoor de haartjes uit gaan vallen. Ze kwam zelf op het idee om te bellen....lief he!! Eerst gaan we Jiggy om 19.00 uur op bed leggen en daarna besluit ik mijn blog te typen. Ik loop al 2 dagen achter! Ondertussen eet ik nog een schaaltje vla, dat smaakt wel. Mijn zussen en onze goede vrienden bellen nog dus dat typen schiet niet echt op! Joost is bekaf en gaat alvast naar boven rond een uur of 21.30 uur. Ik besluit mijn blog af te typen. Ik voel me toch wat meer misselijk worden nu. Ook heb ik de hele dag al "last" van een rood en warm hoofd. Dit is ook een bijwerking van een van de pillen tegen de misselijkheid. Ik heb er niet echt last van, ik heb alleen een beetje een warm en rood hoofd. Het voelt alsof je koorts hebt maar dat is absoluut niet het geval. Prima te doen hoor, die misselijkheid is vervelender!!! is het van de honger of een vol gevoel, moeilijk te beoordelen. Ik eet nog een lekkere koek in de hoop dat ik dan genoeg gegeten heb en dat het vervelende misselijke gevoel weggaat en ga dan ook maar naar bed. Nog even mijn zwager in Amerika feliciteren want die is vandaag jarig en dan hopen op een goede nacht deze keer!! Welterusten en tot morgen!! Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; de dag van de 1e chemo
05-03-2013
Goedemorgen allemaal! Vandaag is het zover hoor...de eerste chemo. Ik heb redelijk geslapen en ik ben dan ook vroeg wakker. Om 6.30 lig ik al klaarwakker in bed en niet veel later hoor ik Jiggy ook al roepen. We leggen hem weer tussenin en niet veel later besluit ik te gaan douchen. Joost is vandaag thuis en gaat met me mee voor de eerste chemo. In de ochtend zal hij proberen nog wat werk "op afstand" te verrichten. Nadat we allemaal gedouched en aangekleed zijn gaan we ontbijten. Rond 09.30 zijn we aan kant en gaat Joost naar zolder om te werken. Jiggy gaat lekker spelen en ik besluit om op het internet op zoek te gaan naar mutsjes en sjaaltjes voor als ik over een paar weken mijn haar kwijt ben. Er is best veel keuze en de tijd vliegt dan ook voorbij. Rond 11.00 uur komen mijn ouders en ik kijk samen met hen nog wat verder op internet naar hoofdbedekking. Even later besluit ik eerst eens even te kijken hoeveel sjaaltjes ik eigenlijk al wel niet heb. Ik ben toch wel een dame die graag shopt. Kleren, tasjes, schoenen en sjaaltjes in overvloed. Ik besluit gelijk alle sjaals die bruikbaar zijn op mijn koppie apart te leggen en kom er al snel achter dat ik sowieso al wel 25 sjaals heb die ik kan gebruiken. Op de site Mooihoofd wordt heel handig uit de doeken gedaan op welke manieren je de sjaals kunt wikkelen en knopen. Na 3 pogingen heb ik de handigheid al te pakken en al zeg ik het zelf, eigenlijk staat alles wel goed. Ik draag altijd al veel mutsjes en petjes en heb dan ook een "pettenkop" om het maar zo te noemen. Erg fijn, kan ik bij al mijn outfits er toch lekker hip en modern uitzien, erg belangrijk vind ik!!! Na een tijd van alles gepast en geprobeerd te hebben roep ik Joost naar beneden. We moeten nu echt gaan lunchen want ik moet om 13.10 uur in het ziekenhuis voor de chemo. We eten een boterham en besluiten maar op tijd te vertrekken. Ik geef mijn ouders en Jiggy een dikke kus en beantwoord nog snel even wat mailtjes, apps en telefoontjes van mensen die me nog even succes willen wensen met de eerste chemo. Daar gaan we dan...op naar de dagbehandeling. We hebben de auto geparkeerd en ik loop langs de personeelsingang naar binnen. Als ik buiten deze route loop, loop ik altijd langs mijn eigen afdeling en ik zie dan ook nog even snel wat collega's lopen over de gangen. Even zwaaien en dan richting de lift naar de 3e verdieping. Ik meld me bij de balie op de dagbehandeling en ik mag gelijk meelopen naar de zogenoemde "chemokamer". Een grote kamer met 6 blauwe luxe stoelen waar dus alleen maar mensen zitten die chemo's krijgen. De chemo-wc wordt me aangewezen en ik mag plaats nemen in 1 van deze grote blauwe stoelen. Er zitten al 2 dames aan de chemo en vragen of dit mijn 1e keer is. "Ja, helemaal nieuw voor me" antwoord ik. "Het valt allemaal best mee hoor, komt allemaal goed" zeggen de dames heel lief. De ene dame is denk ik ergens in de 40 of begin 50 en de andere dame toch al wel eind 60 begin 70. De jongere dame vraagt: "borstkanker?" "Ja" zeg ik " en ik ben net 30 en niks familiar belast ofzo". Toch even de helft van de leeftijd dan de andere dame die daar zit denk ik dan. Voor niemand is dit prettig maar als ik nog 30 jaar zonder deze sh*t had mogen leven had je mij niet horen klagen hoor!!!! Joost en ik kletsen wat met vooral de jongere dame en dan komt de verpleegkundige. Een vriendelijke, maar mondige, iets oudere dame. Lekker duidelijk en recht voor zijn raap, iets waar ik geen problemen mee heb. Ze legt me nog een heleboel uit. Ook hele technische zaken omtrent hoe het infuus exact werkt en wat ik wanneer krijg toegediend. Ze gaat ook op zoek naar een goed bloedvat. Ze prikt het liefst in mijn elleboogplooi. Op je hand zijn de vaten altijd kleiner en ivm de agressieve bestandsdelen gebruikt ze liever een groot vat. Mijn chemo bestaat uit 3 delen. Het eerste deel is een knalrood goedje waarvan ik de naam niet eens meer weet. Dit spul wordt altijd tegelijk met een zoutoplossing toegediend. Anders is er een kans dat je bloedvat van binnen gewoon echt helemaal kapot gaat, zo agressief is het dus. Ook je bloed verdunt het natuurlijk al. Terwijl ik een chemo-bestandsdeel krijg toegediend mag ik ook absoluut niet lopen. Er bestaat altijd een kans dat je "naaldje" uit het bloedvat schiet en het medicijn onderhuids gaat lopen. Vooral dit rode spul is zo agressief dat als het onderhuids zou gaan lopen, er gewoon dode stukken huid etc. ontstaan. Er vallen dan dus letterlijk gaten, zogenoemde necrotisch weefsel = dood weefsel. Wat een troep gaan ze in godsnaam in mijn lijf spuiten...jezusmina....... Het infuus zit erg vlot en voel er ook helemaal niks van. Een heel ander verhaal dan in Roosendaal..... Ik vertel dit dan ook tegen de verpleegkundige. De andere patienten en de verpleegkundige zeggen dat ze dit zo vaak horen over Roosendaal. BELACHELIJK is mijn reactie. Het is dus bekend dat ze daar niet normaal kunnen doen; kan daar niks aan veranderen dan?? Genoeg over Roosendaal, nu eerst de chemo. De naald zit en ik krijg eerst wat fysiologisch zout, de zoutoplossing toegediend. Dit is ook bedoeld om te kijken of het infuus goed loopt en de venflon=kunststof naaldje wat in mijn bloedvat zit, goed zit. Als eerste krijg ik nog een medicijn tegen de misselijkheid in mijn infuus toegediend. Ook krijg ik nog een tablet tegen de misselijkheid. Als het medicijn erin zit, even spoelen met een zoutoplossing en dan is het tijd voor de chemo-troep. Het eerste goedje wordt aangehangen, dat mooie rode spul! Dit spul loopt er binnen 15 minuten in en we krijgen wat te drinken aangeboden. Lekker een blikje cola! Ik klets wat met Joost en de dames tegenover mij. Zij zijn na respectievelijk een half uur en 3 kwartier klaar. Na het rode spul krijg ik weer een zoutoplossing toegediend en later wordt het 2e goedje aangehangen. Ik heb ondertussen een broeder die zich over mij ontfermt. Een bekende voorm mij,dankzij mijn werk. Voordat ik de chemo krijg wordt het trouwens altijd in mijn bijzijn gecontroleerd door 2 verpleegkundigen. Ze checken mijn gegevens en de gegevens welke bestandsdelen er voor hen liggen. Er zijn zoveel verschillende soorten chemo's en combinaties mogelijk... Goed controleren dus! Het 2e spul loopt al, ook weer verdund door wat fys zout. Dit duurt ook een kwartier en dan krijg ik weer fys zout in mijn infuus. Ik moet nu toch echt eerst even plassen en ik kuier richting het chemo-toilet. Als ik klaar ben met plassen kijk ik even in de wc....KNALROOD. Dat is dus al van het 1e zakje chemo, ik wist dat dit ging gebeuren hoor! haha. Het is mij duidelijk verteld dat ik rood ga plassen en dat zelfs mijn tranen vuurrood kunnen zijn. Na mijn sanitaire stop krijg ik het 3e en laatste goedje binnen. Dit spul hangt er 30 minuten aan. Nog een keer spoelen en dan zit de eerste chemo erop. Tijdens het laatste beetje spoelen merk ik dat ik wat hoofdpijn krijg en als ik met mijn hoofd draai, het een beetje vertraagd gaat. Ik geef dit aan bij de verpleging en dit komt waarschijnlijk door de medicijnen tegen de misselijkheid. Ook krijg ik een prikkelend gevoel in mijn neus en ogen. Dit is het gevolg van dat mooie rode goedje. Dit overprikkelt alle slijmvliezen...duidelijk verhaal dus. Ze besluiten dat ik even iets langer mag blijven zitten en dat ze nog even wat langer spoelen met de zoutoplossing. Na 10 minuten gaat het infuus eruit en mag ik naar huis. Ik plas nog een keer prachtig rood en zeg een andere patient, een 79 jarige man gedag. Hij is later nog bij mij komen zitten. Deze meneer krijgt al bijna 2 jaar aan een stuk chemo, uitgezaaide darmkanker. Zijn laatste scan was niet goed en ze hebben nu nog een allerlaatste goedje voor hem in de aanbieding. Joost en ik hebben ook met deze meneer wat gekletst en hij zei zelf al....ik ben al 79 meiske, jij nog maar 30! Ja meneer, daar heeft u natuurlijk wel een punt!! Gezellig oud baasje....zijn tip.....KOP OP EN POSITIEF BLIJVEN!!! We groeten elkaar en ik ga samen met Joost lekker naar huis. Thuis aangekomen vliegt Jiggy mij in mijn armen en geef ik mijn ouders 3 dikke kussen. Ik voel me best redelijk. Wat misselijk, vooral een vol gevoel en wat hoofdpijn. We zijn om 16.00 uur thuis en het is nog heerlijk weer. Ik besluit samen met Joost even een lekker stuk te gaan wandelen. Jiggy blijft thuis want die is bekaf en als hij meegaat in de buggy valt hij gegarandeerd in slaap. Niet echt handig rond 17.00 uur. We lopen een eindje in het heerlijk zonnetje. Uiteindelijk lopen we 3,5 km en bij thuiskomst ben ik moe maar voldaan. Weer aan mijn conditie gewerkt en mijn hoofd een beetje leeg gemaakt. Mijn ouders zijn al met het bereiden van het eten begonnen. Brocolli, sucadelapje met aardappeltoefjes. Het eten smaakt heerlijk! Lekker vla na en ik besluit eerst, samen met Joost, Jiggy op bed te leggen. Ik lees Jiggy nog voor en hierna ga ik lekker op de bank liggen. Ik ben toch wel wat misselijker geworden en moe!! Mijn ouders besluiten naar huis te gaan en laten hun tranen de vrije loop bij het gedag zeggen. De lieverds, die zien ook maar af met hun jongste dochter. Ik blijf nog even op de bank liggen en bel met mijn zussen. Ik besluit om een half uur later lekker met Joost in bed te gaan liggen en tv te gaan kijken. Ik voel dat mijn ogen zwaar worden en rond 21.30 doen we het licht uit. Hoplijk zakt de misselijkheid wat en kan ik slapen....ben benieuwd!! Truste en tot morgen! Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; de dag voor de 1e chemo
04-03-2013
Tring Tring, de wekker van Joost. He dat stomme ding.....echt weer het oude ritme geloof ik! Joost gaat om 07.00 uur uit bed en springt onder de douche. 5 Minuten later hoor ik Jiggy roepen. Ik besluit hem uit bed te halen en gelijk aan te kleden. Joost gaat vandaag weer werken en Jiggy gaat deze ochtend naar de creche. Joost en ik hebben afgesproken dat ik alles alleen doe met Jiggy deze ochtend. Jiggy weet dondersgoed dat mama niet met rechts mag tillen en werkt dan ook prima mee. Ik til hem met mijn linkerarm op en Jiggy houdt mij dat altijd heel goed vast. Hij werkt,zoals gezegd, prima mee en voor ik het weet is hij gewassen en aangekleed. Ondertussen is Joost klaar met douchen en is het mijn beurt. Jiggy speelt wat op zijn kamer en komt af en toe eens kijken in de badkamer want gek genoeg heeft hij geen zin om tv te kijken. Joost neemt Jiggy alvast mee naar beneden en als ik klaar ben ontbijt ik samen met Jiggy. Joost vertrekt ondertussen naar een klant. Tandjes nog poetsen, gel in zijn haar en daar gaan we weer, op naar de creche. Ik besluit lekker op de fiets te gaan al is het toch wel fris. Het heeft vannacht toch weer licht gevroren maar we zijn gelukkig, goed bestand tegen de kou, aangekleed. Jiggy is weer helemaal blij als hij op de creche aankomt en ik laat hem weer met een gerust hart achter. Ik ga weer snel naar huis want ik krijg deze ochtend vistite. Er komt een collega op de koffie maar ik wil nog even wat dingen doen in huis. De was, papierwerk opruimen, de vaatwasser uitruimen dat soort klusjes. Ik word uiteraard weer gebeld door mijn ouders en zussen zoals elke dag. Het scheelt toch wel dat we allemaal bij Ziggo zitten mensen en daardoor gratis bellen. Anders zou het ons denk ik een godsvermogen kosten!!!!! Al mijn klusjes heb ik op tijd af en om 10.30 is mijn collega er. Ook zij heeft helaas ervaring met kanker. Bijna 3 jaar geleden werd zij door de ziekte getroffen (geen borstkanker). We hebben het uiteraard over mijn ziekte maar ook haar verhaal komt ter sprake. Het gaat onder andere over de reacties van andere mensen en ook over hoe je leven eruit gaat zien als alles straks achter de rug is. Ook heeft ze een mooi boedha-beeld met een theelichtje voor me meegenomen. Superlief natuurlijk! Zo'n beeld brengt het geluk, echter alleen maar wanneer je het krijgt!!! Als je dit voor jezelf koopt brengt het ongeluk... Nou, nu ik dit heb gekregen kan het al helemaal niet meer fout gaan, zullen we dan maar zeggen. Het is gezellig en na een uurtje besluit ze weer naar huis te gaan. Haar kinderen komen straks uit school en ik moet Jiggy gaan ophalen bij de creche. Ik spring weer op de fiets en rijd richting creche. Het is ondertussen 14 graden (!) buiten.....HEERLIJK....LAAT DE LENTE MAAR BEGINNEN!!! Jiggy heeft het weer prima naar zijn zin gehad en ik klets nog even met de juffen van Jiggy. We fietsen samen gezellig naar huis, Jiggy luid zingend achterop. Ik vraag of Jiggy zijn boterhammen in zijn huisje wilt eten. Wij hebben 2 jaar geleden een groot speeltoestel in onze tuin geplaatst met een huisje bovenin. Het hoeft maar een beetje lekker weer te zijn en dan wil Jiggy al in zijn huisje picknicken. Deze keer heeft hij daar geen zin in en wil hij in de achtertuin gewoon aan tafel eten met mama. Prima, onze achtertuin is pal op het zuiden uit de wind. Heerlijk dus met het zonnetje erbij. We eten samen gezellig onze boterhammen op en Jiggy besluit dat we lekker gaan glijen, schommelen en tenslotte voetballen. We spelen 2 uur lekker buiten, uiteraard op een rustig tempo want keihard achter de bal aanhollen gaat nog even niet lukken met mijn wond. Ook moet Jiggy nu toch echt alleen op de trampoline springen, al vind hij het erg jammer dat mama nu even niet mee springt. Ik leg Jiggy uit dat mama "pijn" heeft en hij wijst zelf al aan waar de pijnlijke plek zit. Rond 14.00 uur komen mijn ouders. Ik had afgesproken om vanmiddag met mijn moeder boodschappen te gaan doen. Alle voorraad was ver op en we moeten ook even goede middelen halen om straks de toiletten goed schoon te maken etc. Dit moet tijdens chemo's iedere dag gebeuren. Ook moeten er wegwerphandschoenen tijdens het poetsen gedragen worden, niet echt dingen die ik standaard in huis heb liggen...zeg maar. Mijn vriendin wilde vandaag ook graag nog even langskomen voordat ik aan mijn chemo's begin. Zijn komt even later ook met haar dochtertje. Jiggy en zijn vriendin spelen op een gegeven moment lekker samen en wij kletsen lekker bij. Op een gegeven gaat mijn mobiele telefoon en heb ik dr. S. de gyneacoloog uit Rotterdam aan de lijn. Hij was vorige week op vakantie en hij had mijn behandeling overgedragen aan zijn collega, maar die kon hij nu echter niet bereiken en besloot hij zelf terug te bellen. Zeer attent moet ik zeggen! Hij vraagt hoe het er allemaal voor staat en ik vertel hem wat de uiteindelijke uitslag was en welke behandeling ik nu ga krijgen. Ook vertel ik erbij dat ik ervoor heb gekozen om eerst voor mijn eigen gezondheid te gaan. Hij vindt dit ook een hele verstandige keuzen en hij weet dat ook zeker dat het een weloverwogen keuze van mij is. Ik zeg er wel bij dat ik er voor mijn gevoel niet 100% achter sta, mocht ik door de chemo voorgoed in de overgang komen. Maar soms gaan gevoel en verstand nu eenmaal niet samen! Hij vertelt me dat ik te allen tijde mag bellen en langs mag komen als ik vragen heb of behoefte heb om bepaalde zaken te bespreken. Hij is voor mij wel blij dat het geen hormoongevoelige tumor bleek te zijn. Dit is natuurlijk ook een stuk lastiger met een kinderwens. Dan zit je altijd al vast aan een hormoontherapie die 5 jaar duurt. Vanuit zijn vakgebied is dit dan natuurlijk een positief gegeven. Dr.S. wenst mij veel succes en sterkte toe met mijn behandelingen en hij hoopt me over een jaartje of evt eerder weer te zien zodat onze kinderwens hopelijk in vervulling kan gaan. Wat een attente en lieve dokter.....ze bestaan dus toch....artsen die sociaal en emotioneel normaal zijn haha!! Nu heb ik tot nu toe alleen nog maar te maken gehad met kundige en vooral aardige/lieve artsen. Ik heb er nu al 2 gehad die mijn zelfs thuis opbellen...nooit eerder gehoord. Erg fijn dus! Na 1,5 uur gaat mijn vriendin weg en ik besluit om gelijk om boodschappen te gaan met mijn moeder terwijl mijn vader op Jiggy past. We zijn een tijdje weg want we moeten op verschillende plaatsen wat halen. Eenmaal thuis zitten de mannen lekker tv te kijken en ik ruim samen met mijn moeder de boodschappen op. Rond 18.15 besluit mijn moeder te gaan koken en ik ruim boven nog wat boodschappen op en vouw de was op. Joost is om 18.45 uur thuis en we eten heerlijke spagetti à la oma! Na het eten kijkt Jiggy nog een klein stukje Bob de Bouwer en gaat dan naar bed. Joost en ik leggen Jiggy samen op bed en ik lees Jiggy nog een verhaaltje voor zoals we dat iedere dag doen. Mijn ouders drinken nog een kopje koffie en besluiten dan naar huis te gaan. Morgen komen ze weer naar ons toe want dan ben ik natuurlijk weg voor mijn 1e chemo....spannend!! Op zich ben ik nog niet heel erg gespannen voor morgen. Ik laat het maar gebeuren. Ook maak ik me nog niet al te druk over evt bijwerkingen. Ik ben jong en verder goed gezond en ik ga ervan uit dat ik echt wel tegen een stootje kan. De een heeft nu eenmaal meer last van chemo's dan de ander en niemand weet dat van tevoren. Ik besluit nog een stuk blog te typen want ik loop al bijna 2 dagen achter en om 22.30 uur gaan we lekker naar bed. Hopelijk slaap ik goed....want morgen gaat het dan echt gebeuren.....mijn 1e chemo. Er hebben nog wat mensen ge-appt, gemaild en mijn lieve tantes hebben me ook nog even gebeld om me een hart onder de riem te steken. Alvast bedankt allemaal voor jullie steun....heel fijn!!! Al met al was het vandaag een heerlijke dag met vooral heerlijk weer! LENTE!!!!!! Welterusten allemaal en tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
zondag; lekker een dag genieten!!!
03-03-2013
Redelijk geslapen. Niet dat ik echt lig te malen maar ik ben regelmatig wakker. Rond 07.30 uur is Jiggy wakker en hij komt weer lekker tussen ons in liggen. Dit wordt echt een dagje lekker genieten!! Het zijn mijn laatste dagen voor mijn eerste chemo. Pakken wat je pakken kan! Ik weet immers niet hoe ik me ga voelen na de chemo's, dus genieten maar!!! We doen lekker rustig aan en ontbijten pas om 10.00 uur. Joost ruimt nog het laatste haardhout op in de tuin en ik besluit mijn uitgebloeide bloemen op te gaan ruimen. Er staan wel 10 bossen bloemen in huis en dan heb ik het nog niet over de bloemstukjes, plantjes en bloembollen die ik heb gekregen. De allereerste bloemen die ik kreeg waren helaas al verwelkt en ook deze bloemen die al 2 tot 3 weken staan, moeten er nu toch ook echt aan geloven. Ik maak hier en daar nog een nieuw boeketje van bloemen die nog wel mooi zijn na 2-3 weken en Jiggy speelt ondertussen heerlijk met zijn Bob de Bouwer auto's en poppetjes ( ja een echte fan hoor haha!!). Ik ruim hier en daar ook wat op in huis en rond 13.00 besluiten we om met zijn 3-tjes een heerlijke wandeling te gaan maken. We beginnen de wandeling in Hoogerheide en we eindigen uiteindelijk in Woensdrecht bij Non plus Ultra. Hier hebben wij bijna 5 jaar geleden ons huwelijksfeest gevierd en we gaan er vooral in de zomer regelmatig een drankje pakken op het terras. Na een wandeling van dik 6 km door de Woensdrechtse polder, vinden Joost en ik het wel tijd voor een heerlijke omelet en uitsmijter van Non Plus. Jiggy krijgt een heerlijke pannenkoek en wij bestellen dus het bovenstaande. Heerlijk........nu is mijn smaak nog prima en onaangetast; pakken wat je pakken kan wat ik al zei. Ik heb al veel verhalen gehoord van en over mensen die een vieze smaak in hun mond kregen van chemo's. Soms verdwijnt de smaak zelfs helemaal... Ik weet natuurlijk niet of dit ook bij mij gaat gebeuren maar als dit wel zo zou zijn pakken ze alles wat nu heerlijk smaakt in ieder geval niet meer af ;-)). Om 15.30 uur krijgen we weer visite van mijn ouders, zussen, zwagers en hun kinderen. Als alles op is bij Non plus besluiten we maar gelijk naar huis te lopen anders staat iedereen voor een gesloten deur. Dit is ook nog een klein half uurtje wandelen. Onderweg stopt er ineens een auto. Onze vrienden, wat een toeval. Zijn ouders wonen ook in Woendrecht en waren toevallig onderweg. We kletsen onderweg wat terwijl ze stapvoets naast ons rijden. Na een paar minuten rijden ze weer door en wij hebben stevig de pas erin. Onderweg valt Jiggy in slaap in de buggy. Als we bijna thuis zijn zien we mijn oudste zus en haar gezin al voorbij rijden. We voeren het tempo nog een beetje op en bij thuiskomst blijken mijn ouders er ook al te zijn. Het was 15.29 dus we zijn mooi op tijd! Gelukkig hebben mijn ouders altijd een sleutel bij zich, dus de hele meute zit al binnen. Uiteindelijk hebben Joost en ik dik 9 km gewandeld en ik ben dan ook best wel moe. Ik beluit in de stoel te ploffen en even mijn gemak te houden. Het was een heerlijke wandeling en ik ben trots op mezelf dat ik zo'n eind heb gelopen. Gelukkig begrijpt iedereen dat ik lichtelijk versleten ben en worden de koffie en thee door Joost, mijn moeder en mijn zus verzorgd. Een half uurtje later komen ook mijn andere zus, zwager en hun kinderen. Het is een gezellige drukke boel de hele meute bij elkaar. De kinderen zijn allemaal lekker aan het spelen en wij kletsen heerlijk als vanouds door elkaar heen maar op zo'n manier dat we alles prima kunnen volgen! Op een gegeven moment besluiten we even terzake te komen wat betreft het schema wat gemaakt moet worden. We maken een schema zodat ik weet wie ik welke dag kan bellen mocht ik veel klachten krijgen van de chemo's. Dinsdag en woensdag zijn normaal gesproken mijn werkdagen en is Jiggy bij zijn opa's en oma's. Aan deze dagen verandert niks omdat ik het normale schema zoveel mogelijk aan probeer te houden voor Jiggy. Het is allemaal al zo raar voor dat mannetje en daarom laten we deze dingen gewoon hetzelfde. Voor de andere dagen hebben we een schema opgesteld. Ik weet wanneer ik wie moet bellen mocht het niet lekker gaan met me. Altijd een fijne gedachte dat dit allemaal goed geregeld is. Mijn jongste zus belde gisteren op terwijl wij uit eten waren. Ze hadden nasi gegeten maar er was nog best wat over. Ze vroeg of wij het wilden hebben. "Lekker, graag". Rond een uur of 18.30 uur gaat iedereen naar huis en besluiten wij de heerlijke nasi te gaan eten. Jiggy heeft er geen zin in. Niet gek he, hij heeft een paar uur geleden nog een heerlijke pannenkoek op. Na een peperkoekje valt Jiggy bijna om en we besluiten hem eerst op bed te leggen. Eten we daarna lekker met zijn 2-en op ons gemak. Jiggy valt als een blok in slaap. Hij ligt nog niet op bed of de telefoon gaat al. Heel het weekend hebben al een paar mensen geprobeerd mij te bellen maar we zijn amper thuis geweest. Ik vermoedde wel dat ze vanavond gingen bellen. Tussen het bellen door eet ik de heerlijke nasi op. Uiteindelijk ben ik 1,5 uur aan het bellen met verschillende mensen. Eigenlijk de 1e keer dat ik zo lang aan het bellen ben. Natuurlijk bellen er wel vaker mensen maar op zich is het nog erg rustig met bellen. Dit komt waarschijnlijk door mijn blog. Iedereen blijft door mijn blog natuurlijk up-to-date en is de verleiding om te bellen toch iets kleiner, denk ik. Ook met alle moderne communicatie blijft het een feit dat de telefoon niet roodgloeiend staat. Mailtjes, apps, en natuurlijk ook facebook. Iedere dag heb ik het er maar druk mee om alles te lezen. Ik probeer tot nu toe wel alle berichtjes te beantwoorden. Sosm duurt het even maar tot nu toe lukt dat prima. Ik ontvang zelfs iedere dag nog kaartjes met de post, altijd leuk! Nadat ik klaar ben met bellen besluiten Joost en ik lekker tv te gaan kijken in bed. Onze serie komt weer...Divorced! Geweldig!! ;-) We kijken onze serie en daarna besluiten we om lekker te gaan slapen. Joost moet morgen immers weer gaan werken, weer een beetje het normale ritme. Tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Zaterdag; WEEKEND
02-03-2013
Goedemorgen allemaal! Redelijk geslapen, al ligt dat, denk ik, meer aan de martini die ik gisteren heb gedronken. Van alcohol slaap ik soms wat onrustig. Aan Jiggy kon het niet liggen want die is bij Opa en Oma blijven slapen. Toch ben ik op tijd wakker, zit nu eenmaal in je systeem he met kleine kinderen!! Joost moet straks weg. Die zou om 09.30 bij een kennis zijn om haardhout te halen. Heb ik even een ochtend voor mezelf.....heerlijk. Joost vertrekt rond 09.15 uur en ik blijf nog even lekker in bed liggen. Ik kan toch niet meer slapen maar nog even lekker warm in bed liggen.....lekker toch! Niet veel later spring ik onder de douche en doe weer braaf mijn oefeningen. Ik kleed me aan en besluit om eerst mijn blog weer bij te werken met een grote zelfgemaakte fruit-smootie! Boterham erbij en typen maar. De tijd vliegt voorbij en rond 11.00 uur komen Joost en onze kennis thuis. Een grote aanhanger vol met hout, zit ik er in ieder geval weer warmpjes bij. Ze kruien het hout de tuin in en komen dan een bakkie doen. Hij vraagt hoe het allemaal gaat en ik doe een beetje mijn verhaal. Ik hoef weer niet alles tot in detail uit te leggen want het blijken ook weer trouwe volgers te zijn van mijn blog. Ik heb geloof ik al een hele fanclub hahaha! Na een tijd gekletst te hebben besluiten de mannen weer aan het werk te gaan en ik ga weer verder typen. Ondertussen heb ik mijn ouders en zussen al weer aan de telefoon gehad en die komen morgen allemaal op visite. Dan gaan we ook een schema opstellen wie er wanneer bereikbaar is mocht ik veel last gaan krijgen van de chemo's. Misschien voel ik me gewoon goed en red ik het prima zelf. Maar het is wel fijn om te weten als ik me toch ineens niet goed zou voelen, ik dan altijd iemand kan bellen. Joost is een tijdje later weer thuis en ruimt het hout nog verder op in de tuin. Vanmiddag krijg ik weer visite van goede vrienden. Die wonen ook niet echt in de buurt dus is het weekend de enige optie. We moeten Jiggy ook nog ophalen bij mijn schoonouders dus het is weer een drukke dag maar het gaat weer wel een hele gezellige worden denk ik!! Rond 14.00 uur gaan we Jiggy halen bij mijn schoonouders. Hij heeft prima geslapen en is gelukkig heel zoet geweest! Hij is vanochtend zelfs op visite geweest bij zijn overgrootouders in Biervliet. ( beide in de 90!!!) We drinken gezellig wat en na een klein uurtje gaan we weer naar huis. Onze vrienden zijn onderweg naar ons dus wij moeten nu echt naar huis rijden. Rond 15.15 arriveren onze vrienden en ze hebben verschillende bloembollen voor me meegenomen. Voor als alle bloemen uitgebloeid zijn, het voorjaar in huis halen. Het is erg gezellig en we hebben het een tijdje vooral over de Harlem Shake!?(haha Y&N) De nieuwste trend waar ik me toch niet helemaal in kan vinden geloof ik. Een stel malloten die als een debiel staan te dansen......het zal wel goed zijn.(had beloofd de Harlem shake in mijn blog te verwerken haha) Na 2 uur vertrekken onze vrienden weer. Joost, Jiggy en ik besluiten om eerst een flinke wandeling te gaan maken. We lopen eerst richting mijn schoonouders. We zijn erachter gekomen dat mijn auto niet meer start. Mijn pausmobiel ( de kenners weten hoe mooi en handig hij is ;-)))) staat immers al bijna 4 weken stil en met de vorst erbij niet echt bevordelijk dus voor mijn bolide. We gaan dus eerst een acculader halen om mijn auto morgen weer aan de praat te krijgen. Later wandelen we nog een heel eind door Hoogerheide en komen in de Raadhuisstraat(winkelstraat van het dorp) aan. Ik besluit ter plekke dat ik lekker met mijn mannen uit eten wil. Ik voel me nu immers nog prima. Ik heb al van verschillende mensen gehoord dat ze een hele vieze smaak in hun mond kregen van de chemo's. Nu gaan wij altijd al vaak uit eten en ik besluit het er nu lekker van te nemen. Nu is mijn smaak nog prima en mocht hij door de chemo's aangetast worden. . . We besluiten het weekendmenu te nemen. Uiensoep, gamba's en een heerlijke mascarpone na. Jiggy krijgt wat frietjes en eet wat van onze borden en die is hartstikke lief en zoet. In aanvang is hij heerlijk aan het kleuren en later mag hij op de Iphone van papa lekker Bob de Bouwer en Shaun het schaap kijken. We genieten alle 3 van het heerlijke eten maar ook vooral van elkaar. Ik vraag aan Jiggy of hij het gezellig vindt. "Ja mama, lekker en gezellig" en hij pakt Joost en mijn hand vast en hij lacht eens lief naar zijn papa en mama. Wat ben ik toch een bofkont met zulke heerlijke mannen!!! Na 2 uur zijn we klaar met eten en Joost rekent af. Ondertussen heeft Jiggy genoeg aandacht gekregen van andere klanten en de bediening en is hij zichtbaar vermoeid. Hij mag nog een cadeautje uitzoeken uit de mand en daarna gaat hij weer lekker in de buggy zitten. We wandelen weer lekker naar huis. Bij thuiskomst ben ik eerst nog even een poosje apps en mailtjes aan het beantwoorden. Veel mensen hebben mijn blog weer gelezen en vinden het kl*te voor me dat ik ook nog bestralingen moet krijgen. Maar ik krijg van iedereen een duwtje in de rug dat ik me niet moet laten kisten door deze domper en dat ik het kan, dat ik deze strijd ga winnen!!! Allemaal bedankt daarvoor!! ;-) Dat heb je soms echt even nodig. Alleen al het idee dat er zoveel mensen aan je denken doet een mens zoveel goed!!! Jiggy gaat uiteraard regelrecht naar bed. We leggen hem samen op bed en ook wij zijn doodop. Ik type nog een stukje blog en daarna gaan we lekker in bed tv kijken. Het was een gezellige en geslaagde dag. Morgen weer zo'n dag.......heerlijk. Welterusten allemaal en tot morgen maar weer. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
vrijdag; de uitslag van de scinti en het plan van aanpak
01-03-2013
Goedemorgen allemaal! Nou vandaag is het zover. Ik krijg te horen hoe mijn behandeling eruit zal zien en of de scintigrafgie goed was. Onze "natuurlijke" wekker roept om 07.15 uur. Joost haalt onze Jiggy uit bed en ik spring gelijk onder de douche. Eerst weer onder douche om de grootste stijfheid in mijn arm de kop in te slaan. Onder de douche doe ik gelijk mijn lymfeklieroefeningen die ik bij de fysio heb geleerd. Joost kleedt Jiggy aan en springt daarna onder de douche. Ik heb zin om me vandaag lekker op te tutten en doe dan ook hele fleurige kleren aan met een bijpassend sjaaltje en sieraden voor bij deze outfit. Ik föhn mijn haren nog eens mooi want nu kan het nog. Over 2 weken weet ik zeker dat er geen haar meer op mijn koppie zit. Jiggy vind de föhn altijd geweldig dus zijn haartjes worden ook geföhnd. Make-up en parfum op en ik zie er weer geweldig uit.(al zeg het zelf haha) Jiggy bevestigt dit even met de woorden "mama mooi"!! Joost veegt het condens van de doucheramen en bekijkt me eens goed met een grote smile. Zo, we kunnen er weer tegenaan vandaag!! We onbijten met zijn 3-tjes en rijden dan gelijk door naar mijn ouders. We zijn een beetje aan de late kant en het komt er een beetje op neer dat we Jiggy binnen "gooien" en weer gelijk in de auto springen. We rijden weer naar het ziekenhuis en de ronde begint vandaag om 10.00 uur bij de mcvk. Na 15 minuten word ik binnen geroepen. We praten eerst even bij want het is een andere mcvk dan de laatste keer. Daarna vraagt ze of ze weer even naar de wond mag kijken. Die ziet er nog steeds prima uit! We kunnen dus starten met chemo's en ik kan zelfs al, als ik wil, een definitieve prothese aan laten meten. Ik heb nu een voorlopige en ik moet zeggen dat deze prothese eigenlijk wel goed bevalt. Een definitieve is veel zwaarder (komt meer overeen met een echte borst). Nu is het een feit dat ik met uitdelen niet bepaald achteraan heb gestaan... Ik weet dus niet of ik er zin in heb om met een veel zwaardere nep-tiet rond te gaan lopen. Dit is natuurlijk ook voor je schouder een stuk zwaarder. De mcvk zegt ook dat er best wel wat vrouwen zijn die het inderdaad bij deze prothese laten. Prima, iets anders halen kan altijd nog! We bespreken wat praktische dingen en het komt erop neer dat ik over 3 maanden weer aan afspraak heb bij de chirurg en mcvk. Voorlopig zie ik de mcvk niet meer, maar ik mag ten aller tijden bellen als ik vragen heb. Het is nu 10.30 uur en ik besluit even bij mij collega's langs te lopen. Mijn directe collega's zijn allemaal druk bezig met patienten dus ik besluit om met Joost even naar het secretariaat Cardiologie te lopen. Met die meiden daar werk ik natuurlijk ook veel samen. Ze zijn met velen en we kletsen even een beetje bij over van alles en nog wat. Eigenlijk is iedereen al van alles op de hoogte want iedereen volgt mijn blog supertrouw!! Het is gezellig en er wordt gelukkig ook veel gelachen. Ondertussen lopen er een aantal directe collega's binnen en mengen zich in het gesprek. Na een minuut of 20 besluit ik nog even bij mijn directe collega's te gaan kijken en ik zeg iedereen op het secretariaat gedag. Ondertussen zijn er een paar collega's even niet met patienten bezig en ik klets daar nog wat en Joost neemt nog een bakje koffie en ik een kop thee. Na 10 minuten moeten we het gesprek afkappen want ik moet nu echt naar de internist toe. Ik zeg ze gedag en meld me bij de balie interne geneeskunde. Ik mag plaats nemen en zie dr T. al lopen. Ze roept eerst nog iemand anders binnen en we moeten uiteindelijk 15 minuten wachten. Dan word ik binnengeroepen. Ze begint met goed nieuws: Mijn scan was GOED!!! Yes!!, ik ging er wel van uit dat het goed zou zijn maar om die bevestiging te horen is natuurlijk super!! Vrij snel na deze mededeling zie ik haar gezicht iets betrekken en zegt ze ook dat ze wat minder nieuws heeft. De radioloog die bij het overleg over mijn "zaak" aanwezig was had nog contact opgenomen met dr T. In eerste instantie had hij besloten dat bestralingen niet nodig waren. Hij had zich toch nog eens over mijn "geval" gebogen en heeft, gezien mijn jonge leeftijd en het feit dat mijn tumor triple negatief is, zijn eerdere besluit herzien. Volgens bepaalde studies en cijfertjes is er blijkbaar een kans van 40%!! dat zich zonder chemo's en bestralingen, zelfs in het littekenweefsel waar mijn borst is geamputeerd, toch weer kanker kan gaan ontwikkelen. Dit kan gebeuren als er ook maar 1 kankercel is achtergebeleven in het litteken. Dit alles ondanks het feit dat alle snijvlakken na de OK schoon zijn. "GVD!!!, lekker dan!!" zeg ik tegen Dr. T. WAT EEN ONGELOFELIJKE DOMPER!!! SHIT SHIT SHIT (en alles wat ook niet netjes is om te roepen!!) Ze begrijpt mijn grote teleurstellingen en ze vindt het zelf zichtbaar erg vervelend dat een paar dagen later te moeten melden dat ik dus toch nog bestralingen moet gaan krijgen. Ik roep ook gelijk wat dan eigenlijk het nut is geweest om heel mijn borst te laten amputeren. Niet dat ik hier ooit spijt van krijg want ik sta nog steeds 100% achter deze keuze, maar ik had wel een hele kleine kans op bestralingen als ik voor amputatie zou gaan. Terwijl ik dit zeg, snap ik zelf al heel goed dat ze van te voren natuurlijk ook niet wisten dat er een triple negatieve tumor uit zou komen rollen... Het vind het echt SUPERK*T dat ik dus ook nog bestralingen moet gaan krijgen, maar aan de andere kant is het een fijn idee dat de radioloog nog eens goed naar mij heeft gekeken. Hij gaat dus niet over 1 nacht ijs zullen we maar zeggen. Ook is het natuurlijk een extra wapen om die kl....cellen te lijf te gaan. Ik vraag gelijk hoeveel bestralingen dit zullen zijn. "25; 5 weken, 5 dagen achtereen en het weekend vrij" zegt Dr. T. "Jeminee, nou gelukkig ben ik het weekend nog vrij!" zeg ik direct. Wat een domper! Ik had me ingesteld 18 weken bezig te zijn met de chemo's en dan nog een paar maanden van de zomer te gaan genieten. Komen er dus nog 5 weken bij.........pfffffffffff. Op zich denk ik zelf ook wel dat chemo's veel vervelender zijn natuurlijk met alle bijwerkingen die je er van kan krijgen, maar bestralingen zijn gewoon ontzettend belastend. 5 dagen achter elkaar richting Vlissingen, en dat dan gedurende 5 opeenvolgende weken..... Je kunt natuurlijk ook best veel last krijgen van je huid, maar dat zien we dan tegen die tijd wel weer. Ik besluit dan ook samen met Joost en dr. T. om nu verder niet in te gaan op de bestralingen maar me eerst te concentreren op de chemo's. Ik ga dus eerst 6 chemo's krijgen en daarna pas de bestralingen. Vaak zie je dat dit andersom gebeurt maar Dr T vindt deze volgorde beter. De chemo's gaan natuurlijk in heel mijn lichaam eventuele kankercellen de nek omdraaien en de bestralingen zijn maar heel plaatselijk; alleen op de plaats waar mijn mooie borst heeft gezeten! We komen ter zake en Dr. T. stelt voor om volgende week al met de chemo's te beginnen. Prima, hoe sneller hoe beter! Ze legt nog wat dingen uit, maar de meeste info ga ik zo meteen krijgen. Steeds als ik bij Dr. T. kom heb in aaneengesloten een afspraak bij de oncvk. Deze dames verstrekken uiteindelijk de meeste info omtrent je behandelingen. Het is zeer laagdrempelig en ook erg fijn op deze manier. Ik mag ze iedere werkdag bellen en mailen als er vragen zijn. Een heel prettig idee. Ik geef Dr. T. weer een hand en tot snel. Ze laat ons weer plaats nemen in de wachtruimte. Er zitten voornamelijk wat oudere mensen in de wachtkamer. Ik heb een beetje het idee dat ze naar mij kijken van "oh 't is zonde, die jonge meid". Ik knik en lach vriendelijk naar mijn lotgenoten en ga een tijdschrift lezen over jongeren met kanker. Wat een bikkels denk ik......daar zou ik ook best bij mogen met een artikel! Niet om op te scheppen, maar ik vind me tot nu toe ook een hele stoere chick, al zeg ik het zelf haha!! Na 15 minuten wachten word ik binnen geroepen door de oncvk. Een jonge lieve meid die ik ken van de afdeling. Ze vraagt hoe het gaat en ik zeg dat ik even een kleine dip heb omdat ik net te horen heb gekregen dat ik toch bestralingen ga krijgen. Ze vindt het erg vervelend voor me maar zegt dat ik supersterk ben en dat het goed gaat komen. Even een peptalk; had ik even nodig. Natuurlijk heeft Joost me al proberen op te peppen terwijl we aan het wachten waren. Die vond ook dat ik me niet uit het veld moet laten slaan door een "paar"( 25!!) bestralingen. Heel lief bedoeld maar hij kon 15 minuten geleden toch even mijn k*nt kussen!!! Als een "vreemde" het zegt, reageer je toch weer anders en ik besluit mijn dippie even dag te zeggen en weer positief te blijven. De oncvk belt naar de dagbehandeling en ik word voor a.s. dinsdag ingepland. Dan gaat het echt gebeuren.....mijn eerste chemo. Ik bespreek nog een hoop met de oncvk. Omtrent de medicijnen tegen de misselijkheid, alle andere eventuele bijwerkingen en van alles en nog wat. Pruiken, hygiene, mondverzorging alles wordt weer even besproken. Ik vraag ook of ik naar een popconcert mag gaan. In April staat namelijk een concert van PINK gepland en daar wil ik gewoon zo graag naartoe!!! Ik heb al gezegd...AL MOETEN ZE ME DUWEN IN DE ROLSTOEL OF WAT DAN OOK...IK GA!!! Mijn chemo tegen die tijd valt redelijk gunstig en ze zegt dan ook dat als ik me goed voel, ik gewoon kan gaan. Ik hoop dat ik genoeg GIRL-POWER heb en inderdaad kan gaan!! Ik krijg recepten, lab-formulieren etc mee. Dinsdag om 13.30 de eerste chemo en alvast een lab-formulier voor de volgende chemo. Dan moet ik steeds een dag van tevoren bloed laten prikken om te kijken of alle waardes goed genoeg zijn om weer een chemo aan te kunnen. De oncvk wenst me heel veel succes met mijn eerste chemo en ik geef haar een hand. Ik loop nog naar de balie om allerlei afspraken te maken. Joost gaat ondertussen alvast naar de apotheek om mijn medicijnen tegen de misselijkheid te halen. We moeten een beetje opschieten want ik moet om 13.15 uur bij de tandarts zijn en het is al 12.30 uur. De secretaresse noteert al mijn afspraken en ik klets nog even met haar. "Meisje meisje toch, en dan zo jong....heel veel succes en tot de volgende keer want we zien je hier nog vaak genoeg!" zegt ze en ik groet ze en ga op zoek naar Joost. Onderweg kom ik mijn (net) ex-collega tegen en ik klets heel even bij maar zeg dat ik echt door moet. Ze wist alles al een beetje want ze was Joost al tegen gekomen op de gang. "Tot snel" zeggen we tegen elkaar en ik loop naar de apotheek in het ziekenhuis. Joost staat nog steeds in de rij en gaat zo langzaam als ik weer niet wat. We besluiten later op de middag die medicijnen wel te halen en gaan nu eerst terug naar mijn ouders. Die hadden ondertussen alweer gebeld waar we bleven. Eenmaal aangekomen, vertel ik van de bestralingen. Ik zie mijn ouders allebei zichtbaar schrikken en beiden laten daarna hun tranen de vrije loop. Ik probeer ze wat te troosten en zeg dat ze niet moeten gaan huilen want daar hebben we ook niks aan. Natuurlijk mogen ze huilen en ik huil zelf ook wel een beetje maar op de een of andere manier huil ik zelf al een paar weken amper. Mijn ouders en Jiggy waren aan het lunchen toen wij binnen kwamen en Jiggy kijkt wat verbaast naar Opa en Oma. Ze vegen hun tranen weg en we zeggen met zijn allen dat we positief moeten blijven en dat de bestralingen toch ook een extra wapen zijn tegen de kanker. Ik heb heel weinig tijd nu om alles te bespreken want ik moet mijn tanden nog poesten en snel naar de tandarts. Ik spring met Joost weer in de auto en meld me even later aan bij de de balie van de tandarts. De tandartsassistente komt en vraagt " ook borstkanker". Ik heb natuurlijk de situatie al uitgelegd toen ik van de week voor de afspraak belde. Nu blijkt dat zij het ook heeft gehad, 3 jaar geleden. Het lijkt nu wel dat ik op iedere hoek van de straat lotgenoten tegen komen, zijn er ook nog vrouwen die deze shit niet hebben of hebben gehad?? Natuurlijk, maar het zijn er wel veel hoor die mij al voor zijn gegaan. We praten wat over de ziekte en ik mag plaats nemen. Ik heb deze afspraak bij de tandarts gemaak omdat het, voordat ik met de chemo's begin, heel belangrijk is om een goede mondhygiene te hebben. Je hele weerstand wordt natuurlijk een stuk lager. Ik heb al vrij snel last van ontstoken tandvlees dus het leek mij verstandig mijn gebit nog even te laten checken voordat ik met die troep ga beginnen. Alles ziet er goed uit en de kleine hoeveelheid tandplak wordt verwijderd en ik heb weer een mooi fris mondje. De tandarts( een andere dan mijn vaste, want alleen zij had nog een plaatsje ivm de spoed die erachter zat)is ook onder de indruk van mijn verhaal en dat ik nog zo jong ben. We praten met zijn 3-en over tanden en kanker en ik ben denk toch een 20 minuten binnen. Het grappige is dat ze binnen 5 minuten al klaar was met mijn gebit en de andere minuten hebben we het alleen maar over kanker gehad. Ze waren erg lief en ze wensen me heel veel succes en sterkte met mijn strijd tegen de ziekte. Zo, nu heb ik geloof ik echt alles afspraken wel gehad en kan ik gaan genieten van mijn welverdiende weekend!! We rijden weer naar mijn ouders en we worden weer warm verwelkomd door onze Jiggy. Ik besluit nu eerst eens een boterham te eten want hiervoor had ik nog niet eerder tijd tijd. We hebben het natuurlijk weer over mijn behandelingen, in het bijzonder de bestralingen. We komen ook tot de conclusie dat we alle cijfers en tabellen niet meer kunnen volgen. De uiteindelijke conclusie is dat je in het leven geluk moet hebben en niemand kan zeggen wanneer het jouw tijd is. De een krijgt te horen dat er een hele slechte prognose is en loopt 20 jaar later nog rond. De ander krijgt een goede pronose te horen en is er een jaar later niet meer. We besluiten er weer vol tegenaan te gaan, ook met de bestralingen in het vooruitzicht. Een uurtje later komen mijn oudste zus, zwager en mijn neefjes ook naar mijn ouders. Mijn andere zus heeft uiteraard al weer gebeld want die is net als iedereen zo bezorgd om haar "kleine" zusje. De jongste van mijn 2 neefjes moet zo gaan voetballen en trekt zijn keeperstenue aan. Stoere vent, hij is zelfs geselecteerd voor de selectie bij MOC, trotse tante Lucinda!!! Niet veel later krijgt Joost een app van een vriend van ons. Die wonen een eindje weg in Belgie maar hij en zijn vriendin zijn nu in de buurt want ze zijn op weg naar huis van een midweek weg. Of het uitkomt dat ze langskomen. Gezellig en wij besluiten na een half uur naar huis te gaan zodat we om 16.30 thuis zijn als zij voor de deur staan. Jiggy heeft lekker met zijn oudste neef kunnen spelen bij mijn ouders en speelt thuis nog lekker verder met zijn Bob de Bouwer auto's. Onze vrienden hebben lekkere badschuim en bodylotion voor me meegenomen met de geur van Lavendel en een vrolijke kaart. Wat een verwennerij weer. Ik trof van de week zelfs een hele grote enveloppe van Greetz aan op de deurmat. Van 6 vrienden van ons. Met een kaart en een groot hart van Milka vol met hartjes-chocolaatjes. Bedankt hoor jongens! Lief en .....lekker!! :-) Het is gezellig en we kletsen bij over van alles en nog wat. Rond een uur of 18.30 gaan ze weer door naar huis en wij moeten ook echt weg. Joost had Jiggy tussendoor al bij zijn ouders gebracht zodat die met mijn schoonouders mee kon eten. Wij gaan vanavond lekker uit eten met mijn ouders. Deze keer gaat het goedkomen want mijn mannen zijn weer helemaal opgeknapt. We zeggen onze vrienden gedag en tot snel! We rijden nog langs mijn schoonouders om daar het verhaal nog even te doen en Jiggy dag te zeggen. Het is zonde dat ventje; hij wordt van hot naar her gesleurd. Gelukkig hebben wij zo'n makkelijk lief en vrolijk ventje...HET MOOISTE KIND VAN DE HELE WERELD!!! Als we aankomen bij mijn schoonouders zit onze Jiggy lekker in bad. Ik leg de laatste ontwikkelingen uit aan mijn schoonouders en vertrekken na 20 minuten weer. We geven Jiggy een dikke kus en rijden dan naar mijn ouders. Die staan al klaar voor vertrek. Ze trekken hun jas aan en we lopen, pak hem beet, 10 deuren verder. Het restaurant waar we gaan eten is bij mijn ouders in de straat. Om 19.30 gaan we aan tafel en we hebben een heerlijke gezellige avond. Mijn moeder en ik beginnen lekker met een prosecco ( is t'ie weer) en de mannen nemen een pilsje. We proosten op mijn gezondheid en kiezen wat lekkers uit het keuzemenu. Vrijdag = vismenu maar het hoofdgerecht staat ons niet zo aan. Ik besluit uiteindelijk voor de bloedworst, paardenlende en als toetje apfelstrudel te gaan. Heerlijk!! Het restaurant zit vol en we moeten best hard praten om elkaar te verstaan maar het is gezellig. Natuurlijk hebben we het ook over mijn ziekte maar ook over genoeg andere dingen. Om 22.30 zitten alleen wij nog aan een tafel. Alle andere klanten zijn al naar huis. We besluiten ook naar huis te gaan. Bij mijn ouders kijken we nog wat tv en ik neem nog 1 laatste witte martini. Om 23.00 besluiten we naar huis te gaan. Ik geef mijn ouders 3 dikke kussen en een knuffel en bedank ze voor het heerlijke avondje met zijn 4-en. Eenmaal thuis doe ik nog snel braaf mijn oefeningen voor mijn lymfeklieren en kruip dan lekker in bed. Ik ben bekaf!! Het was toch een gezellige dag al was het wel met een grote domper wat betreft de bestralingen. Ik heb vandaag voor het eerst mijn koppie een beetje laten hangen maar ik beloof mezelf dat ik dit niet te vaak ga doen. Joost merkt dat ik wat kribbig ben maar ik ben ook gewoon ontzettend moe. Ik geef hem een dikke kus en we gaan slapen. Truste en tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag, fysio en een pruik uitzoeken
28-02-2013
"Ikke wakker"....klinkt het deze keer al om 05.45 uur. Nou, het wordt steeds vroeger geloof ik. Dan had ik de wekker niet hoeven zetten! Jiggy mag tussenin komen liggen maar de tv gaat echt nog niet aan. De regel is voor 07.00 uur geen tv! Hij valt nog even in slaap tussenin maar alsof hij een ingebouwde wekker heeft...om 07.00 uur springt hij omhoog. "TV kijken" papa en mama. Ja jongen, hij mag weer aan. Ik spring gelijk onder de douche want ik moet om 08.30 al bij de fysio zijn. Ik vraag me af of het echt nodig is. De mcvk zei dat het misschien verstandig is om er 1 keer naar te laten kijken. Misschien krijg je wat tips voor de kleine hoeveelheid vocht die er onder de wond zit. De mannen blijven nog lekker lui in bed liggen en ik ga in m'n eentje ontbijten. Ik besluit lekker op de fiets naar de fysio te gaan. Bewegen he!!! Het is gelukkig al een stuk warmer buiten en het is heerlijk op de fiets. Na een kleine 10 minuten fietsen ben ik bij de fysio. Ik meld me aan en mag plaatsnemen. Na 10 minuten word ik opgeroepen door een jonge vriendelijke dame. Ik mag gaan zitten en zij pakt haar laptop erbij. Ze noemt even op welke informatie ze al heeft van mij. Ze is duidelijk onder de indruk dat ik nog zo jong ben en dan al borstkanker heb ( gehad!). Ik vertel rustig wat er allemaal al gebeurd is en wat er verder nog gaat gebeuren. Ook vertel ik erbij dat ik erg weinig last heb van mijn wond en dat ik op aanraden van de mcvk heb gebeld voor een afspraak. We kletsen nog wat over de ziekte op zich en dat ook zij het toch steeds vaker hoort dat jonge vrouwen door deze ziekte worden getroffen. We zijn het met elkaar eens dat de leeftijd ( nu 50) voor de bevolkingsonderzoekbus best wel eens omlaag zou mogen. Ik mag mijn bovenkleding uitdoen en op bed gaan liggen. Ze zegt gelijk dat mijn wond er wel heel erg mooi uitziet. Ook zij vindt dat er erg weinig vocht zit en het is vrij "soepel" vocht. Niet dat de huid rondom de wond helemaal strak staat. Ze is direct duidelijk dat ik na deze afspraak niet meer terug hoef te komen. Gelukkig, heb ik nog wat vrije tijd! Je moet al zo vaak weg en ook iedere week weer fysio zit ik nu ook niet echt op te wachten. Ik krijg wat rek en strek oefeningen mee naar huis om mijn borstspier weer soepel te maken. Deze spier is net als een stuk rubber. De spier is nu na de OK heel erg strak gespannen. Door goed te rekken komt er letterlijk weer wat rek in en "lubbert" hij weer een stukje verder uit, net als een stuk rubber. Als ik mijn arm nu omhoog strek voel ik die borstspier "trekken". Ik kom al een heel stuk, ik ben natuurlijk ook nog jong en vrij soepel wat dat betreft. Daarna komt het vocht bij mijn wond aan de orde. Ze legt nog even uit waar al je lymfeklieren zitten. Ook de werking ervan neemt ze nog even met me door. Nu ben ik natuurlijk geen leek gezien mijn opleiding maar het is toch fijn dat ze de tijd neemt om alles goed uit te leggen. Ik heb natuurlijk veel geluk dat al mijn andere okselklieren mochten blijven zitten. Ze legt me uit hoe ik mijn lymfeklieren wat extra kan activeren. Door kleine draaiende bewegingen te maken waar lymfeklieren zitten bevorder je de drainage van het vocht in deze lymfeklieren. Onder mijn oren, in de kuiltjes van mijn sleutenbeenderen en onder mijn oksel moet ik deze bewegingen maken. Ze laat ook nog een filmpje zien op You-tube. Gemaakt door een collega-fysio uit Bergen op Zoom. Ik moet deze oefeningen 3 maal per dag uitvoeren en dan gaat het helemaal goed komen met het vocht bij mijn wond. Ook zonder oefeningen komt het best goed maar nu versnel ik het proces om het vocht te laten verdwijnen. Alles is duidelijk en ze wenst me heel veel succes en sterkte. Ik bedank haar voor alle tips en spring weer op de fiets. Weer lekker even een frisse neus halen en op weg naar mijn lieve mannen!! Bij thuiskomst zitten die lieve LUIE mannen net aan het ontbijt! Ik besluit dan eerst nog maar even de was en de strijk te doen voordat we straks weer weg moeten. Om 13.00 uur moet ik bij de pruikendame zijn. We moeten 45 minuten rijden dus moeten we weer wel op tijd vertrekken. Alle was is weer weggewerkt en we kijken samen met Jiggy nog een filmpje. Rond 11.30 uur vertrekken we richting mij zus. Daar zijn mijn ouders want die halen op donderdag mijn neefje en nichtje uit school tussen de middag. Ja, die ouders van mij hebben het er maar druk mee!!! We zetten Jiggy af en rijden gelijk door. Wij hadden thuis al wat gegeten en Jiggy eet zo lekker samen met zijn neefje en nichtje een boterham. We zijn ruim op tijd en de medewerkers van het bedrijf moeten nog lunchen. Omdat ze aan het verbouwen zijn is het een beetje rommelig en wij mogen plaatsnemen in een halletje. 2 Dames die er werken komen ook daar zitten en eten hun lunch in ons bijzijn. "Smakelijk eten" en we krijgen een kopje thee aangeboden. Na een half uurtje te hebben gekletst over voornamelijk haar,pruiken en kanker mag ik met 1 dame mee lopen. Ik mag in de kappersstoel gaan zitten. Ze vraagt eerst een beetje wat voor pruik ik wil en of mijn haar al een tijdje is zoals het nu is. Mijn geblondeerde kleur heb ik al zo'n 6-7 jaar als het al niet langer is. De lengte is in alle jaren al heel vaak gewijzigd maar de laatste jaren dus lang. Ik vertel ook dat ik er zeer recent (voor de OK) al een heel stuk van af heb laten knippen. Ze begint alvast wat pruiken te verzamelen en zet er een op mijn hoofd. Ik merk dat de pruik vrij los zit en wat schuift. Dit komt omdat ik nu natuurlijk nog gewoon haar heb en ook nog eens heel zacht en glad haar. Ook merk ik dat de pruik vrij ruim zit want ik heb toch best een klein koppie. Dit kan straks als ik een keuze heb gemaakt wat ingenomen worden en aangepast worden aan de grootte van mijn hoofd. We beginnen met een blonde bob-lijn. Niet onaardig maar ik vind het er maar een beetje gek uitzien. Met de carnaval draag ik altijd pruiken. We hebben alle kleuren wel thuis liggen geloof ik. Maar dit zijn echt mooie "serieuze" pruiken om het maar zo te noemen. Ze pakt er nog wat andere modellen bij en ik mag ze allemaal passen. Op een gegeven moment komt ze met een hele lange pruik. Ik voel me net Ariel, de zeemeermin. Of een beetje a la Silvie van der Vaart...oh nee Meis is het weer he!!?? Dit ben ik dus echt niet, maar wel eens leuk om te kijken hoe een barbie-look bij mij staat. Wel zegt ze dat we deze pruik als uitgangspunt zouden kunnen nemen en op iedere gewenste lengte kunnen knippen. Ik heb namelijk altijd een lange lok schuin over mijn voorhoofd lopen, niet echt een pony dus. Die lok heeft deze pruik dan weer wel. Ik besluit om nog een paar andere pruiken te proberen en zelfs een hele andere kleur. Donkerrood. Staat best mooi maar ik vind het verschil met mijn eigen kapsel nu te groot dus dat gaat het sowieso niet worden. Ook heeft ze een hele pittige pruik, een beetje het model a la Victoria Beckham. Nu heb ik in het verleden ook wel eens heel kort haar gehad en zelfs knalrood. Ik sta best wel met veel kapsels, al zeg ik het zelf ;-))). Ik besluit toch om een pruik uit te zoeken die zo dicht mogelijk in de buurt van mijn huidige kapsel komt. Het grootste probleem is eigenlijk dat mijn kleur blond (lees heel lichtblond maar wel een hele mooie natuurlijke kleur dankzij mijn oom die altijd kapper is geweest) bijna niet te krijgen is met een pruik. De dame haalt wat staaltjes van haarkleuren en mijn kleur zit er wel tussen. Ze gaat contact opnemen met de leveranciers of ze pruiken op voorraad hebben in deze kleur. Na het pruikenavontuur vraag ik ook nog even wat voor petjes, sjaaltjes en petjes ze allemaal hebben. Ik krijg er een hele hoop te zien en besluit hier over na te denken. Ik moet toch nog een keer terug als de andere pruiken binnen zijn. Ze komen ook aan huis maar we spreken af dat we dan even kijken of wij weer deze kant opkomen of dat zij naar mij thuis komen. Misschien krijg ik maandag al wel de 1e chemo en dan weet ik niet of ik fit genoeg ben om weer dan eindje te rijden. We spreken af dat ze me belt als de pruiken binnen zijn en dan kijken we wel even hoe we het doen. Ik schud de vriendelijke rustige dame de hand en we gaan weer naar mijn zus toe. Ondertussen zijn ons neefje en nichtje al thuis van school en Jiggy is lekker aan het spelen. We blijven maar heel even want mijn vriendin wilde nog even een bakkie komen doen. Rond 16.00 uur zijn we weer thuis. 5 Minuten later komt mijn vriendin al. Ik praat haar even bij en ik laat haar de foto's zien die Joost heeft gemaakt van mij met alle verschillende pruiken op mijn koppie! Ook mijn ouders hadden ze al gezien en sommige zagen er echt niet uit hahaha!! Na een uurtje gaat mijn vriendin weer weg en ik begin met koken. Joost gaat even met Jiggy schommelen in de tuin en ons overbuurmeisje komt even later ook schommelen. Na 20 minuten komen Joost, Jiggy en het overbuurmeisje naar binnen. Onze voortuin is op het oosten en er staat altijd een flink windje. We wonen in een hoekhuis dus is de tuin precies op de tocht. Het was al fris buiten en Jiggy is dan ook een beetje aan het klappertanden. Jiggy speelt nog even met zijn vriendinnetje binnen en ik ga verder met mijn lasagna. 20 minuten later wordt Jiggy's vriendinnetje opgehaald door haar moeder en ik klets nog even met de overbuurvrouw. Even later gaan we lekker eten, althans Joost en ik. Jiggy verdomt het weer om ook maar 1 hap te nemen. Prima, dan eet je niet! Na een uurtje leggen we hem op bed. Joost kijkt wat tv en ik type mijn blog weer bij. Ik liep al 2 dagen achter. Wat ik nog niet had gemeld is dat wij nu eigenlijk met ons gat op het Spaanse strand zouden moeten liggen. Vandaag is onze vlucht naar Fuerteventura vetrokken.....zonder ons!!! Na het horen van de diagnose hebben we direct onze vakantie geannuleerd.......ZO BALEN!! 10 Dagen all inclusive............NIET DUS!! Nu weet ik dat er ergere dingen zijn maar toch..... Nu is mijn streven dan maar om zo snel mogelijk op te knappen en dan alsnog heerlijk naar de zon te vliegen met mijn 2 grote liefdes, Joost en Jiggy! Welterusten allemaal en tot morgen. Dan horen we of de scan goed was van mijn heup en wanneer ik start met de chemo's. Weer een spannend moment al weet ik bijna zeker dat het met mijn heup wel goed zit(op dit gebied dan want heb er toch al teruggerekend bijna 2 jaar last van). Tot morgen!! Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag, de scintigrafie
27-02-2013
Goedemorgen allemaal. Redelijk geslapen want..............welke imbeciel belt er om 02.00 uur s'nachts??? Sinds het hele circus is begonnen staat onze telefoon op de slaapkamer bijna standaard uit. Soms doe ik overdag een dutje(bijna nooit)en we gaan vaak vroeg naar bed. Uit voorzorg zetten we hem uit. Best vervelend als je net lekker ligt te slapen en je weer wakker wordt gebeld. Nu lagen we vannacht alle 3 heerlijk te slapen..............hoor ik om 02.00 uur beneden en op zolder de telefoon overgaan!?!?! Ik schiet omhoog in bed en denk gelijk dat er met mijn ouders of schoonouders iets aan de hand is. Ik zet snel de telefoon aan. Onbekend nummer........jezusmina...het is midden in de nacht! Mijn mannen slapen ongestoord verder en ik probeer ook maar weer te gaan slapen. Dit viel dus niet mee. Rond 04.00 uur hoor ik de babyfoon beneden piepen. Vergeten uit te zetten en op de lader te zetten. Pffff nu weet ik zeker dat ik niet meer ga slapen. Ik dut af en toe wat in, maar word rond 06.30 wakker geroepen door Jiggy. We besluiten deze ochtend lekker lang in bed te blijven liggen en rustig aan te doen. Ik moet om 11.45 uur pas in Roosendaal zijn voor de scinti dus hebben we lekker heel de ochtend de tijd. Lekker luieren en op het gemak douchen en in bad. We spelen wat met Jiggy en rond 10.30 uur gaan we naar mijn schoonouders. De woensdag is sinds 3 weken de vaste oppasdag van mijn schoonouders dus ook vandaag gaat Jiggy daarheen. We drinken een kopje thee en kletsen even bij over mij en mijn schoonvader. Die heeft natuurlijk ook flink wat moeten veranderden omdat hij nu insuline moet spuiten. Het gaat allemaal steeds beter en hij raakt er meer en meer aan gewend. Rond 11.00 uur besluiten we weg te rijden. Liever ruim op tijd dan op het nippertje aan te komen hollen. Het is rustig op de weg en zijn dus ruim op tijd. Ik moet mij weer bij dezelfde balie melden als 2 weken geleden, toen voor het onderzoek van mijn schildwachtklier. Ik mag plaats nemen. Ik zie een paar medewerkers lopen die er toen ook waren. Ook die "vriendelijke" dame die mij opriep. Na ruim een 1/2 uur te hebben gewacht word ik opgeroepen. Op het oog een vriendelijke dame ( ik herhaal op het oog dus!!!) Ik mag meelopen door de schuifdeuren naar het "nucleaire gedeelte" Op de gang mag ik even wachten. Ze gaat even in een kamertje kijken want daar is een collega nog aan het prikken. De collega is nog niet klaar en we wachten samen staande op de gang. Terwijl we staan te wachten legt ze het een en ander uit. Ik krijg middels een injectie een nucleair middel toegediend. Dit middel wordt straks door mijn botten opgenomen. Zo komen mijn botten in beeld op het scherm. Na de injectie moet ik heel veel drinken, het liefst zo'n 2 tot 3 liter. Om 14.45 uur moet ik mij weer melden en krijg ik de scan.(dit leg ik straks verder uit) Ondertussen staan we een kwartier te wachten en ze besluit nogmaals op de kamer te gaan kijken. Haar collega is nog steeds bezig maar ze besluit met de deur open alvast haar spullen klaar te leggen! Ondertussen komt er nog een collega binnen en die pakt snel wat spullen en vertrekt weer. Na een paar minuten komt haar collega met patient de kamer uit lopen en gaat naar een andere kamer. De kamer is nu vrij en ik mag plaats nemen. Ik vraag of ze per se links moet prikken omdat rechts "aangedaan" is. Omdat ik mijn klieren nog heb maakt het niet veel uit dus probeert ze eerst links. Het naaldje zit al vrij snel en het loopt goed door. Op het moment dat ze het middel inspuit trek ik mijn arm weg omdat het erg gevoelig is. Ze vraagt of ik het zo goed voel en ik antwoord met JA. Ze controleert nogmaal of het naaldje nog goed zit....niet dus!!! Er loopt geen bloed meer terug dus hij zit niet meer goed. Ze blijft een beetje " spelen" door steeds bloed terug te trekken en aan de naald te friemelen maar hij zit gewoon niet meer goed. Ik zeg dan ook erg snel haal er maar uit en na wat gerommel trekt ze hem er toch maar uit. Daarna pakt ze mijn hand begint er best flink op te slaan. Ik vraag of ze daar misschien mee wilt stoppen. Tijdens mijn OK had ik natuurlijk ook een infuus en dat infuus heeft dus in die hand gezeten. Het is nog best gevoelig, toch zeker als je er lekker op gaat slaan om een ader op te sporen. Ik zeg dat maar rechts moet zoeken naar een goed plekje. Ondertussen mompelt ze wat dat ze echt wel kan prikken want ze werkt hier al 20 jaar. Ik blijf verder wel vriendelijk want het kan altijd gebeuren dat een naaldje sneuvelt, doet ze ook niet expres. Ze prikt rechts ook gelijk raak en uiteindelijk wordt de vloeistof ingespoten. Ik voel het middel wel "lopen" in mijn ader. Alles zit erin en het naaldje wordt verwijderd. Nu volgt de opmerking van de dag van de dame die mij help: " Ben je nu blij!!" Uh, pardon....of ik blij ben??? "Mevrouw" zeg ik. " Ik ben al superblij dat ik uitverkoren ben om hier bij u te mogen zitten. De reden dat ik hier kom is natuurlijk ook om BLIJ van te worden." " Ik denk dat ik het komende half jaar de meest BLIJE vrouw ben op de wereld" Tjonge jonge jonge!!! Ik heb nog net niet gezegd...ben je helemaal van de P*T gepleurd!!!! Natuurlijk begrijp ik dat ze bedoelt dat ik tevreden ben dat het middel toch toegediend is en dat het gelukt is. MAAR....EEN ANDERE WOORDKEUZE WAS MISSCHIEN OP ZIJN PLAATS GEWEEST!!! Zeer patientonvriendelijk hier!!!!! Ik besluit om verder maar rustig te blijven en wat lief (niet gemeend) te lachen naar de dame in kwestie. Ze herhaalt nog een keer dat ik veel moet drinken en om 14.45 terug moet zijn. Ik vertrek uit het kamertje en zoek Joost weer op, op de gang. We besluiten om in Roosendaal te gaan lunchen. Joost is gelukkig al een heel eind opgeknapt maar heeft soms nog wel flinke hoestbuien. Maar buiten het feit dat de antibiotica op zijn darmen werken, gaat het goed. We rijden naar het centrum van Roosendaal en lunchen heerlijk bij 't Paviljoen. Joost een sandwich en ik een heerlijke salade met kip, spek en honing-mosterdsaus. Ik vraag 2 maal een grote kan met water want ik moet veel drinken. Na gegeten en gekletst te hebben besluiten we op tijd weer terug te rijden naar het ziekenhuis. Ik meld me weer bij de balie en ik mag weer plaats nemen. De wachtkamer zit vol en ik hoor andere mensen klagen dat ze een uur uitlopen. Nee toch, ik ben al weer een hele middag onder de pannen. Het blijkt dat deze mensen allemaal een MRI-scan moeten krijgen en ik word dan ook tot mijn verbazing als 1e opgeroepen. Een jong vriendelijk (!) meisje roept me op en ik moet eerst nog even plassen. Gek he na al dat water! Ik loop weer mee door de schuifdeuren en ik word weer meegenomen naar een ander kamertje. Ik mag mijn riem en schoenen uit doen en word binnen geroepen. Ik mag op het bed gaan liggen wat onderdeel is van een gigantisch apparaat. Mijn bed gaat iets omhoog en ik word naar voren geschoven. Mijn armen worden naast mijn lichaam op steunen gelegd en ik moet mijn hoofd naar rechts draaien. Ik moet nu 15 minuten stil liggen. Er komt weer een grote plaat boven mijn hoofd. Net voor mijn neus word de plaat stopgezet. Deze 15 minuten wordt er een overzicht gemaakt van mijn gehele skelet, van boven tot onder. Ik hoor op de achtergrond een muziekje en ik besluit lekker mijn ogen dicht te doen. Ik ben vandaag toch al wat moe en ik schrik dan ook een beetje wakker als ze na 15 minuten zegt dat dit onderdeel klaar is. Ik lag echt bijna te slapen. Mede door het monotone geluid van het apparaat. De laborante gaat even met de arts overleggen of er nog meer opnames gemaakt moeten worden. Na een paar minuten komt ze terug en we gaan nog een sessie van 15 minuten doen. Nu echt specifiek van mijn heup, daar heb ik immers ook last van. Ze vraagt of ik beide handen onder mijn hoofd wil leggen. Links gaat prima maar rechts, nee sorry dat gaat nog niet zo soepel en dan 15 minuten lang. Geen probleem, ik mag mijn rechterhand hoog op mijn borst leggen. Dit gaat prima en het onderzoek gaat weer verder. Nu draait de scan steeds een klein stukje verder. Hij staat dan even stil en maakt opnames en draait dan weer een stukje verder door. Na 15 minuten is ook dit onderdeel klaar en ik mag van het bed afkomen. Ik mag me aankleden en naar huis gaan. Ik loop weer naar Joost en die is ook blij dat ik weer terug ben. We trekken onze jassen aan en gaan weer lekker naar onze Jiggy toe. We zijn weer bij mijn schoonouders en Jiggy is gelukkig heel de dag zoet geweest. We mogen lekker blijven eten bij mijn schoonouders. Rond 18.45 gaan we naar huis want om 19.00 komen mijn zussen naar mij toe. Het is immers woensdagavond.......zussenavond!!! Joost en ik leggen Jiggy op bed en mijn zussen, die er al zijn, geven hun neefje ook nog even een dikke kus. Hierna besluit ik om met mijn zussen lekker een eind te gaan wandelen. Weer kleed ik me aan alsof ik op de noordpool woon maar een verkoudheid moet ik natuurlijk zien te vermijden. We stappen lekker stevig door en kletsen lekker bij. We maken een grote ronde en zijn bijna een uur weg. Zo, lekker een frisse neus gehaald! Mijn zussen drinken nog een kop thee en gaan om 21.15 weer weg. Mijn zwager heeft nachtdienst dus moet mijn zus wel weer op tijd thuis zijn. Als mijn zussen zijn vertrokken ga ik niet veel later lekker naar bed. Joost komt lekker bij me liggen. Op naar morgen....fysio en een pruik uitzoeken. Truste. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag de dag van de uitslag
26-02-2013
Goedemorgen allemaal. We hebben weer goed geslapen! Om 07.00 uur ging onze wekker en ik sprong gelijk mijn bed uit onder de douche. Over 2 uur weet ik wat me verder te wachten staat. Ik wil jullie alvast waarschuwen dat ik voor vandaag wel een heel groot stuk tekst heb geschreven. Mijn hoofd loopt ook over van informatie. Ik type dit gehele blog vandaag dus nadat ik alles al te horen heb gekregen. Ik probeer alles zo goed mogelijk uit te leggen en hopelijk is het allemaal duidelijk. Nadat we allemaal gedouched waren en gegeten hadden brachten we Jiggy eerst naar mijn ouders. Om 8.45 waren we in het ziekenhuis en ik had om 09.00 uur een afspraak met Dr T. de internist-oncoloog. Gelukkig is ze mooi op tijd en om 09.00 uur worden we binnen geroepen. We nemen plaats en ze begint te vertellen. Ze herhaalt eerst even wat er ondertussen in de afgelopen weken al gebeurd is en komt dan ter zake. Ik ben gisteren uitvoerig besproken door het oncologische team. De chirurg, mcvk, internist-oncoloog, radioloog etc waren hier allen bij aanwezig. Ook zijn er mensen van het Erasmus of Daniel den Hoed aanwezig, de specialisten op het gebied van kanker. Er is besloten dat ik 6 chemokuren ga krijgen. De 1e 3 kuren zijn hetzelfde. Na deze 3 kuren krijg ik nog een andere vorm chemo, ook 3 maal. De laatste 3 zijn nog iets pittiger dan de 1e 3. Om de 3 weken ga ik een chemokuur krijgen. Ik moet ervan uit gaan dat ik de 1e week van de 3 weken het meest "ziek" ben. Tegenwoordig krijg je ontzettend veel medicatie tegen de misselijkheid dus een grote kans dat dit reuze mee gaat vallen. Op de chemokuren kom ik later nog terug. Het blijkt dus dat ik een triple-negatieve vorm van borstkanker heb. Dat betekent dat de tumor geen receptoren heeft voor oestrogeen (ER), noch voor progesteron (PR) en de humaan-epidermale groeifactorreceptor 2 (HER2). Triple negatief komt voor bij ongeveer 15-20% van alle borstkankerpatiënten. Het lijkt erop dat patiënten met een BRCA1-genmutatie vaker een triple negatief mammacarcinoom hebben. Overigens kan een triple negatief mammacarcinoom ook zonder BRCA1-genmutatie optreden.(genetisch bepaald dus) Wat ben ik toch een apart geval, al zeg ik het zelf. Dr T. laat me een tabel zien met betrekking tot mijn prognose. Mijn prognose is altijd minder goed dan iemand die wel een hormoon-gevoelige tumor heeft of als een tumor wel het Her2-eiwit heeft. Anders kan er respectievelijk 5 jaar hormoontherapie worden gegeven of 1 jaar medicatie in de vorm van Herceptintabletten. Dit geldt dus allemaal niet voor mij dus de enige therapie die ik preventief nog kan krijgen om een eventueel verdwaald tumorcelletje in mijn lichaam aan te vallen is chemotherapie. Dr. T legt alles zo goed mogelijk uit en ik krijg ook de kans om vragen te stellen. Ook begint ze zelf al over onze kinderwens. Ze begrijpt heel goed dat we een kinderwens hebben en vindt het ook heel goed dat we zelf al actie hebben ondernomen. Wel zegt ze er gelijk bij dat ze uit oncologisch oogpunt zo snel mogelijk met de chemo's wilt beginnen. Ik zie de bui al hangen..........! We hebben het erover en ze zegt dat ze het wel heel goed kan begrijpen dat we evt toch eerst een IVF behandeling willen krijgen. Ze laat de keus aan mij over maar ik heb al gelijk een sterk gevoel dat ik eerst aan mezelf moet gaan denken en dan pas een evt 2e kindje. Natuurlijk is er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt: "ga voor IVF en een 2e kind, want na de chemo's is er een kans dat je uberhaupt nooit meer een eisprong zal krijgen". Geen eisprong meer wil zeggen dat ik in de overgang kom...... Dan zal Jiggy dus altijd alleen blijven, iets waar ik altijd al bang voor ben geweest. Joost en ik wachten al 2,5 jaar met smart op een tweede kindje............zal het dan gewoon nooit meer gaan gebeuren??? Terwijl ik dit stuk tekst aan het typen ben voel ik de tranen in mijn ogen komen.....GVD!!!!!!!!! Er is een hele kleine kans dat ik tijdens de chemo's toch nog een cyclus zal hebben.....maar het kan. Wel is het een feit dat ik nog heel erg jong ben. Hoe jonger je bent, hoe groter de kans dat na de chemo's mijn cyclus na een tijdje weer op gang komt en dat ik dus ook weer vruchtbaar ben. Het feit is dat als ik nu voor IVF zou kiezen we weer 7 tot 8 weken verder zijn eer ik met de chemo's kan beginnen. Dit is natuurlijk best lang en ik besluit dan ook met Joost dat we de gok gaan nemen dat ik na al mijn behandelingen hopelijk weer vruchtbaar zal zijn. Op nr 1 staat toch nog steeds mijn gezondheid. Wat heb ik eraan dat ik straks 2 kindjes heb en ondertussen uitzaaiingen. Dan heb ik 2 kindjes en weet ik zeker dat ik ze beide niet op zie groeien. Net dat het een garantie is dat ik Jiggy nu tot grote volwassen vent op zie groeien maar daar gaan we natuurlijk wel van uit!! Dr T zegt wel dat ze toch nog even contact op gaat nemen met het Erasmus kijken wat ze daar zeggen omtrent de kinderwens. Dr T wil ook nog graag even naar de wond kijken en ook zij vindt dat het er heel erg netjes uit ziet. Ze vraagt nog naar mijn lengte en gewicht en ik mag me weer aankleden. Ze vraagt of ik verder nog klachten heb. Ik geef aan dat ik toch al ruim een jaar last van mijn heup heb. Dit is begonnen met hardlopen maar ik heb er nu, in rust zijnde, soms ook last van. Ze begrijpt mijn angst en ze besluit toch dat ik nog een scintigrafie krijg. Dit is een skelet-scan van al mijn botten. Ze gaat er bijna 100% van uit dat dit niks ernstigs is maar ze begrijpt de angst en wil me toch graag geruststellen. Een scan van mijn andere organen vind ze echt absoluut niet nodig. Mijn klieren waren immers verder schoon dus de kans dat er uberhaupt ergens anders kanker in mijn lichaam zit is heel erg klein. We ronden het gesprek af en ik mag hierna direct door naar de oncologie verpleegkundige(die zal ik voortaan afkorten met Oncvk) Een aardige dame die erg duidelijk is in alles. Bij deze dame krijg ik verder heel erg veel uitleg over de chemotherapie. Ik krijg weer een complete map mee naar huis met alles wat je moet weten omtrent de chemotherapie. Het is maar goed dat al die grote tassen in de mode zijn!!! Daar kunnen mooi al mijn behandel-wijzers, papieren en de andere rompslomp in! Ze legt eerst uit wat alle evt bijwerkingen van de chemo's zijn. Ik krijg trouwens eerst uitleg over de 1e 3 chemo's. De chemo's die daarna volgen zijn weer anders, maar anders krijg ik zoveel informatie tegelijk. De info over de andere chemo's krijg ik pas als de 1e 3 er bijna op zitten. Wat komt er veel kijken zeg bij chemo's. Ongelofelijk! Natuurlijk word ik kaal, na de 1e kuur al zelfs! Ik besluit toch dat ik een pruikie wil, al is het alleen maar voor de afwisseling. Als je een keer een feestje heb is het ook wel leuk om toch met een kop met haar te verschijnen dan alleen maar een sjaaltje of petje op je kop. Naast alle bijwerkingen voor mij zijn er ook nog heel veel andere dingen waar je rekening mee moet houden. De hygiene bijvoorbeeld. De 1e week na een kuur scheidt je nog cytostatica(chemo-rotzooi) uit. Voornamelijk door urine en ontlasting. De 1e week is de plee boven dus alleen voor mij....PRIVE-PLEE!!! Ook mag je niet met babytjes etc kroelen, want via de huid kan het ook uit je lichaam komen a.g.v. transpireren. Gelukkig is Jiggy al een stuk groter maar toch moeten we nog goed uitkijken. Als het straks wat warmer is en ik transpireer moet ik een handdoek op schoot leggen als ik Jiggy op schoot vast wil houden. Kinderen hebben een veel snellere celdeling dan volwassenen. Chemo's remmen deze celdeling, niet bevordelijk dus voor baby's en kleine kinderen. Samen met Jiggy aan 1 lepel likken bijvoorbeeld wordt ook al afgeraden. Daarnaast moet je ook met de voeding opletten. Ik mag eigenlijk dezelfde dingen niet eten als een zwangere vrouw; geen rauwe dingen etc. Je weerstand is natuurlijk flink verlaagd en zo is de kans op een voedselvergiftiging oid veel hoger. Mondverzorging, pijn, hoofdhuidkoeling het wordt allemaal besproken. Ook krijg ik een folder mee voor een workshop. Look Good.....Feel Better. Dit is een workshop met tips en adviezen voor uiterlijke verzorging voor mensen met kanker. Naast mijn hoofdhaar is er ook een grote kans dat mijn wenkbrauwen en wimpers uit gaan vallen. Ook kun je een droge huid etc krijgen. Naast dat er een paar andere jongedames komen krijg ik dus tips hoe ik bijvoorbeeld wenkbrauwen zou kunnen tekenen. Ik was direct enthousiast en heb me dus ook aangemeld. 19 maart is het.....ben benieuwd! Alles is verder duidelijk wat de ocnvk uitlegt. Ik weet ook al zeker dat ik niet voor hoofdhuidkoeling ga tijdens de chemo's. Ten eerste duurt dan 1 chemo al 2 uur langer en je bent er al een dagdeel mee zoet! Daarnaast is het 50% kans dat je haar dus minder of niet uit gaat vallen. In mijn vorm van chemo(preventief) zijn die getallen zelfs nog lager. Ik besluit dus om met sjaaltjes, petten en een mooie pruik me door deze F*CKING ellende heen te gaan slaan. Ook komt het erfelijke gen nog ter sprake. Ik wil het onderzoek daarnaar zo snel mogelijk in werking zetten. Ten eerste voor mezelf, maar ook voor Jiggy en mijn zussen. Als je in dit traject terecht komt duurt het maanden voordat je weet of je het gen draagt. Ik vind het zelf een beetje onzin om eerst een half jaar met de behandelingen bezig te zijn en dan als alles achter de rug is nog eens een half jaar in de rats te zitten of je een gen draagt ja of nee. De oncvk is het daarmee eens en geeft aan dat ik zelf al kan bellen naar het Erasmus om dit alles al in gang te zetten. Ik denk dat we ondertussen al wel een uur bij de oncvk binnen zitten en uiteindelijk ronden we het gesprek af. Ik loop naar de balie want ik moet nog een afspraak krijgen voor de scintigrafie en dan voor de uitslag voor dit onderzoek. Deze scinti wordt ook alleen in Roosendaal gedaan en het kan even duren eer dat alles gepland is. Ik moest toch nog naar de mcvk om wat hechtingen te laten verwijderen dus de secretaresse vindt het ook een prima plan dat ik ondertussen naar de mcvk ga en daarna terugkom. Ik meld me weer aan bij chirurgie en mag plaatsnemen. Na 15 min wachten word ik opgeroepen. Ik mag mee naar een behandelkamertje en mag de wond weer laten zien. De wond ziet er mooi uit maar er zit nu toch wel een beetje vocht onder mijn wond. Nog steeds weinig maar meer dan eerst. De mcvk vind het nog niet nodig om een punctie te doen. Ze adviseert om evt toch naar een fysiotherapeut te gaan. Het kan natuurlijk nooit kwaad en soms kunnen ze dat vocht een beetje weg masseren. Ze verwijdertH ondertussen een paar hechtingen. Beetje gevoelig maar echt pijn doet het niet. Ondertussen vraagt ze allerlei dingen en bespreken we ook met haar weer een hoop. Van kinderwens tot het evt erfelijke gen dat ik zou kunnen dragen. We krijgen het ook over de definitieve prothese en evt lingerie. Ik krijg weer een hoop papieren met allerlei adressen. Voor fysio, pruiken, borstprotheses noem maar op. Ook hier zijn we zo weer 45 min zoet. We spreken af dat ik as vrijdag even terugkom. Dan wil ze weer even naar de wond kijken. Ook probeer ik dan al een keer bij een fysiotherapeut langs te zijn geweest. Ik maak de afspraken en loop weer terug naar poli Interne. Daar zijn ook alle afspraken al gepland. Morgen(woensdag) de scinti al in Roosendaal en vrijdag de uitslag daarvan bij Dr T. Ook dan hoor ik de definieve datum van de 1e chemo en kom ik ook nog een keer bij de oncvk. Ik wilde eigenlijk nog even langs mijn collega's maar na 3 uur ziekenhuis geloof ik het wel voor vandaag! Na dik 3!! uur gaan we weer terug naar mijn ouders. Joost en ik barsten van de honger en zijn HORENDOL van alle informatie. Thuis kan ik dus gelijk weet ik veel wie allemaal gaan bellen....PFFFFFFF!!!! Bij mijn ouders besluit ik 1 keer mijn verhaal te doen en de rest mag het allemaal op mijn blog lezen. Natuurlijk wil ik best iets uitleggen maar ik loop echt over van de info. Ik vertel alles zo'n beetje en mijn moeder belt mijn zussen alvast. Weten ze in ieder geval al iets... Daarna gaan we eerst maar eens even lunchen, nog soep van gisteren met een boterham. Na de lunch begin ik gelijk met bellen. Eerst de fyio. Die is gelukkig ook in Hoogerheide en ik kan er donderdag al terecht! Daarna bel ik naar het Erasmus naar de afdeling klinische genetica. Ik geef aan dat ik nog jong ben en dat er nog een actieve kinderwens is. Ook geef ik aan dat ik 2 zussen heb. De mevrouw is erg vriendelijk en zegt erbij dat ze er wat vaart achter zet. Ik geef wat gegevens door en zal van de week nog een formulier thuisgestuurd krijgen. Dat moet ik weer opsturen en dan kan het 1 tot 3 maanden duren eer ik een oproep krijg voor een eerste gesprek! Joost en ik besluiten alvast naar huis te gaan. Kan ik alvast wat zaken regelen. Mijn vader had een afspraak staan maar als hij weer thuis is komen mijn ouders samen met Jiggy ook weer naar ons toe. Thuis bel ik alvast een bedrijf dat gespecialiseerd is in pruiken. Ook een hele lieve mevrouw en een ervaringsdeskundige op het gebied van kanker. Daar kan ik ook as donderdag al terecht. Wat fijn allemaal dat iedereen vriendelijk is en alles doet om je zo snel mogelijk te helpen. Als ik thuis kom en mijn telefoontjes heb gepleegd ga ik eerst mijn blog typen voor vandaag. Het is zoveel info dat ik dit direct moet gaan doen anders ben ik straks de helft kwijt........... Even later komen mijn ouders naar ons toe met onze Jiggy. Jiggy was voor de verandering weer eens in slaap gevallen in de auto. Jiggy wordt in de buggy gelegd en slaapt heerlijk verder. Mijn vader en moeder zijn er en ik regel ondertussen nog wat dingen en type verder aan mijn blog. Even later begint mijn moeder alvast het eten klaar te maken. Krootjes met aardappelen en spek.....heerlijk!!! We eten weer gezellig met zijn 5-en en Jiggy gaat op tijd naar bed. Terwijl Joost Jiggy naar bed brengt en mijn moeder alles opruimt besluiten mijn vader en ik een stuk te gaan wandelen. Ik moet tenslotte zo fit mogelijk zijn als ik de chemo's krijg. Het is buiten best fris en ik kleed me dan ook als een eskimo aan. Ik zou toch eens een kou moeten pakken!! We lopen een grote ronde over de Hoef en we zijn zo 25 weg. Zo even lekker bewogen, heerlijk. Gezellig zo met mijn vader bij iedereen binnengluren met de grote lampen aan haha! Mijn ouders besluiten op tijd naar huis te gaan, hebben ze ook een avondje rust... Rond een uur of 21.00 krijgt Joost een sms-je. Van de overbuurman, of hij even langs mag komen. Hij wilde al veel eerder komen maar toen gingen wij lekker vroeg naar bed. Prima hoor, gezellig. De buurman komt "even" langs. Na een uur kletsen over mij maar ook andere zaken gaat hij weer naar huis. Wij besluiten om lekker naar bed te gaan. We zijn allebei zo moe van deze dag! Tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag, nog 1 dag en dan weten we waar we aan toe zijn.
25-02-2013
Heerlijk, weer een nacht goed geslapen! Om 06.00 uur klonk het uit Jiggy zijn kamertje: " Mama, ikke al wakker!" Best vroeg maar we zijn gelukkig vroeg naar bed gegaan. Nog even tv kijken en dan allemaal onder de douche want Jiggy moet weer op tijd bij de creche zijn. Jiggy is voor zover we kunnen weer helemaal opgeknapt en hij gaat gewoon lekker een ochtend naar de creche. We proberen het gewone ritme zoveel mogelijk aan te houden, het is toch allemaal al anders dan normaal. We werken het bekende programma af en Jiggy is mooi op tijd bij de creche. We geven hem allebei een dikke kus en zwaaien hem uit. " Tot straks, lekker spelen en veel plezier!". Het ventje zwaait enthousiast en gaat direct lekker spelen. Wij gaan op het gemak weer naar huis. Thuis aangekomen werk ik eerst mijn blog bij en Joost gaat even op de bank liggen. Die is alweer doodop. Ik heb heel wat te typen want ik loop een beetje achter met mijn blog. Ik had gisteren een luie zondag en geen zin om een stuk te typen. Maar mijn hoofd zit zo vol met alles wat ik op wil schrijven dat ik dat nu eerst wil doen. Is mijn hoofd weer wat leger en is er weer plek voor alle informatie die ik morgen ga krijgen. Morgen krijg ik te horen wat ze verder allemaal van plan zijn. Terwijl ik dit stuk type zijn ze mij uitvoerig aan het bespreken in het Lievensberg Ziekenhuis. Welke chemo's en hoeveel.... Onze kinderwens komt misschien ook nog aan bod. Wat is wel of niet verstandig voordat we aan de chemo's beginnen???? Ook hoor ik morgen van de internist-oncoloog of ik nog een scan van mijn lichaam krijg. Ik weet niet wanneer ze hier wel of niet voor kiezen. Op zich zou het best prettig zijn dat ze heel je lichaam nog even checken op evt uitzaaiingen. Nu heb je dan ook nooit een garantie dat dit een maand later nog is maar toch. Ik heb al 1,5 jaar last van mijn heup. Dit is met het hardlopen begonnen maar soms denk ik ook wel eens, waarom zou het niet heel iets anders zijn. Ik heb andere jonge vrouwen gekend die ook borstkanker hebben gehad. Zij waren in eerste instantie genezen en een paar maanden of jaren later kregen zij ook pijn in hun nek of laag in de rug. Dit bleken bij deze vrouwen allemaal uitzaaiingen te zijn en ondertussen zijn deze mooie sterke vrouwen al overleden... Ik betrap mij er nu steeds vaker op dat ik weleens twijfel of het nieuws wat ik tehoren heb gekregen echt wel zo goed en positief is. Er zaten tenslotte toch uitzaaiingen in 1 klier. Het was niet zo dat alles helemaal schoon was. Het blijft altijd gissen en het woord ALS komt dan ook vaak naar boven drijven. Ook heb ik steeds meer vragen omtrent het genetische "gedoe". Iets in mij zegt dat ik het gen niet draag; puur gevoelsmatig. Ik had bij alle andere uitslagen ook een voorgevoel en dit gevoel was steeds juist!!! Natuurlijk hoop ik ook heel erg dat ik het gen niet draag. Ten eerste voor mezelf. Buiten het feit dat ik mijn andere borst dan preventief zou laten amputeren heb je ook nog eens een verhoogde kans op eierstokkanker. Ook zit je met het dilemma of je nog voor een 2e kindje zou gaan. Ook denk ik natuurlijk aan onze Jiggy. Ook al hebben we een knul,ook hij heeft een grote kans op het krijgen van borstkanker. Mocht hij ooit vader worden, dan kan hij het gen ook weer doorgeven. En dan zijn er natuurlijk mijn zussen en mijn moeder nog. Die zouden het gen dan ook nog kunnen dragen. Ik ga me steeds meer realiseren dat als ik het gen zou dragen het een hele ingewikkelde en veelomvattende kwestie gaat worden. Pfffff! Nu loop ik niet op de feiten vooruit maar toch ben je er in je hoofd al volop mee bezig. Maar wat ik al eerder zei, mijn gevoel zegt dat ik dat gen niet draag en daar klamp ik me voorlopig maar aan vast. Ook denk ik steeds vaker na over de chemo's etc. Niet dat ik er tegenop zie maar ik ben erg benieuwd of ik erg ziek zal worden en dat soort dingen. Ik ben toch een heel nuchter persoon en ik probeer het hoofdstuk chemo dan ook zo nuchter mogelijk in te stappen. Ik heb al van een aantal vrouwen die borstkanker hebben gehad gehoord, dat ze niet erg ziek zijn geworden van de chemo's. Wel werd het op een gegeven moment als een zware opgave ervaren maar dat kan denk ik ook niet anders. Nu is geen een persoon hetzelfde en geen een behandeling is hetzelfde. Ik weet van mezelf dat ik niet flauw en kleinzerig ben. Ik vind me tot nu toe eigenlijk best wel een hele grote stoere bikkel!!! hahaha! Met veel GIRL-POWER!!! We laten het maar gewoon gebeuren. Ook over die evt naderende kale kop maak ik me maar niet al te druk. Leuk is anders maar het is toch maar tijdelijk denk ik dan. Ik weet ook nog niet zo zeker of ik voor een pruik zal gaan als ik helemaal kaal ben. Ik mag toch hopen dat het kwik binnenkort eens gaat stijgen en als we het voorjaar en de zomer naderen gaat het alleen maar meer kriebelen op je koppie. We zien het tegen die tijd wel. Anders ga ik lekker een keer shoppen en koop ik bij iedere outfit die in mijn kast hangt een bijpassend sjaaltje of mutsje. Heb ik een goede smoes om lekker te gaan shoppen ;-)!! Want laat dat shoppen nu net 1 van mijn grootste hobby's zijn haha!!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Borstkanker Wie? Ik? mei 2012-juli 2012
Donderdag 24 mei 2012
Ik ben iemand die in afwachting van medische uitslagen meestal uit gaat van het ergste. Dat is misschien een negatieve gedachte, maar ik doe dat omdat het me dan achteraf allemaal reuze mee kan vallen. En zo voel ik me voorbereid op slecht nieuws. Maar soms ben ik ook wel eens positief. Misschien omdat ik dan graag wil dat het een keer meezit of juist omdat enkele feiten erop wijzen dat het deze keer wel positief nieuws moet zijn. Met deze laatste gedachte ging ik die donderdag naar onze afspraak met de chirurg. Die middag zou ik te horen krijgen wat er uit de onderzoeken na mijn, goed geslaagde, borstsparende operatie gekomen was. Zaten er werkelijk geen uitzaaiingen in de lymfeklier die verwijderd was? Waren de snijvlakken helemaal tumorvrij? En wat waren de resultaten van het onderzoek van de tumor die ze verwijderd hadden? Ik had sterk het gevoel dat het allemaal wel goed zou uitpakken: we waren er gewoon vroeg bij geweest en na de bestraling zou er misschien nog hormoontherapie nodig zijn, maar al met al zou alles reuze mee gaan vallen en had ik gewoon geluk gehad… Het goede nieuws werd in eerste instantie bevestigd: de lymfeklier was schoon en er waren geen restjes achter gebleven, dus de tumor was ik helemaal kwijt. Wat een opluchting! En dan komt daar toch die akelige “maar…” weer achteraan: uit het weefselonderzoek was gebleken dat het om een agressieve tumor gaat, eentje met een snelle celdeling. En dat betekent juist dat ik er helemaal nog niet vanaf ben en dat “alles uit de kast gehaald moet worden om mij te genezen.” Wat een tegenvaller en hier was ik, deze keer, niet op voorbereid! Alweer kan ik dit slechte nieuws nog niet bevatten. Dat mijn/ons leven de komende maanden gevuld gaat worden met een scala aan verschillende behandelingen en ik ook de nare gevolgen daarvan allemaal zal moeten ondergaan. Ten eerste een periode van 6 weken bestraling, dan 2 weken om daarvan bij te komen, dan een periode van enkele maanden met verschillende chemokuren. Ook de immunotherapie krijgt een plaats in dit traject, want de tumor blijkt ook HER2 positief (en dat is niet gunstig). Om de 3 weken aan het infuus en dat zal waarschijnlijk een jaar gaan duren. En ten slotte nog enkele jaren hormoontherapie. En al die noodzakelijke therapieën hebben hun eigen, meestal niet prettige, bijwerkingen… En dit is allemaal nodig omdat er een verhoogde kans is op micro uitzaaiingen en/of terugkeer van de tumor. Ik zal een gevecht aan moeten gaan tegen een alleen maar dreigende vijand en misschien zelfs tegen een nog niet aanwezige vijand. En dat vind ik nog moeilijk om te accepteren merk ik. Is dit allemaal wel echt nodig vraag ik me nu regelmatig af. Wie overtuigt me? Maar ik realiseer me steeds meer dat het risico reëel aanwezig is dat die vijand werkelijk zal gaan aanvallen en dat risico mag ik niet naast me neerleggen, want ook al is het een klein risico, het is er een met grote gevolgen…. Ik klamp me nu vast aan het idee dat ik toch geluk heb gehad, want die vijand had ook een te laat ontdekte vijand kunnen zijn, die veel meer schade had kunnen aanrichten... Ik hoop dat ik die positieve gedachte kan blijven vasthouden de komende maanden!
Auteur: Marjolijn van Gaasbeek
Bortskanker Wie? Ik? maart 2012-mei 2012
maart 2012-mei 2012
15 juni 2012 Het is vandaag een maand geleden dat ik geopereerd ben en de kwaadaardige tumor uit mijn borst verwijderd is. Ik dacht: een goed moment om iets met al mijn eerdere schrijfsels over mijn borstkanker, maar vooral met al mijn losse gedachten die ik nog niet op papier heb gezet te gaan doen. Al is “goed” in dit geval misschien niet de juiste formulering, want wat is er goed aan het krijgen van borstkanker? Maar het is goed in die zin dat ik alles wat ik mee maak en nog mee moet gaan maken en al die emoties die door mijn hoofd en hart razen eindelijk weer eens van me af ga schrijven… De laatste jaren is er heel erg veel gebeurd en ik merkte dat ik die stapeling van ingrijpende gebeurtenissen steeds meer van me af aan het schuiven was: ver, zo ver mogelijk weg. Ik sloot me uiteindelijk voor alle nare dingen af omdat het me niet meer mocht raken. Als ik er niet meer aan denk, dan is het er niet meer, toch? Dat lijkt een logische en begrijpelijk reactie, maar geen gezonde reactie kwam ik later wel achter… Daarom heb ik toch weer heil gezocht in een eerder beproefde en een voor mij geslaagde methode: het van me afschrijven! Met de juiste muziek als noodzakelijke ondersteuning komen met behulp van dat laatste zetje al die emoties er eindelijk uit en ook nog eens op een gezonde manier! Ik schrijf dus in eerste instantie puur voor mijzelf, maar ik wil dit ook graag met anderen delen. Vooral in de hoop dat veel mensen hier ook iets aan zullen hebben, op wat voor een manier dan ook. Vandaar mijn keuze om mijn ervaringen met mijn borstkanker in dit weblog bij te gaan houden en met jullie te gaan delen. Misschien dat af en toe iemand even kan schudden als ik eens een tijdje niet geschreven heb?
Auteur: Marjolijn van Gaasbeek
Lucinda; lekkere luie zondag!
24-02-2013
Zondag 24-02. We hebben goed geslapen!!! Joost dreef om 05.00 uur zijn bed uit van het zweten en sprong gelijk onder de douche. Daarna is hij weer lekker naast me komen liggen en sliepen we weer verder tot 08.00 uur. Toen riep onze Jiggy: " IK BEN WAKKER" Zo, tussen ons in en tv aan. Dit wordt een heerlijke luie zondag en we gaan dan ook helemaal NIKS doen! Rond een uur of 09.00 doe ik de rolluiken omhoog...SNEEUW!! Weer . . ..??? Ja weer !!!!!!! Nu weten we het helemaal zeker: de fam. Staal gaat de deur niet uit vandaag!!! Ik kijk wat op Facebook en de een na de andere klaagzang over de sneeuw komt voorbij. Ik kan het niet laten en post dan ook een bericht dat er echt wel ergere dingen zijn dan weer een pak sneeuw! Eerlijk is eerlijk, ik ben er ook niet blij mee maar het is nu eenmaal zo! Joost en Jiggy zijn weer een stuk verder opgeknapt en we hebben een heerlijk ontbijt met afbakbroodjes. We luieren wat en komen tot de conclusie dat we geen groente in huis hebben om vanavond fatsoenlijk en gezond te eten. Joost zijn ouders hadden al gebeld en die kwamen even langs. Die kwamen te voet; goed voor mijn schoonvader die ook al weer bijna de oude is. Ik bel nog even naar mijn schoonmoeder of ze toevallig nog wat groenten in huis heeft want om nou alleen voor wat groenten de sneeuw in te gaan.... Ze heeft gelukkig nog boontjes over en die zal ze dan meenemen als ze onze kant opkomen, samen met een stuk vlees. Oh fijn, nu hoeven we echt de deur niet uit! We spelen wat met Jiggy en verschonen de bedden. Weg met alle bacillen en weer een lekker fris en fruitig bed. Ik merk nu toch wel dat ik vandaag een heel stuk vermoeider ben dan de voorgaande dagen en om 14.00 uur besluit ik om even op bed te gaan liggen. Jiggy is ook moe en hij gaat mee met mama. Na 4 minuten vliegt Jiggy omhoog, "ikke niet moe" Okee, dit gaat het niet worden en ik roep Joost. Jiggy gaan weer mee naar beneden want hij gaat echt niet slapen. Ik blijf nog even liggen. Een kwartier later hoor ik mijn schoonouders in de gang, slechte timing! Joost komt nog even naar boven maar ik besluit om toch nog even op bed te blijven liggen; ik voel me zo moe!!! Na 45 minuten ben ik weer wakker, toch even een powernappie gedaan. Ik ga naar beneden en mijn schoonouders zijn er nog. Jiggy is gelijk strontvervelend en ik zie aan zijn toetje dat hij bekaf is. Hij gaat tussen Joost en mij zitten en 10 minuten later zit hij te slapen! Dat heeft hij echt nog nooit eerder gedaan; hij is echt versleten. Na een tijdje besluiten mijn schoonouders de barre tocht weer te gaan maken naar huis, door de sneeuw. Bedankt voor de bonen en het vlees en tot snel! Jiggy snurkt vrolijk verder op de bank en wij besluiten wat tv te gaan kijken en ondertussen de was te doen. Joost moet de bedden nog opdekken want dat is toch echt iets wat ik met mijn wond nog niet ga doen. Het lijkt wel of ik iets meer last van de wond krijg. Ik heb vooral een vervelend gevoel onder mijn oksel, op mijn rug. Ik moet dinsdag, nadat ik te horen heb gekregen hoe mijn verdere behandeling eruit gaat zien, 2 hechtingen laten verwijderen. Dan kunnen ze gelijk weer even naar mijn wond kijken. Pijn is een heel groot woord maar gevoelig is het allemaal wel. Om 16.45 besluit ik Jiggy toch echt wakker te gaan maken want het zou best prettig zijn als hij vannacht ook nog slaapt. Hij wordt langzaam wakker en ondertussen begin ik aan het eten. Gezond dus, boontjes met vlees en rijst. Jiggy eet gelukkig ook al wat en na het eten kijken we met zijn 3-en nog even naar Shaun het schaap,een van Jiggy's favorieten. Hij komt heerlijk tegen me aan liggen en we liggen met zijn 3-en uitgeteld op de bank. Vanavond wordt het geen latertje! Rond 19.30 brengen we Jiggy naar bed. Weer valt het ventje nog geen 10 minuten later in een diepe slaap. Mijn ouders en zussen bellen nog en daarna gaan we ook naar bed. Wij kruipen lekker in bed en kijken in bed nog wat tv, althans Joost... Ik val na nog geen 10 minuten al in slaap....heerlijk. Tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zaterdag, Joost strontziek, High-tea en Najib Amali!
Nou mensen...........ik kan jullie vertellen, deze nacht spant tot nu toe de kroon!!! Nadat Joost maar bleef hoesten naast mij en Jiggy af en toe bleef spoken, besloot Joost bij Jiggy in bed te gaan liggen. Ik stelde nog voor om alleen in Jiggy zijn auto-bed te gaan liggen maar ik heb zo'n schat van een man dat hij zich opofferde............DE LIEFSTE MAN VAN DE WERELD!! Ik moet tenslotte ook aan mijn rust komen en zo fit mogelijk te chemo's tegemoet gaan straks!! Dit alles was zo rond een uur of 23.00. Tot een uur of 02.00 uur hoorde ik Joost vooral flink hoesten en Jiggy af en toe wat simmen en dromen. Op een gegeven moment hoor ik Joost naar beneden lopen en wat rommelen. Hij stikt van de dorst en krijgt amper lucht. Hij komt weer naar boven en hij blijkt nog steeds 40,7 graden koorts te hebben!!!!!! Ik besluit geen seconde langer te wachten en bel de huisartsenpost. Ik leg heel onze (nogal gecompliceerde!!) situatie uit en de dame aan de lijn doet geen seconde moelijk en ze zegt dat we direct mogen komen. Fijn, maar hoe gaan we dat doen dan?? Jiggy ligt ook nog op bed en dat ik nu weer ga rijden lijkt me zo midden in de nacht ook niet echt een strak plan. Na wat twijfelen besluiten we toch om mijn ouders wakker te bellen. "Sorry mam", en ik leg het uit. Ze zeggen dat ze zsm komen. Ik vind het zelf een fijn idee dat mijn moeder met Joost mee gaat want die heeft ook haar mondje bij(van wie zou ik het hebben...) en ze laat zich toch zeker bij dokters niet zomaar afschepen!! Het liefst ga ik zelf maar dat is nu gewoon even geen optie. Binnen een half uur zijn mijn ouders er en mijn moeder gaat meteen met Joost door naar de huisartsenpost. Mijn vader en ik ploffen op de bank en kletsen en lachen wat. Ondertussen doezelen we een beetje weg. Na een tijdje gaat de telefoon....Joost! Heel toevallig had onze "oude" huisarts die net weg is uit onze praktijk dienst, dr Bl. Hij schrok van alles bij elkaar en hij heeft Joost goed bekeken en beluisterd. Zijn longen klonken allesbehalve schoon en hij zit toch wel heel dicht tegen een longontsteking aan!! Ja hoor mensen, gooi maar op de hoop...............houdt het ook nog eens een keer op hier bij de familie van "STAAL"?????? De dokter zegt dat het heel verstandig is geweest om te komen en Joost krijgt een kuur antibiotica mee. Na een kwartier zijn ze weer thuis en de eerste dosis antibiotica zit er al in. We besluiten om snel weer naar bed te gaan en mijn ouders rijden weer naar huis. Bedankt pap en mam............wat zou ik zonder ze moeten!!! Gelukkig slaapt Jiggy al dik een uur onderbroken en we vallen zelf ook vrij snel in slaap!. Rond een uur of 08.00 hoor ik Jiggy.........papa....waar ben je?? Hij lag vannacht natuurlijk bij Jiggy in bed. We zijn allebei gelijk wakker en Joost gaat eruit om Jiggy te pakken. Gelukkig heeft het ventje tot 08.00 uur geslapen en hebben wij dus nog even een paar uur slaap te pakken. Niet dat we ons fit voelen........laten we nu niet gaan overdrijven!! Ik besluit om na een half uurtje na te soezelen in bed maar te gaan douchen. Joost voelt zich nog steeds hondsberoerd en Jiggy.....die heeft gelukkig geen koorts en ziet er redelijk uit. Ook hij hoest wel wat maar het kan erger. Nadat ik aangekleed ben kleden we samen Jiggy om en Joost besluit snel naar beneden te gaan om wat te eten want hij staat te tollen op zijn benen. Even later zijn Jiggy en ik ook beneden en ontbijten ook. Joost vertrekt na een klein half uur alweer richting bed. Wat is hij beroerd zeg! We mogen in onze handjes klappen dat ik me ondanks de OK etc best goed en fit voel. Ook kan ik al best veel met mijn arm. Ik besluit dan ook de was te doen en de vaatwasser in en uit te ruimen. Hier en daar wat opruimen en daarna maar even gelijk mijn blog bijwerken. Jiggy is ondertussen fanatiek een het knippen en plakken met Cars-stickers. Mijn zussen en ouders bellen en hebben allemaal dezelfde conclusie............DIT SCHIET ALLEMAAL NIET ECHT OP!!!! Vandaag staat er een high-tea op de planning. Mijn moeder heeft de high-tea cadeau gekregen van haar 3 dochters met Sinterklaas. Mijn vader mag een keer met de mannen naar gebouw-T naar een "concert" naar keuze. Dit alles omdat mijn ouders altijd voor ons klaar staan! En ik kan je vertellen.....nu helemaal!!! Na wat wikken en wegen besluiten we toch dat de high-tea door moet gaan. Voordat we vertrekken krijg ik eerst nog bezoek van een collega en mijn leidinggevende. Ze blijven ongeveer 45 minuten en gaan dan door naar een volgende afspraak. Een baby-borrel van iemand op het werk.........een iets leukere reden om langs te komen al zeg ik het zelf. Tijdens de visite valt Jiggy bijna in slaap op de bank en mijn mannen besluiten om met zijn 2-en lekker een dutje te gaan doen. Gezellig, Jiggy mag mee in het grote bed. Nog geen 5 minuten later horen we 2 mannen een heel bos omzagen..........ze slapen! Even later vertrekt de visite en mijn moeder en ik maken ons nog een beetje op om vervolgens richting Bergen te gaan. Mijn vader is zo lief om ons even te brengen, kunnen we evt nog een lekker wijntje nemen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; vrijdag, de goed uitslag vieren....of toch niet!
22-02-2012
Weer slecht geslapen...........pfffff. Jiggy en Joost gingen gisteren beiden met vrij hoge koorts naar bed. Met Joost ging het wel maar Jiggy heeft toch eigenlijk heel de nacht wel een beetje lopen spoken. Om 19.00 uur sliepen beide heren maar Jiggy werd om het half uur wakker. Om 23.00 uur besloten we hem toch maar weer tussenin te leggen, hij was zo zielig ons kleine ventje! Gelukkig hebben we van 04.30 tot 07.00 uur nog geslapen. Maar fit............uhm nou nee niet echt. Om 07.00 uur in Jiggy gelijk goed wakker en niet onbelangrijk.....zonder koorts! Gelukkig, misschien is de griep hier van korte duur. Joost heeft daarentegen nog wel koorts maar voelt zich al wat beter. De mannen springen samen onder de douche na een tijdje tv te hebben gekeken. Ik blijg nog even lekker lui liggen. Daarna ga ik onder de douche. Meer als de helft van de kleine pleistertjes die nog op mijn wond zaten is er al afgevallen. Het ziet er nog steeds "mooi" uit. Mijn vader heeft woensdag voordat we uitslag wisten geopperd, dat als de uitslag goed zou zijn we met zijn 4-tjes bij de Bloemkool zouden gaan eten. Joost mijn ouders en ik. Gisteren was Joost nog helemaal niet lekker dus mijn vader had even gewacht met reserveren. Later in de middag voelt Joost zich al een stuk beter en we willen eigenlijk toch ook wel graag gaan eten pm het goede nieuws te vieren! Mijn vader belt de Bloemkool........VOL!! wat nou crisis?? Die tent zit iedere vrijdag stampesvol!!! Op de vrijdag hebben ze daar een vis-menu. Na wat gebel heen en weer spreken we af om volgende week vrijdag alsnog naar de Bloemkool te gaan voor het vismenu. Vanavond gaan Joost en ik lekker samen uit eten. Ik regel ons vaste oppasmeisje ( die gelukkig kon de lieverd!) en reserveer bij Jagersrust. Naarmate de dag verstrijkt dringt het steeds meer tot mij door dat ik toch echt gewoon blij mag zijn met deze uitslag. Natuurlijk ben ik vanaf het moment dat ik het hoorde blij, maar toch op een gereserveerde manier. Er zat immers toch wel een heel klein hoopje uitzaaiingen in mijn ene klier!! Ook zeg ik steeds tegen mezelf dat je in het leven nergens een garantie op hebt, behalve dat we allemaal een keer dood gaan. Laten we hopen dat dit nog heeeeeeeeeeeeel lang duurt!!! Vanmiddag hebben Joost en ik allebei even een klein dutje gedaan. Even een powernappie!!! Naast alle stress en spanningen houd Jiggy ons ook al een paar nachten lekker bezig. Terwijl ik op bed lig gaat Joost samen met Jiggy even om boodschappen, lekker op de fiets. Er bellen nog wat mensen maar ik heb even geen zin om iemand te spreken...sorry mensen! Even een moment voor mezelf en even rust aan mijn hoofd. De mensen die bellen snappen het prima en Joost zegt dat ze maar snel terug moeten bellen en dat ze mij dan gewoon aan de telefoon krijgen. Verder hebben we een rustig middagje. Lekker tv kijken, kleien met de play-doh, racen met de cars-racebaan. Even een dag geen visite over de vloer en lekker rustig aan doen. Later in de middag typ ik heel het stuk voor vandaag. Nog 2 uur, gaan we lekker eten..........heerlijk. Jiggy gaat om 18.30 uur naar bed en de oppas is er om 19.00 uur. Die vraagt uiteraard hoe het is en ik vertel alles een beetje. Rond 19.30 uur moeten we toch echt gaan, ik had voor 19.15 gereserveerd. Aangekomen bij Jagersrust krijgen we een gezellig tafeltje bij het raam toegewezen. Na een kwartier zie ik dat Joost zich toch echt niet lekker voelt. Hij zit te rillen ales een rietje en al snel ziet hij zo wit als een lijk. Nee......het zal toch niet. We krijgen onze amuze en ik zie Joost steeds witter wegtrekken. Joost gaat even naar het toilet om zich wat op te frissen. Ondertussen krijgen we het voorgerecht. Joost komt terug van het toilet en hij ziet er echt niet uit. We besluiten toch maar naar huis te gaan. We geven het door aan de serveertser en die regelt eerst in de keuken dat de rest van het menu wordt geannuleerd. Daarna komt ze met de rekening en de kurk en dop van onze fles wijn en water. Joost loopt zo te rillen van de koorts dat ik besluit om naar huis te rijden. We hebben gelukkig een automaat dus dat kleine stukje moet wel lukken. WAT EEN DOMPER..............hij voelde zich gewoon goed toen we weggingen!! Ons oppasmeisje hadden we al ge-apped dat we al naar huis kwamen. Bij thuiskomst bleek Jiggy ook nog eens flink te liggen dromen..........pfffffffffffff. Onze oppas gaat naar huis en Joost gaat direct naar zijn bed. Bij het horen van onze stemmen is Jiggy direct rustig en die slaapt gelukkig verder. Ik bel mijn ouders om te vertellen dat we al weer thuis zijn. Ik besluit ook maar naar bed te gaan en we zien wel weer wat deze nacht brengen zal............................................ liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; donderdag: DE UITSLAG!!!!
21-02-2013
WAT EEN NACHT..................pfffff. Niet eens de onzekerheid en spanning deze keer maar een strontziek kind en een man die zo de rol van een zeehond kan vervullen in een musical over seabert!!! We hebben dus echt heel de nacht niet geslapen!!! Man man, ik ben kapot!! Om 07.00 uur besluit ik onder de douche te springen. Nou, nu begin ik dus pas echt te malen. Als die klieren niet schoon zijn............misschien ben ik er over een jaar al niet meer. Pff ik bedenk me echt van alles......................................................................................................... De wond ziet er nog steeds rustig uit en na mij springt Joost onder de douche. Jiggy ligt als een zwak vogeltje in bed tv te kijken. Joost voelt heel zijn lijf en hoest de longen uit zijn lijf. Fam van Staal??.............het is nu eerder een bij elkaar geraapt schroothoopje.......tjonge jonge jonge! We kleden Jiggy samen aan en geven hem nog een zetpil. Het mannetje schreeuwt heel de buurt bij elkaar, mijn moederhartje breekt ondertussen in 2 stukken. Ik leg Jiggy uit dat mama dat alleen doet om hem beter te maken. Ik vertel hem ook dat hij heel goed moet blijven drinken. Anders moeten we naar het ziekenhuis. "Nee mama, niet naar het ziekenhuis". Zo, dat is duidelijk lijkt me. We staan klaar om naar beneden te gaan. De telefoon gaat................ONBEKEND NUMMER!!! Ik krijg spontaan weer last van een ritmestoornis/verhoogde hartslag. Zou dit dr S. zijn met een uitslag?????? Ik neem op en ja, het is dr S. DAT IS GOED NIEUWS........ANDERS ZOU HIJ NIET EERDER BELLEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Alle emoties die je maar kunt hebben gieren door mijn lichaam. "Hoi, met P.S." "Uh hallo, dat is dan goed nieuws zeg ik" "Ja, ik heb leuk nieuws voor je" zegt hij. Pfffffffffffffffffffff, kom maar op dan. "Je klieren zijn schoon en je hoeft dus niet nog een keer onder het mes." Er volgt een ietwat onduidelijke uitleg maar ik zal het zo duidelijk mogelijk uitleggen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; woensdag.......nog 1,5 dag tot de uitslag!!!!
20-02-2013
Goedemorgen allemaal. Ik kan zeggen dat ik best lekker geslapen heb.......HEERLIJK!!! Ook Joost en Jiggy hebben goed geslapen en rond 07.00 uur liggen we weer heerlijk met zijn 3-tjes naar koning koos en andere druktemakers te kijken. Gelukkig het is al woensdag....nog (maar) 1,5 dag en dan weet ik waar ik aan toe ben. Ik vind het toch nog best wel snel gaan, gelukkig maar. Ik ga als eerste douchen en terwijl Joost na mij gaat douchen gaat Jiggy ondertussen lekker in bad. Ik ruim weer wat was op en tut me heerlijk op. Ik trek een mooi truitje aan dat ik recentelijk heb gekocht. Het bovenste randje is wat bewerkt en mijn prothese zie je een heel klein beetje zitten. Mijn BH die ik aanhad bij het aanmeten van de prothese ligt in de was en heb nu dus een andere BH aan. Deze is duidelijk wat lager uitgesneden zodat je aan de bovenkant een randje van mijn prothese ziet zitten. Toch trek ik vandaag lekker dit truitje aan, wie het niet mooi vindt kijkt maar lekker de andere kant op. Er overheen trek ik mijn nieuwste blazer aan die ik bij dit truitje heb gekocht. Zo Lucin, je ziet er weer leuk uit vandaag! Tegen de tijd dat we allemaal beneden zijn is het al 09.00 uur geweest en we gaan dus eerst maar eens ontbijten. Mijn moeder en oudste zus bellen ondertussen en na een uurtje komt mijn jongste zus op visite. De kinderen zitten op school dus komt ze even lekker alleen, iets rustiger. We drinken een kop thee en besluiten dan even lekker een eindje te gaan wandelen. Joost is thuis aan het werk en helpt wat klanten op afstand. Jiggy gaat lekker mee naar buiten. We besluiten naar de paardjes bij ons in de buurt te lopen. Wat een koude wind, recht op kop!! Had ik nou toch maar een muts op gedaan.......brrrrr wat een kou. Uit de wind is het heerlijk en het wandelen gaat prima. Lekker even bewegen en Jiggy geniet er ook zichtbaar van. Ik heb nog snel wat boterhammen gepakt maar eenmaal bij de paardjes aangekomen zie een ik nieuw bord hangen. NIET VOEREN, NIET AANRAKEN. Nou okee dan maar, het zijn niet onze paarden dus we blijven er van af en nemen onze boterhammen dus weer braaf mee naar huis. Jiggy vind het wel jammer dat hij geen boterhammen mag gooien (afgezet met schrikdraad!!!) maar hij loopt gelijk mee als we zeggen dat we weer naar huis gaan. Onderweg komen we nog een bekende tegen....de mcvk. Wat een toeval!! We groeten elkaar en ze fiets voorbij met haar zoontje voorop. De terugweg gaat ook prima en na 45 minuten zijn we weer thuis. Mijn zus drinkt nog een warme kop thee en gaat dan weer weg om de kinderen van school te halen. Tot vanavond en we geven elkaar 3 dikke kussen. Ja vanavond zie ik mijn zussen WEER(haha). Een paar jaar geleden hebben wij onze zussen-avond geintroduceerd. Iedere woensdag???? vragen jullie je af.....JA iedere woensdag( met een enkele uitzondering als er een van de 3 niet kan) Onze vaste avond om bij te kletsen over van alles en nog wat. Niet dat we elkaar buiten die woensdagavond nooit zien(haha) maar dit is gewoon ons avondje. We rouleren dan meestal bij wie het is. Volgens mij was ik nu nog even niet aan de beurt maar het lijkt mij ook wel het meest logisch dat het vanavond dan bij mij is. Om 12.30 uur gaat de telefoon. De gyneacoloog uit het Erasmus. Hij vertelt dat hij het een en ander heeft besproken en vraagt hoe het allemaal gaat. "Naar omstandigheden goed". We vertellen het een en ander en luisteren wat hij allemaal te vertellen heeft. De conclusie is natuurlijk dat we moeten afwachten wat ik morgen te horen krijg. Aan de hand van de uitslag krijg ik wel of geen groen licht van mijn internist/oncoloog om evt eicellen/embryo's in te laten vriezen. We spreken af dat ik bel als ik nieuws heb en anders neemt hij volgende week weer contact met ons op. Om 13.00 uur gaat Joost met Jiggy naar zijn ouders. Mijn schoonvader is vanochtend uit het ziekenhuis ontslagen en is dus weer thuis. "Gaan jullie maar even met zijn 2-en" zeg ik tegen Joost, dan heb ik even wat rust en een momentje voor mezelf. Jiggy is vandaag een klein beetje zeurderig en voordat Joost naar zijn ouders vertrekt blijkt dat hij toch weer een beetje koorts heeft: 38.7 graden. Dat verklaart zijn gedrag wel een beetje. Ik ben al lang blij dat hij gisteren beter was tijdens zijn laatste dagje op Polleke. Terwijl Joost bij zijn ouders is type ik weer stuk op mijn blog en ruim wat kleine dingen op in huis. Vanmiddag komen mijn andere zus, ouders en een goede vriendin op visite. Gezellig en kom maar op met de visite, dan gaat de tijd tenminste lekker snel en is de woensdag ook weer voorbij voordat ik het weet. Eerst komen mijn ouders en daarna arriveren mijn zus en vriendin. Mijn vriendin heeft een heerlijk rituals pakket meegenomen en 2 tijdschriften. Wat een lieverd!!! "Bloemen heb je al genoeg" zegt ze en " nu ruik je ook nog eens heerlijk" Doucheschuim en heerlijke body-cream. We kletsen over van allen en nog wat maar voornamelijk over mij. De post komt, weer een stapel kaarten. Een tijdje later komt de bloemist weer langs. De meneer die de bloemen overhandigd wenst me veel plezier met mijn zoveelste bos bloemen. Zou die man niet stiekem op de kaartjes lezen dat het nou niet zo'n leuke reden is dat ik al die bloemen krijg? Het mooie boeket is van mijn "vrijwillege" collega's van gebouw-T. Daar doe ik nu zo'n half jaar vrijwilligerswerk. Super leuk en gezellig, maar voorlopig dus even niet! Heel attent van mijn collega's van T! bedankt!! Onze Jiggy zien we ondertussen steeds verder als pudding in elkaar zakken. Hij is duidelijk ziek. 39,5 graden koorts. Hij is heel de dag hangerig en wat jengelig en als alle visite weg is besluiten we hem om 18.00 uur al op bed te leggen. Zetpil erin en hopen dat hij slaapt. Joost en ik eten lekker met zijn 2-en wraps met verse groente en kip en om 19.30 uur zijn mijn zussen er weer voor onze wekelijkse zussenavond. We kletsen over van alles en nog wat en deze keer gelukkig niet alleen maar over mij. Om 21.30 uur besluiten mijn zussen naar huis te gaan en ik ga daarna direct door naar mijn bed. Ik ben zo moe als een hond. Joost komt even later ook naar bed en we vallen beiden als een blok in slaap. Op naar de donderdag.................de uitslag! Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; dinsdag een rustig dagje
19-02-2013
Goedemorgen, eindelijk een beetje geslapen! Nog veel wakker gelegen, maar in ieder geval al een paar uur achter elkaar geslapen. Jiggy heeft vannacht wat minder geslapen en Joost moest er dus een paar keer uit want ik mag lekker blijven liggen ;-)!. Om 05.00 uur heeft Jiggy een nachtmerrie en Joost is het nu wel zat. Hij is er al 5 keer uitgeweest vannacht en Jiggy wordt weer gezellig tussenin gelegd. Om 06.30 gaat Joost zijn wekker. Joost gaat vandaag een ochtendje werken. Er moest deze week iets gedaan worden bij een klant en vandaag leek mij wel een geschikte dag. Jiggy heeft vandaag zijn laatste dag op de kinderopvang dus ik kan dan wel even alleen thuis zijn. Ik alleen met Jiggy thuis kan niet want ik mag nog niet tillen ed ivm de OK. Nu kan hij al veel zelf maar hij zou toevallig maar vallen, dan kan ik hem dus niet oppakken. We douchen, ontbijten en brengen Jiggy naar de opvang. De juf die er al is weet duidelijk nog niets van onze situatie en ik zeg dat ik tegen de regels in nog een traktatie heb gemaakt. Dit mag eigenlijk niet(huisregels) maar die lap ik nu dus echt voor een keertje aan mijn laars!. We zwaaien Jiggy uit en gaan weer naar huis. Joost wordt opgehaald door zijn collega en rijdt naar Capelle a/d IJssel. Zo, die heeft ook even afleiding, even wat anders. Ik ben nu dus helemaal alleen thuis, best gek. De afgelopen weken ben ik eigenlijk geen moment alleen thuis geweest. Ik schenk eerst lekker een kopje thee in voor mezelf en plof neer in de bank. Ondertussen doet onze robotstofzuiger zijn werk. Dat komt nu wel heel goed uit en ik kan het trouwens iedereen aanbevelen ;-)!. Mijn jongste zus belt. We kletsen een kwartier en dan gaat ze weer verder met werken. Ik zet de muziek lekker hard en ruim hier en daar wat papieren ed op. De telefoon gaat weer. Ik zet de muziek even zachter maar de stofzuiger gaat vrolijk verder. Ik heb een man aan de lijn maar ik versta niet goed met wie ik nou eigenlijk spreek. Na 2 keer te vragen wie ik nou aan de lijn heb versta ik het nog niet. Ondertussen heb ik de stofzuiger al uitgezet en vraag aarzelend nog 1 maal met wie ik spreek. "Hallo, met dr S., gaat alles goed daar" Uh, o sorry hoor, ik heb dus gewoon de chirurg aan de lijn. Ik leg uit dat ik het echt niet verstond mede door de stofzuiger maar ik herkende de stem ook helemaal niet. Hij vraagt een beetje lachend of ik het allemaal onder controle heb. Ja!, zeg ik wat lachend, hij zal wel denken, B2 van Bassie en Adriaan. Hij vraagt of ik het een beetje kan handelen thuis en hoe ik me voel. Ik vertel dat het naar omstandigheden best goed gaat en dat ik sinds gisteren al geen paracetamol meer neem. "Dat is heel netjes" zegt hij. Wat ben ik toch een bikkel denk ik haha. Hij wijst me erop dat als ik er behoefte aan heb altijd terecht kan bij een psycholoog. Ik zeg dat ik dat weet en als het nodig is ik hier zeker gebruik van zal maken. Ik krijg alvast een afspraak door voor volgende week dinsdag. Dan moeten we naar de internist-oncoloog Dr.T. en hoor ik hoe de exacte nabehandeling eruit gaat zien. De maandag daarvoor word ik in het oncologische team besproken en wij horen dinsdag dus wat ze daar besloten hebben. Ook vraagt hij of ik gebeld wil worden als hij voor a.s. donderdag( de dag van de uitslag) al iets van een uitslag weet of een gedeelte daarvan. Hij zegt er gelijk bij dat hij het zelf niet prettig vindt om evt heel slecht nieuws over de telefoon te verkondigen. Dit lijkt mij ook geen goed plan en we spreken af dat ik alleen evt eerder een belletje krijg als het positief nieuws is. De kans is echter groot dat hij pas een kwartier voordat wij donderdag komen pas de uitslag door krijgt van de pathaloog ananatoom. Geen eerder telefoontje wil dus niet zeggen dat het foute boel is maakt hij mij nogmaals heel duidelijk. Prima, we moeten toch nog 2 dagen wachten pffff spannend. Weet ik het eerder fijn en anders is het nog ( maar) 2 dagen. We bespreken nog wat kleine dingen en hij eindigt het gesprek dat hij hoopt dat hij donderdag(of evt eerder)goed en positief nieuws voor mij/ons heeft. Ik hoop het ook. Ik bedank hem voor het telefoontje en sowieso tot donderdag. Ik hang op en ben eigenlijk best verbaasd dat de chirurg mij persoonlijk belt. Heel erg fijn en netjes vind ik. Een half uurtje later komen mijn ouders en ik vertel dat de chirurg zelf belde. "was je niet bang dat hij voor de uitslag belde dan??" vraagt mijn moeder. Uhm, nee niet aan gedacht, dat is toch echt veel te vroeg dacht ik. Mijn ouders zijn ook best verbaasd want wij hebben eigenlijk nog nooit gehoord dat de arts je persoonlijk belt na een OK. Pluspunt!! ;-). Ik lunch met mijn ouders en ik krijg wat telefoontjes. Een collega, vriendin en mijn tante. Mijn Tante zou vanmiddag op visite komen met mijn andere oom en tante maar ze is zo verkouden dat ze afbelt. Jammer maar wel verstandig. Ik loop voorlopig toch niet ver weg dus ze belooft dat ze snel komt als ze opgeknapt is. Ik doe samen met mijn moeder de was en Joost komt om 14.00 uur thuis. Gezellig!. Om 15.00 uur komen mijn oom en tante op visite en ik ben weer een prachtig boeket rijker. Waar zullen we die mooie bloemen nu eens wegzetten? Het is gezellig en na dik een uur gaan mijn oom en tante weer naar huis. Ik ruim de was met moeder op en daarna besluiten ook mijn ouders weer naar huis te gaan. Tot morgen, dan komen ze weer gezellig langs. Ik bedankt mijn schatten van ouders weer en zwaai ze uit. Ze hebben het er maar druk mee, de LIEFSTE OUDERS VAN DE WERELD!!! Rond 17.00 uur komen onze oude buurtjes(lees heeele goede vrienden)zonder hun dochtertje langs. Ook al ziek.....die verdomde griep!! Joost zwemt elke week samen met zijn vriend/"oude buur" en dat willen ze nu ook wel gaan doen. Dat is alleen om 18.00 uur, etenstijd dus. Mijn lieve vriendin had gisteren besloten om maar gelijk een grote pan hutspot te maken met heerlijke gehaktballen en die dan gelijk mee te nemen. Kunnen we gezellig met zijn allen eten en kunnen die mannen van te voren gaan zwemmen. Wat een schat he! We boffen maar met al die lieve familie en vrienden....SMAK! Als mijn vriedin er is gaan we na even gekletst te hebben eerst Jiggy even ophalen van de opvang. Het is immers zijn laatste dag en dan wil ik zijn juffen ook wel even persoonlijk gedag zeggen. Jiggy heeft het prima naar zijn zin gehad en heeft zijn traktatie uit mogen delen. We kletsen nog even met de juf en krijgen dan een tas vol met knutselwerkjes ed mee naar huis. Jiggy geeft zijn juf nog een laatste dikke knuffel en ik geen ook nog even de link van mijn blog. Kunnen ze me iig volgen maar we zullen elkaar vast nog eens tegen komen. 2 van Jiggy's juffen wonen in dezelfde wijk en we zien elkaar regelmatig als ik Jiggy naar de creche breng. Als we weer thuis zijn is onze vriend ook al gearriveerd. Mijn buurman van een aantal huizen verder wipt ook nog even binnen en ondertussen gaan Joost en onze vriend zwemmen. Mijn buurman komt een beetje voor niks want de telefoon staat roodgloeiend. Mijn zwagers, zus en schoonmoeder bellen. Nog even vragen hoe het is. Jiggy kijkt ondertussen een fimpje en mijn vriendin en haar voormalig directe buurman kletsen dan maar met elkaar als ik aan de telefoon hang ;-). Mijn buurman gaat na een tijdje weer weg en mijn vriendin, Jiggy en ik dekken samen alvast de tafel. Ze warmt het eten alvast op en na een half uurtje zijn de mannen alweer thuis. We eten met zijn 5-jes en kletsen gezellig. Jiggy is zichtbaar bekaf en eet wederom geen hap.....er zit toch echt wel iets te wringen bij mijn kleine schattebout. Een paar happen vla, dat is alles wat Jiggy eet, oh en een hele gehaktbal ja!. Joost gaat alvast naar boven om Jiggy om te kleden, ik zeg dat ik zo naar boven kom. Tijdens het voorlezen is Jiggy al in slaap gevallen.....die was dus echt versleten! We nemen nog een bak koffie/thee en kletsen over mijn situatie en nog wat andere dingen. Rond een uur of 21.00 besluiten onze vrienden naar huis te gaan. Ze willen ook graag naar hun zieke meisje toe en ik ben ondertussen ook wel versleten en verlang ook naar mijn bedje. Ik ga alvast naar bed en Joost ruimt nog wat vaat op en belt nog met zijn baas. Joost komt een uur later naar bed en ik blijk al heerlijk in dromenland te zijn, mede dankzij een heerlijk rood wijntje!!! Truste en tot morgen!! ;-) Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; maandag, het gewone leven lijkt weer te beginnen
18-02-2013
Om 07.00 uur ben ik wakker. Weer heb ik in bijna heel mijn bovenlichaam spierpijn. Ik besluit er gelijk uit te gaan en onder de douche te springen. Wat fijn dat ik toch gewoon mag douchen met die wond....heerlijk! Ik heb al een paar dagen buikpijn maar vandaag is het zeker: ik ben ongesteld. Gelukkig, ik ben nog nooit zo blij geweest. Al die tijd was er toch nog een mogelijkheid dat ik zwanger zou zijn. Dit is de 1e keer in mijn leven dat ik blij ben dat ik NIET zwanger ben. Hoe bedoel je de omgekeerde wereld. het is altijd welkom maar met de chemo's in het vooruitzicht.....niet bepaald de ideale combinatie lijkt me. Mijn mannen slapen heerlijk verder en ik neem uitgebreid de tijd om lekker te douchen. Als ik klaar ben hoor ik de tv. Ze zijn wakker. Maar goed ook want Jiggy moet deze ochtend weer naar de creche. Ik besluit me vandaag eens lekker op te tutten en mooi aan te kleden. Mijn blingbling biba-armbandjes aan en een van mijn favoriete vestjes(ook met veel glitters) Ik fohn mijn lekkere BOB-kapsel en maak me mooi op. Joost kleedt Jiggy ondertussen aan en als ik klaar ben loop ik ( als een model) Jiggy zijn kamer binnen. "Zo, mag ik zo mee met jullie" vraag ik aan mijn mannen. Joost krijgt een grote smile op zijn gezicht: " schat, je ziet er prachtig uit!" Dat wilde ik ook even zeggen haha. Ook Jiggy heeft gevoel voor styling: " Mooi mama" zegt hij. Als het maar glimt en glittert vind hij het best ;-) Ik zie er ook leuk en mooi uit.........ook al zit er nog maar 1 borst verstopt onder mijn kleren! Ik ga alvast naar beneden boterhammen smeren. Joost en Jiggy verdwijnen nog even in de badkamer en komen dan naar beneden. Ik besluit geen paracetamol meer te nemen want de "pijn" is goed te doen. Het is voornamelijk spierpijn waar mijn borst heeft gezeten en in mijn arm. Mijn rechter-arm is stijf en het vervelendste plekje is onder mijn oksel. Hier zijn 3 klieren verwijderd en loopt er een litteken verticaal en ook horizontaal. Daar "trekt" mijn huid af en toe. Ook mijn schouder is stijf maar ik probeer er zoveel mogelijk mee te bewegen. We ontbijten samen en gaan daarna Jiggy naar de chreche brengen. Wel met de auto want lopend is denk ik toch nog wel te ver. We komen aan op de creche en Jiggy zijn juffen kijken wat verbaasd naar mij. 1 Juf was al compleet op de hoogte want die was vorige week nog op de koffie geweest bij mijn schoonmoeder(kleuterjuf bij de school naast de creche) De andere juf had net het hele verhaal gehoord. Geschrokken! "Wat zie jij er goed uit" hoor ik van beide dames. Dank je! Ik doe toch even mijn verhaal en na een tijdje geven we Jiggy een dikke kus en vertrekken weer. We gaan gelijk nog even om boodschappen en dan weer naar huis. Thuis besluit ik de enquete van het ziekenhuis in te vullen. Hoe meer ik erover nadenk hoe bozer ik word. Ik kom tot de conclusie dat er tijdens mijn verblijf, 1 dag en 1 nacht, niet 1!! verpleegkundige(uitgezonderd de mcvk die zaterdag ook moest werken)naar mij toe is gekomen om te vragen hoe het met me ging. Mijn ouders en Joost zijn weliswaar bijna altijd bij me geweest maar dan nog. Toen ik in het ziekenhuis 's-nachts een hele nacht wakker lag, kwam de nachtzuster af en toe even kijken of ik sliep. Ze scheen dan met de zaklamp in mijn kamer en ik keek als een bambi in het licht van de zaklamp. Ze zag duidelijk dat ik wakker was maar de deur van mijn kamer ging dan weer dicht. Mij lijkt het eigenlijk niet meer dan normaal als je ziet dat je patient klaarwakker ligt ( na zo'n OK!!) dat je even komt om te vragen of het allemaal goed gaat en of ik ergens over wil praten. Hoe meer ik het er met Joost over heb hoe pissiger ik word. Ook het moment dat ik van de verkoever naar de afd werd gebracht is achteraf gezien niet goed geregeld. Er was afgesproken dat ze Joost zouden bellen als ik onderweg was naar mijn kamer. Joost was nog even snel naar de IC gelopen naar zijn vader. Het is dat mijn ouders zelf hadden besloten alvast in mijn kamer te gaan wachten omdat ik al veel te lang weg bleef. Zij hadden zelf al bedacht dat de OK veel langer duurde omdat het er misschien wel niet goed uitzag. Het risico was er ook dat, als dr S gelijk zag dat mijn klieren er niet goed uitzagen, hij direct bij deze OK al mijn klieren in mijn oksel zou verwijderen. Achteraf bleef ik natuurlijk zo lang weg ivm mijn ritmestoornissen op de verkoever maar dat weten we nu achteraf pas. Gelukkig zaten mijn ouders dus al op mijn kamer toen ik terugkwam van de OK, anders was ik in een lege kamer moederziel alleen geweest. Mijn vader heeft toen naar Joost gebeld dat ik al terug was van de OK. Die is toen gelijk gekomen maar dat dit niet de manier is lijkt me toch wel duidelijk. Dit zijn toch wel dingen die eigenlijk gewoon goed geregeld moeten zijn. Ik noteer alles op het formulier en besluit om hier vroeg of laat toch nog eens op terug te komen als ik weer in het ziekenhuis ben. Joost zijn broer belt en vraagt wanneer hij nog even langs kan komen voordat hij vandaag weer terug gaat naar Duitsland. Kom nu maar zeggen we en hij komt samen met mijn schoonmoeder op de koffie. We bespreken weer van alles en ook mijn schoonvader wordt uiteraard weer besproken. Na een uurtje vertrekken ze weer en wij gaan ook gelijk weg want Jiggy moet weer opgehaald worden bij de creche. We halen Jiggy op en rijden door naar Bergen op Zoom. We gaan lekker lunchen bij de Bourgondier!! Jiggy een heerlijke pannenkoek en Joost en ik gaan voor de (kleine) sate. Heerlijk......even lekker genieten. We rekenen af en besluiten wel gelijk naar huis te gaan want ik ben nu toch best wel moe. Onderweg naar de auto kom ik nog een collega tegen en we kletsen wat. "Ik lees je blog ook weer" zegt ze ook en we lopen naar de auto. Lekker naar huis. Ik zeg tegen Jiggy dat mama even gaat rusten en hij met papa gaat voetballen. " mama even rusten ja" zegt hij.....de lieverd!!! Ik denk dat hij wel ziet dat ik moe ben. We zijn nog maar 5 minuten thuis en de huisarts staat voor de deur. Ik laat hem binnen en hij zegt in eerste instantie gigantisch geschrokken en te zijn. Hij had dit ABSOLUUT niet verwacht. Nee ik ook niet. Ik doe in het kort mijn verhaal en we bespreken het een en ander. Na 20 minuten stapt hij weer op en dan gaat na een paar minuten weer de bel. Staat mijn(ex)collega op de stoep. Na haar afscheids-etentje heeft Joost die knobbel ontdekt. Ze was toch in Hoogerheide en dacht ik wip even langs. Superlief en gezellig! We kletsen wat en hebben het vooral over donderdag, de dag van de uitslag. Deze uitslag is allesbepalend...........zo spannend. Ze drinkt haar thee op en gaat weer weg. Ze zegt dat ze snel nog een keer langs komt maar dan eerst even belt, prima! Het is al bijna 16.00 uur en ik heb toch nog steeds niet gerust. De grootste vermoeidheid is weer een beetje gezakt en ik besluit eerst mijn blog weer even bij te werken. Joost gaat nog even met Jiggy buitenspelen. De bloemist belt ook weer aan en er wordt weer een prachtig boeket geleverd! Wat een bloemen in huis! Bloemen, kaarten, bon-bons.....wat een verwennerij!!! Jiggy zakt om 18.00 uur als pudding ik elkaar op de bank. Hij ziet bleek en is duidelijk niet lekker. Na 2 hapjes pap besluiten we hem eerst op bed te gaan leggen. Koorts!!! Het is zonde het ventje. We leggen hem op bed en hij is direct vetrokken. Ik hoop dat hij snel opknapt want morgen is zijn laatste dag op Polleke(kinderdagverblijf) Ik ben andere dagen gaan werken zodat beide opa's en oma's voortaan op Jiggy passen en Jiggy de maandagochtend naar de crèche gaat. Ik knutsel nog een traktatie in elkaar voor Jiggy. Een cars-sleutelhanger met 2 snoepsleutels eraan!! Hij mocht zelf het plaatje uitkiezen...... Trots dat hij was!! Joost zijn baas en zijn vrouw komen nog op visite. Gezellig en alles weer besproken. Ze blijven ruim een uurtje en gaan dan weer naar huis. Weer prachtige bloemen erbij, waar moeten ze allemaal staan :-)) Joost is vooral doodop en we besluiten om 21.00 uur lekker naar bed te gaan. Tot morgen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; zondag 17-02 Welkom onzekerheid
17-02-2013
Pffffff, weer niet geslapen. Heel af en toe een mini-dutje maar veel is het niet geweest. Jiggy werd 2 keer wakker maar slaapt verder lekker uit tot 07.30 uur. Ik heb, denk ik, wel 100 keer liggen draaien en keren in bed. Ik slaap NOOIT op mijn rug. Altijd op mijn rechterzij in de foetus-houding. Dit gaat nu dus echt nog niet! Ik kan nu redelijk op mijn linkerzij draaien maar mijn hele bovenlichaam doet pijn. Spierpijn, van de OK. Ik ben gelukkig nog nooit aangereden maar het voelt toch een beetje alsof er een vrachtwagen over mijn bovenlichaam is gereden. Ik heb geen slaappil meer genomen. Ik moet toch weer zelf proberen om te gaan slapen. Ik slik die pillen al een week en de laatste keer hielp die pil ook al niet. Dan slik ik ze maar niet meer, al die troep! Toen ik vannacht niet kon slapen kreeg ik voor het eerst een heel onzeker gevoel. Zouden mijn klieren wel schoon zijn, heb ik geen uitzaaiingen? G*dv......., ik was zo zeker van mijn zaak dat die klieren schoon zijn. Dat roep ik al van begin af aan, wat krijgen we nu....???? En het is nog maar zondag.................donderdag weet ik het pas zeker. Welkom onzekerheid, al ontvang ik je niet met open armen! Als Jiggy wakker is roept hij meestal:"Papa, mama, ikke wakker" Nu klinkt er om 07.30 een luid gezang....Bob de bouwer, kunnen wij het maken............nou tis of!!(Jiggy zijn versie) Wij lachen er samen om en Joost gaat Jiggy pakken.Hij komt lekker tussenin zitten en de tv gaat aan; geen probleem want ik slaap aan de rechterkant en mijn "aangedane" kant is dus uit de buurt van Jiggy. Ik zeg nog een paar keer duidelijk dat hij uit moet kijken en hij lijkt dit prima te begrijpen. Na een uur besluit ik uit bed te gaan want ik barst wederom van de honger. We ontbijten met zijn 3-tjes en ik ga direct aan de slag op mijn blog. Ik loop al 2 dagen achter!!! Gelijk bijwerken anders is het dweilen met de kraan open. Jiggy komt zelf spontaan naar mij toe dat hij de pijn van mama nog eens wilt zien. Prima. Ik nam tijdens het ontbijten 2 paracetamol en hij zag dat ik wel een beetje pijn had. Ik laat mijn wond weer aan Jiggy zien en hij vraagt of de pijn al weg is na mijn pilletjes te hebben ingenomen. "Een beetje" antwoord ik en ik vraag of mama een dikke kus van hem krijgt. Nou en of ik een dikke pakkerd krijg............smakkkkkkkk! Lekker ding!! Jiggy gaat weer lekker verder spelen en ik ga weer typen. Mijn zussen en (schoon)moeder bellen weer hoe het gaat. Na een uur ga ik lekker douchen en de spierpijn is al een heel stuk minder. Ik kijk nog eens goed in de spiegel. Het kan mooier maar ik ben nog steeds heel trots op mezelf en ik geef mezelf een knipoog en kus. ( elke gek zijn gebrek) Mijn wond ziet er rustig uit en na wat geklooi zit mijn prothese goed in mijn BH en kleed ik me verder aan. Ik ruim wat was op en ga weer naar beneden. Joost gaat samen met Jiggy douchen en ik typ nog wat aan mijn blog. Mijn zus, zwager nichtje en neefje komen op visite. Even later komen mijn ouders ook. Gezellig al die visite en ik kan het prima hebben na mijn OK. Na een poos vetrekken mijn zus en haar gezin weer en dan komt mijn andere zus nog op visite. Afwisseling van de wacht! Mijn ouders blijven heel de dag en Joost gaat weer gezellig met mijn moeder om boodschappen. Ik doe verspreid over de dag samen met mijn moeder de was. Toch proberen een beetje in beweging te blijven. Opa gaat met Jiggy een potje voetballen buiten en later gaan ze een potje sjoelen(Jiggy heeft een kindersjoelbakkie gekregen met Sinterklaas, vind hij zoooo leuk!) Er hebben vandaag wat mensen gebeld en gemaild maar verder is het een rustig dagje. Mijn moeder gaat weer lekker voor ons koken. Zuurkoolschotel met ananas......jummie!! We eten met zijn 5-en en Jiggy gaat rond een uur of 19.30 naar bed. Terwijl Joost hem uitkleed vraag ik Jiggy of eend alvast eens iets moet vertellen over wat hij allemaal mee heeft gemaakt in het ziekenhuis. Enthousiast roept hij "JA" en ik begin te vertellen over het avontuur in het ziekenhuis. Mijn borst was redelijk blauw nadat ze een biopt hadden genomen. Deze blauwe plekken heb ik toen aan Jiggy laten zien om uit te leggen dat mama pijn had. Eend verteld dat de dokter in het ziekenhuis de blauwe plekken weg heeft getoverd. (de dokter heeft zo enthousiast getoverd dat niet alleen de blauwe plekken weg zijn maar heel mijn borst!) Jiggy vind het geweldig wat eend allemaal aan het vertellen is, maar na een poosje is de aandacht weg en vliegt eend door zijn slaapkamer! Morgen weer een poging en anders niet!. We poetsen zijn tandjes en leggen hem op bed. Ik geef hem een kus en Joost verteld nog een verhaal terwijl ik al naar beneden ga. Ik ben doodop, wil alleen nog maar gaan slapen. Na een halfuur besluit ik dat ik naar bed ga. Ik zeg Joost en mijn vader weltrusten en ga naar boven. Mijn moeder is op zolder de was aan het vouwen en ze komt naar me toe. Ik kleed me om en mijn moeder en ik bekijken de wond nog eens goed. Ziet er allemaal rustig uit. Ik vul mijn warmwaterkruik en kruip in bed. Mijn moeder stopt me heerlijk in en zegt me weltrusten. Ben je 30 en stopt je moeder je nog lekker in..............ach nu mag dat allemaal ;-))). Ik weiger nog slaappillen in te nemen. A. werkte de laatste pil al niet en B. al die troep kan toch ook niet goed zijn. Na een uur hoor ik dat mijn ouders naar huis gaan en ik slaap nog niet. Rond 23.00 uur hoor ik Joost in de slaapkamer. Ik heb blijkbaar geslapen!!!!!!!!!!! al was het van korte duur. We kussen elkaar weltrusten en er volgt een nacht van korte slaapjes afgewisseld met periodes wakker liggen. Om 05.00 uur heeft Jiggy een nachtmerrie en ik voel dat hij tussen ons in wordt gelegd. Daar gaan onze principes........ Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; de dag na de OK
16-02-2013
Goedemorgen allemaal!, Jezus mina................niet geslapen, niet 1 minuut!!!! Ik heb ieder uur voorbij zien komen op de klok. Om 04.00 uur besloot ik om lekker muziek te gaan luisteren. Af en toe dommelde ik vanaf 04.00 uur wat in slaap maar echt geslapen heb ik dus niet. Rond 06.00 uur ga ik toch maar een rondje lopen op de afdeling. Er zijn al een paar andere patienten wakker. Ik loop als een oud wijffie met mijn drain in mijn rechterhand een beetje op en neer. Gisteravond heb ik ook nog een spuitje tegen de trombose gekregen dus ga ik maar maar even een eindje kuieren. Met trombose/longembolieen hebben we ook al ervaring in de familie(mijn vader) dus zullen we dat hoofdstuk deze keer maar achterwege laten als het enigzins mogelijk is. Gelukkig moet F. de mamacarevk, vandaag ook werken. Zij heeft dus een combi-baan, gewoon verpleegkundige op chirurgie en daarnaast dus ook mamacareverpleegkudige ( dit ga ik voortaan afkorten als mcvk) Ik heb heel veel geluk dat zij toevallig dit weekend moet werken. Nu kan ik samen met haar het verband verwijderen en een voorlopige prothese aanmeten als ik straks mijn ontslag uit het ziekenhuis krijg. Ze komt mijn kamer binnengelopen en vraagt hoe het gaat. Op zich voel ik me goed. De pijn is goed te doen. Ik voel eigenlijk voornamelijk spierpijn. Mijn arm is ook stijf maar ik denk ook niet dat ik wil weten hoe ik er 1,5 uur bij heb gelegen op de OK. Niet in de meest natuurlijke houding vrees ik. Ik wandel af en toe eens op de gang en sms Joost of hij al wakker is, wat ookn het geval was. Hij gaat bij zijn moeder ontbijten en komt dan naar mij toe. Ondertussen kijk ik wat naar de tv en om 8.30 uur krijg ik mijn ontbijt. De mcvk komt net vragen of ze mijn drain eruit mag halen. Ik wil graag eerst even eten. Ik barst van de honger en eet dan ook beduidend meer dan normaal. Ondertussen heb ik dr S de chirurg al gesignaleerd op de afdeling. De mcvk komt terug als ik klaar ben met eten en komt mijn drain en infuusnaald eruit halen. De drain zat vast met 1 hechting en die snijdt ze door. Daarna trekt ze aan de drain en na een gek gevoel is hij er binnen een paar seconden al uit. Zo dat is 1. Ook mijn infuusnaaldje mag eruit; zo dat is 2. Mijn pleister mag in principe ook van mijn wond. De wond is onderhuids gehecht in in principe binnen 24 uur dicht. Ze stelt voor om even te wachten tot Joost er is. Dan zijn we samen als we de pleister eraf halen. Ik heb al veel onder de deken gekeken en gezien hoe het eruit ziet. Mijn 1e gedachte was: weg borst=weg kanker!! Heel moeilijk heb ik het er tot nu toe nog niet mee. Om 09.15 is Joost er en we geven elkaar een dikke kus. De mcvk hoor ik praten met dr S. Ik kijk even op de gang en ze zegt dat ze zo bij mij komen. Ik wil namelijk graag gaan douchen maar dan wacht ik nog even. Op een gegeven moment komt dr S. met de mcvk binnen. " Zo, die wilt graag naar huis" zegt hij. Inderdaad, ik wil graag naar huis. Weer lekker met Jiggy en Joost in mijn eigen vertrouwde omgeving. Hij zegt nogmaals dat hij tevreden is en dat ik donderdag de uitslag krijg. Dan weet ik dus eindelijk waar ik aan toe ben! SPANNEND!!!! We bespreken ook nog even onze kinderwens en wat er precies verteld was in het Erasmus. De uitslag donderdag zal verder alles bepalen dus moeten we echt tot donderdag wachten. Dan pas kunnen er keuzes worden gemaakt ( als ik al een keuze heb...). Hij schudt mij de hand en zegt "tot donderdag". Ik vraag aan de mcvk of ik alvast mag douchen. Ik mag eerst gaan douchen en daarna gaat de pleister eraf. HEERLIJK!! Lekker gedouched en Joost en ik kijken samen eens goed in de spiegel hoe het er allemaal uitziet. Nog blijf ik erg rustig onder de nieuwe situatie die er gisteren is gecreeerd. We maken er zelfs grapjes over. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik ervan hou om het interieur eens te veranderen en dat ik dan vooral van symmetrie hou. Nou symmetrie moet ik voortaan maar laten varen, althans wat mijn lichaam betreft!!! Aan ene kant cup E/F, aan de andere kan NIKS. Niet bepaald symmetrisch dus. Ik heb heerlijk gedouched en de mcvk komt weer binnen. "Oh ja, ik ben klaar" roep ik. Ik ga op bed liggen en de mcvk haalt de pleister eraf. Ik weet dat er over heel mijn borst een litteken loopt. Door mijn werk zie ik bijna iedere werkdag wel een vrouw die 1 of zelfs beide borsten mist. Natuurlijk is dit nu mijn eigen lichaam maar ik schrik er niet van. Joost heeft dit nog nooit gezien maar ook hij blijft heel rustig. Over de wond zit nog een soort verband dat er vanzelf afvalt. Aan beide uiteinden zit een hechting maar die lossen vanzelf op. Ik weet zelf waar ik op moet letten met betrekking tot wonden. Het ziet er best "mooi" uit. Wat dik maar het is immers nog geen 24 uur geleden. We mogen met de mcvk meelopen naar het einde van de gang. Daar is een kamer met een grote spiegel en een kast vol voorlopige protheses. Voor de komende weken krijg ik een hele lichte voorlopige prothese. Ik kijk eerst eens goed in de grote spiegel en zie nog steeds een hele mooie trotse vrouw staan. Ik ben trots op mezelf dat ik zo naar mezelf kan kijken al heb ik nog maar 1 borst. YOU GO GIRL!!! Ik trek mijn BH weer aan en de mcvk doet er een prothese in................te klein. Na steeds een maatje groter hebben we de goede maat te pakken. Nou best mooi en ik doe mijn hempje er over heen. Als je me nu tegen zou komen is het niet zichtbaar, dat er rechts een nepperd in mijn BH zit. Alleen als ik wat naar voren buig zie je dat ik geen decollete meer heb. Daar zit rechts een leegte die nooit opgevuld kan worden met een prothese. Ik zeg gelijk: Jammer dan, en als iemand het niet aanstaat kijkt 'ie maar lekker de andere kant op!!! Ik vind toch al bijna niemand mooi in zijn of haar nakie en daar kletsen we dan ook even over. We proberen nog 1 maatje groter maar die is echt te groot. De mcvk zegt dan ook:" Nu ben je net Pamela""Als je wilt, mag je ook deze" Nou dat doen we dan maar niet; goed is goed haha! Ik ben dik tevreden met het resultaat van zo'n tijdelijke prothese. Het gekke is dat je er niets van voelt, geen druk op de wond of zoiets.... Ik kleed mij weer aan en gaan terug naar mijn kamer. We handelen alles af en krijg nog uitleg en papieren mee naar huis. Zo borst eraf en een dag later weer naar huis..........how bizar!! Deze mcvk is er donderdag ook bij als ik de uitslag krijg, dus tot donderdag! We pakken al mijn spulletjes en besluiten eerst nog even bij mijn schoonvader langs te gaan. Van afd 6, hup naar de IC. Hij ziet er zeker al een heel stuk beter uit dan gisteren. We kletsen wat en ik vraag even alles mbt mijn schoonvader. Het gaat wel wat minder dan gisterenavond maar zeer zeker beter dan toen ik richting ziekenhuis ging voor OK. We blijven een minuut of 20 en gaan dan naar huis. Ik klets nog even met een IC-verpleegkundige die mij herkent en leg mijn verhaal uit. Sterkte!, ja dank je. Ik zeg mijn schoonvader gedag en we lopen naar de uitgang van het ziekenhuis. Daar zitten mijn schoonmoeder, zwager en schoonzus (die uit Duitsland waren overgekomen) op ons te wachten. Ze waren naar mij gegaan maar we hebben elkaar dus net misgelopen. We groeten elkaar en kletsen even wat bij. Dan gaan we echt naar huis! Ik bel mijn zus op om te zeggen dat we onderweg naar huis zijn en dat ze dus kan komen. Jiggy heeft vannacht bij haar geslapen en ze komt er gelijk aan met Jiggy. Thuis aangekomen plof ik op de bank. Ik ben moe maar toch doe ik wat kleine dingetjes. De deurbel............daar is mijn/onze Jiggy. " Weer lekker thuis" zegt die kleine man van ons. We zijn alle 3 weer blij dat we samen. Mijn zus heeft een mooi bloemstuk bij en bij de buren zijn ook al bloemen afgegeven. Mijn buufke komt even kletsen en haalt nog wat vazen want voor al die bloemen heb ik niet genoeg vazen in huis. Beter een goede buur.......... ;-)) Er liggen ook weer wat kaarten op de deurmat. Er komt een collega langs om "even" bloemen af te geven. Ondertussen laat ik mijn litteken aan Jiggy zien. Hij is onder de indruk en vraagt...."andere kant??"... Nee schat, die borst zit er nog. Hij kijkt nog eens en hij lijkt heel goed te begrijpen dat mama pijn heeft en dat hij dus voorzichtig moet doen. De schat! Hij gaat gewoon weer verder spelen alsof het heel normaal is dat je ineens een mama met 1 borst hebt. Mijn ouders en mijn andere zus, zwager en neefjes komen op visite. Ik geniet van mijn visite maar ik merk dat Joost zich terugtrekt. Hij verschoont ondertussen het bed en ruimt boven wat op. Het wordt Joost even teveel denk ik en vraag aan hem of het gaat. " Ja hoor" zegt hij maar ik geloof er eigenlijk geen moer van. Ik roep dat ik wel zin in een wijntje heb! Na 2 slokken lijkt het wel alsof ik een heel wijnvat leeg heb geslurpt en geef het wijntje maar aan mijn moeder. Geen goed idee maar het was te proberen! Ondertussen komt mijn buurman even een bloemetje afgeven en drinkt even een wijntje mee. Rond een uur of 16.00 gaat mijn familie weg en ondertussen zijn mijn schoonmoeder zwager en schoonzus gekomen. We kletsen over mij en over mijn schoonvader. Die krijgt heerlijk druivensap en pap met honing terwijl zijn suikerspiegel compleet van slag is ( ONBEGRIJPELIJK!!!) Zijn suiker was gisteren gezakt naar 7 maar nu weer 17.................. Oh mankeerde ik maar niks, dan had me er natuurlijk al lang mee bemoeid! Rond 17.00 uur gaan ze weg en Joost gaat met Jiggy friet halen want daar heb ik ongelofelijk veel zin in! Ik vraag of hij ook crusio-ijs mee wilt brengen. Die verkopen ze sinds kort bij ons op het "durrep" in de nieuwste friettent. Joost komt thuis met 2 frietjes en 1 frikadel. "En waar is de rest??" vraag ik. De helft van de bestelling vergeten. En ik had had nog wel zo'n zin in een frikadel speciaal. G*dve....... We zijn beide geirriteerd, moe en zitten onszelf en elkaar wat in de weg. We eten en gaan met Jiggy tv kijken. Ik ben zo moe en een beetje boos dat ik besluit op bed te gaan liggen. Even later hoor ik dat Joost Jiggy op bed gaat leggen. Op het laatste moment kom ik Jiggy nog een dikke kus geven en hij valt als een blok in slaap. Joost komt bij mij in bed liggen en we bespreken de hele situatie. We besluiten dat we beide goed aan moeten geven als het even teveel wordt. Praten, praten, praten........daar komt het vaak op neer. Tuurlijk mag je je even terugtrekken maar zeg het als het niet lekker gaat. Opkroppen werkt niet. We zitten nog maar aan het begin van heel deze K*Tzooi en er gaat nog heeeeel veeeel komen. Ik zeg ook wel duidelijk (en dat is niet lelijk bedoeld) dat hij er wel voor me moet zijn en zijn eigen gevoel dan even aan de kant moet zetten.( heel makkelijk gezegd maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel) Hij belooft me dat hij er altijd voor me zal zijn en ik heb daar dan ook 100% vertrouwen in. Iedereen is er voor mij maar ook voor hem! Ga lekker een keer met vrienden of je zwagers op pad even je kop leeg maken. Daar heeft hij ook recht op en dat maak ik hem duidelijk. Hij voelt zich zwak omdat ik zo sterk ben. Ik leg uit dat ik voor mij leven moet knokken en hij niet! Andersom was het precies hetzelfde geweest. Als je zelf ziek bent gaat die knop om en sta je in de overlevingsmodus!! We hebben beide een goed gevoel na ons gesprek en we geven elkaar een dikke x, zeggen dat we van elkaar houden en gaan slapen. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda: de dag van de OK!
15-02-2013
Vrijdag......de dag van de operatie! Na gelukkig een nacht heerlijk geslapen te hebben gaat om 06.00 uur de wekker. Ik ga gelijk uit bed en spring onder de douche. Jiggy heeft bij mijn schoonouders geslapen en ik wil Jiggy graag nog even zien voordat ik naar het ziekenhuis ga. Na een heerlijke douche kleed ik mij aan en controleer mijn tas nog een keer of ik alles bij me heb. Veel spullen zijn het niet want waarschijnlijk hoef ik maar 1 nachtje te blijven. Joost eet nog even een boterham en we rijden naar mijn schoonouders. Jiggy ligt nog in bed en is net een beetje wakker aan het worden. Ik aai hem over zijn bolletje en hij wordt langzaam wakker. We pakken hem uit zijn bedje en kroelen hem lekker en geef hem een paar dikke kussen. We nemen Jiggy mee naar beneden en het ventje kijkt een beetje vreemd op wat er allemaal gebeurd. Mijn schoonmoeder is al aangekleed en al, maar mijn schoonvader ligt nog op bed. Daar ging het al niet lekker mee en hij is sinds gisteravond zo benauwd als ik weet niet wat. Ik probeer eerst een beetje aan Jiggy uit te leggen waarom we even dag komen zeggen. Ik had de blauwe plekjes op mijn borst van de week aan Jiggy laten zien. Ik vertel hem dat mama naar het ziekenhuis moet omdat de dokter de blauwe plekjes op mama haar borst weg gaat toveren. We spreken samen wat toverspreuken uit en het ventje lijkt het enigzins te begrijpen. Ik vertel Jiggy ook dat ik een eend(knuffel) van hem mee naar het ziekenhuis neem zodat Jiggy altijd een beetje bij mij is. Toen ik zwanger was van Jiggy hebben Joost en ik samen een witte eend gekocht in de hoop dat dat de lievelingsknuffel van ons kindje zou worden. Nou dat is het hoor........met als gevolg dat we na een half jaar nog 2 van deze knuffels hebben gekocht mocht eend ooit nog eens kwijtraken. Jiggy kijkt vol trots naar zijn eigen eendje die hij mee naar beneden heeft genomen en vind het een hele eer dat een van zijn eendjes mee naar het ziekenhuis mag. Hij glundert helemaal en ik vertel hem dat als eendje weer terug is uit het ziekenhuis, eend hem alles zal vertellen wat er in het ziekenhuis gebeurd is. Jiggy laat ik met een gerust hart achter, mijn schoonvader een stuk minder. Snakkend naar adem komt hij de kamer binnen en hij ziet er werkelijk uit alsof hij uit zijn kist is opgestaan. Wim, bel om 08.00 uur gelijk de huisarts...........dit is NIET normaal. Hij zegt eigenlijk weinig maar ik herhaal dit nog een paar keer en ook tegen mijn schoonmoeder vertel ik duidelijk dat ze snel moeten bellen dat dit niet goed gaat. Uiteindelijk zeg ik mijn schoonouders en Jiggy gedag en gaan we op weg naar mijn ouders. Ik vind het een prettig idee dat naast Joost mijn moeder ook mee gaat voordat ik geopereerd word. We toeteren en mijn moeder komt gelijk naar buiten want die stond al op wacht. Ik spring nog even snel uit de auto voor een knuffel en een kus van mijn vader en we rijden naar het ziekenhuis. Ik moest er om 07.45 uur zijn maar ik ben er al om 07.20. Die zullen wel denken, die van Staal heeft er zin in! Ik meld me bij de portier en ik mag doorlopen naar de 6e etage. Daar aangekomen meld ik mij en ik word naar mijn 1-persoonskamer begeleid. Ik heb heerlijk een kamer alleen.............een groot voordeel van in het ziekenhuis werken. Dan heb je recht(mits er evt geen hele ziek/terminale patienten liggen) op een kamer alleen. Heerlijk nu!!! Ook tv etc zijn dan gratis( in tijden van crisis hahaha) Zo slecht heb je het dus nog niet als je in de zorg werkt al maak ik liever geen gebruik van deze voordelen. We wachten even op mijn kamer en er komt een verpleegkundige en ze werkt een kleine vragenlijst af. Zij gaat weer weg en even later komt er weer een andere verpleegkundige. Met een mobiele computer"kar" komt ze nog een lijst met vragen e.d. stellen. Dr S. komt persoonlijk nog even aan mijn bed en vraagt of het gisteren goed gegaan is in Roosendaal(nucleair onderzoek). Ik vertel nog dat ze daar 2x linkerborst zeiden en dat hij echt wel wist dat het om RECHTS gaat. Van mijn collega ( de ervaringsdeskundige) moest ik ook nog tegen Dr S zeggen dat hij goed zijn best moet doen en een mooi litteken achterlaat. Dit ivm een eventuele reconstructie in de toekomst. Hoe "mooier" het litteken hoe mooier het resultaat na een reconstructie met eigen lichaamsweefsel. Het een en ander wordt uitgelegd en ik hoor dat ik rond 09.00 uur ben ingepland voor de OK. Fijn, hoe eerder hoe beter! Een half uurtje later krijg ik mijn Ok-hemd aan en krijg ik een tabletje dormicum om alvast een beetje rustig en wat snoezerig te worden. De bedhekken gaan omhoog want dit is nu eenmaal protocol ivm het tablet. Ik voel dat mijn ogen wat zwaar worden maar val er absoluut niet van in slaap. Na een half uur komt de verpleegkudige melden dat ik naar de OK mag. Ik kom er achter dat ik eigenlijk nog steeds heel erg rustig ben en ik laat het ook maar gewoon gebeuren. Nu hebben we ook veel aan mijn schoonvader gedacht wat voor de nodige afleiding zorgde maar ik ben en blijf gewoon ontzettend rustig en nuchter. Daar ga ik dan richting OK-lift. Ik geef Joost en mijn moeder nog een paar dikke kussen en dan gaat de liftdeur dicht. We komen binnen op de OK en wordt doorgereden naar de Holding. Er worden wat dingetjes uitgelegd en ik mag al op het andere bed gaan liggen. Alles gaat heel snel en ik word naar de Ok-kamer gereden. 2 aardige mannen van de anesthesie ontfermen zich over mij. Ik krijg een infuus en ze leggen het een en ander uit. Dr S hangt ook mijn zijn hoofd boven mijn bed en hij zegt een beetje sarcastisch en met een lach: "zullen we maar rechts doen?" Ik zeg 5 keer achter elkaar" ja RECHTS" check check dubbelcheck!! Ik mag hem wel die dr S! Ik voel dat de narcose wordt toegediend want mijn hand gaat een beetje branden. Ik krijg een kapje op mijn gezicht ( met een vreselijk gore smaak trouwens!!) en ik voel me langzaam wegglijden. Ik ben vertrokken en de OK begint...................................................................................................................................................................................................................... Ongeveer 1,5 uur later hoor ik mensen mijn naam roepen: " Mw Staal wordt u maar wakker" He hallo denk ik, moet ik nu al wakker worden, ik lig zoooooooo heerlijk te slapen. Ik doe mijn ogen open en realiseer me dat ik al op de verkoever lig. Ik kom hier zelf wel eens voor mijn werk(om een hartfilmpje te maken bij mensen die evt ritmestoornissen krijgen tijdens de narcose) Ik draai mijn hoofd naar rechts en het eerste wat ik zie is een hele grote tekening van Dribbel(wie kent hem niet dat lieve hondje) op de muur. Geen idee hoe lang ik al op de verkoever lig maar ik voel wel direct dat mijn hartslag veel te hoog is. Ik draai mijn hoofd naar de monitor en ik zie dat mijn hartslag 150-160 is......veel te hoog dus. Ik hoef mijn hoofd maar te draaien en hij schiet omhoog. Ondertussen spiek ik al onder de deken. Er is maar duidelijk 1 hobbel zichtbaar en rechts is zo plat als een dubbeltje.........hij is dus echt weg mijn rechterborst! Mijn gezicht jeukt ook verschrikkelijk, waarschijnlijk van de morfine zegt iemand van de OK tegen mij. Ik merk dat hij wel heel vaak bij me komt kijken en op een gegeven moment zeg ik dat hij maar een cardioloog moet bellen. Terwijl ik dit zeg verschijnt dr M, de cardioloog waar ik dus zelf mee samen werk naast mijn bed. Naast hem staat dr A de anesthesist. "Lucinda, je hebt een tacycardie en je weet zelf dat dat geen kwaad kan." zegt de cardioloog tegen mij. Ik zeg dat ik dat weet maar ik heel graag snel iets wil krijgen tegen die hoge hartslag, het is een vreselijk vervelend en gejaagd gevoel vooral in mijn keel. Mijn allernieuwste collega die net in ons team is gekomen komt nog een ecg( hartfilmpje) maken en ik grap tegen haar dat ik niet kon wachten om ze te zien. Ik heb geen idee hoe lang ik daar nu lig maar ik krijg snel selokeen(middel om hartslag te verlagen) toegediend in mijn infuus en ik voel mijn hartslag weer zakken. Ik blij nog steeds op 120 hangen maar opeens mag ik dan toch naar de afdeling. Gelukkig, naar Joost en mijn ouders.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda: valentijsdag en nucleair onderzoek.
14-02-2013
Vandaag 9 jaar samen met mijn Joost!! Al een hele prestatie op zich hahahaha! We hebben het gisteren al gevierd want vandaag hebben we geen tijd. Vandaag gaat de reis richting Roosendaal voor het nucleaire onderzoek van mijn schildwachtklier. Eerst nog om een mooie pyjama voor in het ziekenhuis en dan eerst nog naar Jiggy en opa en oma. Eerst mijn mannetje een dikke knuffel gaan geven. Ik heb heel de ochtend ( 2,5 uur) aan mijn blog gewerkt. Ik moest van al die dagen alles nog opschrijven. Dit moet allemaal klaar zijn als ik morgen naar de OK ga. Pyjama in huis en hup naar onze Jigster toe. Kopje thee gedronken bij opa en oma. Mijn schoonvader is ook alles behalve fit en die wordt door de huisarts teruggebeld dat zijn suiker 18 is!!! Ook niet goed dus. Kom maar hoor gooi maar op de hoop, er kan nog meer bij!! We blijven niet heel lang want buiten is het aan het ijzelen. Heel fijn als we naar Roosendaal moeten rijden.....NOT. Gelukkig valt de reis mee en we zijn ruim op tijd. Eerst aanmelden bij de poli want ik ben totaal niet bekend in Roosendaal. Mijn afspraak staat om 13.00 uur en we zijn er al om 12.30 uur. Ik meld me aan en wordt na 5 minuten al opgeroepen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; Mamacarevk en mijn haar kortwieken
13-02-2013
Vandaag heb ik om 10.00 uur een afspraak bij de mamacarevk. Gewoon om alles nog eens te herhalen en als ik nog vragen heb voor de OK. We brengen Jiggy naar mijn schoonouders en rijden weer naar Bergen naar het ziekenhuis. We hebben dik 1,5 uur binnen gezeten bij de mamacarevk. Alles nog eens herhaald en ook ons verhaal van wat we in het Erasmus te horen hebben gekregen verteld. Ze gaat ook even de waarde van mijn HCG ( zwangerschap) navragen bij de gyneacoloog. Deze is niet verhoogd dus een hele kleine kans dat ik zwanger ben. Dit is echt de eerste keer in mijn hele leven dat ik echt hoop dat ik NIET zwanger ben. Beetje de omgekeerde weereld. ik heb nog vragen omtrent de chemo's operatie en noem maar op. Ieder punt wat besproken is wordt op mijn A-4tje vol met vragen afgevinkt.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; Jiggy-dag!
12-02-2013
Oh heerlijk..............een dagje helemaal niks!! Geen dokters, geen afspraken. Gewoon een dagje met mijn mannen! Het wordt een Jiggy-dag en Jiggy mag een beetje bepalen wat er vandaag gaat gebeuren! We blijven lekker lang in bed liggen en doen vandaag alles op het gemak! We besluiten om een tent te bouwen om de eettafel heen van fleecedekens………….een echte CARS-tent! We kruipen met zijn 3-tjes gezellig in de tent en papa maakt een mooie treinbaan voor Jiggy. Wat geniet ik nu van die kleine dingen. Altijd al maar nu alleen maar meer. Vanmiddag is de optocht in Bergen op Zoom en wij gaan die lekker vanuit onze luie stoel bekijken. Houtkachel aan, chipke erbij…………wie doet ons wat. Even vergeet ik bijna dat ik kanker heb. De hele dag blijven we lekker binnen want buiten is het mij echt veel te koud!!. Lekker tv kijken en af en toe lekker spelen met Jiggy, heerlijk een dagje geen afspraken. Joost doet nog even de boodschappen en ik kook een lekkere gezonde maaltijd met veel groenten. De koorts blijft weg, al loopt mijn hoofd wel langzaam vol met snot. Al met al een heerlijk dagje en we gaan Jiggy samen op bed leggen. Af en toe moet hij niks van mij weten. Mama verdrietig, mama dokter bellen. Eenmaal in zijn trappelzak moet mama maar weg gaan en papa moet hem maar op bed leggen. Jiggy is altijd al een papa's-kindje maar ik vrees dat dat de komende tijd alleen maar erger gaat worden. Hij heeft heel erg goed in de gaten dat er met mama iets aan de hand is al is hij natuurlijk te klein om het allemaal te begrijpen. Soms begint hij zomaar spontaan hard te huilen............dan breekt mijn mama-hart in duizenden stukjes! Het grappige is dat hij 5 minuten later weer gaat spelen alsof er niks aan de hand is. We proberen het normale leven ook gewoon door te laten gaan. Jiggy komt nu natuurlijk al veel bij opa's en oma's en steeds al die visite is normaal ook niet iedere week. Gelukkig krijg ik af en toe nog een hele dikke knuffel en roept hij heel hard dat hij "ZOVEEL VAN MAMA HOUD" met zijn handjes dan wijd in de lucht. Toen we Jiggy op bed gingen leggen en Jiggy een beetje lelijk tegen mij deed ben ik voor het eerst boos geworden en ben naar beneden gelopen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda: borstkanker en onze kinderwens
11-02-2013
Vrijdag, de dag nadat ik tehoren kreeg dat ik borstkanker heb, heb ik direct naar het Erasmus gebeld. Wij gaan daar nu zo'n jaar heen ivm onze kinderwens. Toen wij voor de 1e keer een kinderwens hadden liet onze Jiggy ook wat langer op zich wachten. Na dik een jaar gingen we naar de gyneacoloog en voordat er verder onderzoek plaats kon vinden bleek ik spontaan zwanger! Eindelijk onze wens ging in vervulling. Wel bleek toen al dat Joost zijn zaadkwaliteit niet helemaal optimaal was. Maar goed, spontaan zwanger en 9 maanden later werd ons wonder geboren: zoontje Jiggy <3 Vrij snel na zijn geboorte besloten we dat het niet onze bewuste keus zou zijn om hem als enigst kind op te voeden. We komen allebei uit een gezin van 3 ( Joost heeft 2 oudere broers). Het was immers spontaan gelukt dus proberen maar. Nadat er na een jaar nog niks was gebeurd gingen we weer terug naar de gyneacoloog. Het zaad was nog steeds matig en na 1 mislukte poging IUI(bewerkt zaad hoog inbrengen in de baarmoeder, maar zover is het niet gekomen, zaad was voor het opwerken al te slecht)hebben we zelf aangegeven doorgestuurd te willen worden naar het Erasmus. Daar kwamen we bij de androloog(mannendokter) terecht. Een hele lieve vrouwelijke dokter. We hebben laten zien dat een zwangerschap mogelijk is, het levende 2-jarige eigenwijze bewijs huppelt hier nu vrolijk rond. Met mij is verder alles in orde en Joost krijgt medicatie om de zaadkwaliteit beter te maken. 3 maanden later(zo lang duurt het aanmaken van nieuw zaad) blijkt dat deze medicatie supergoed aanslaat. Het zaad blijkt genormaliseerd, een grotere kans dus op een spontane zwangerschap, al kan dat dus ook met slecht/matig zaad. We krijgen een 1/2 jaar om het weer zo te proberen ( Jezus wat klinkt het allemaal plastisch) en moeten in april 2013 weer terug komen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda: Yes een nacht geslapen!!!
10-02-2013
Ik word om een uur of half 8 wakker............YES IK HEB GESLAPEN!!!! aan 1 stuk!!! Goei poeier dus die temazepam. En nog beter...............de koorts is weer weg. Iets positiefs!!!! Joepie!!! Onze Jiggy heeft voor zijn doen ook goed uitgeslapen want dat is ook een ontzettende vroege vogel. We gaan lekker mijn zijn 3-tjes ontbijten en in de ochtend komt mijn vriendin uit Rijswijk nog even. Mijn zus komt mee want die brengt mijn vriendin weer naar ons toe. Ze hebben het gezellig gehad al voelde het vooral voor mijn zussen incompleet( toch fijn om te horen haha) Het is dan ook een feit dat wij ALTIJD met zijn 3-en carnaval vieren. We hebben ook iedere woensdag zussenavond!! Een echt hecht 3-span kun je wel zeggen waar ook, dat weet ik zeker, NOOIT maar dan ook NOOIT iemand tussen zal komen. nee Tumor, jij dus ook niet!!!! Al kan ik ze uiteraard ook wel eens schieten hoor, maar dat is toch echte zusterliefde nietwaar?? We drinken een bakkie thee en hebben het over kanker en vastenavond. Aparte combinatie al zeg ik het zelf. Mijn jongte zus ( de middelste)kreeg het spaansbenauwd toen ik zei dat de arts eigenlijk pleit voor een borstbesparende operatie. "Niet doen hoor Lucin" zei ze. Helaas hebben wij het al een paar keer meegemaakt dat de kanker na een borstbesparende operatie toch vrij snel weet terug kwam. Komt het terug, dan is het meestal helemaal foute boel, lees, uitgezaaid en niets meer aan te doen! Mijn 1e gevoel is altijd al geweest: amputatie. Ik heb voor mezelf dan ook de knoop doorgehakt en de beslissing genomen mijn rechterborst te laten amputeren. Weg=weg en die borst doet nooit meer mee om kanker in te ontwikkelen! Ik vertel dit tegen mijn zus en de opluchting is groot. "Goed zo Lucin, het is maar een borst" Uh ja dat is waar maar als hij eenmaal weg is piep ik denk ook wel anders. Nu heb ik dat ook altijd gezegd, het is maar een tiet, maar nu moet ik er in 1 keer echt voor kiezen. Mijn 1e gevoel was al amputatie en daar hou ik aan vast. Ik kan mezelf nooit een verwijt maken van had ik maar(als ik borstbesparend zou doen evt wel mocht de kanker weer terug komen). Nu heb ik toch weinig met borsten maar 1 minder is toch ook niet alles. Tijdens mijn zwangerschap is er niet 1 vezel in mijn lichaam geweest die dacht aan borstvoeding bijvoorbeeld. Ik geloof dat Joost er meer aan heeft als ik zelf zeg maar. Mijn keuze staat vast en dat gaat ook niet meer veranderen! Punt!. Hier hoef ik al niet meer over na te denken. Joost staat achter alles, wat ik ook beslis. Rond 12.00 uur gaat mijn vriendin weer weg en mijn zus brengt haar naar de trein. Ik krijg 3 kussen en we spreken elkaar nog. Rond de middag komen mijn ouders weer en ik word weer heelijk verwend door moeders ;-) Dit keer bebakken aardappeltjes, gebakken zalm, wokgroente en heerlijke sla. Mijn ouders gaan s'avonds weer naar huis en wij gaan op tijd naar bed.( met slaappil ;-) ) Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; IK WIL SLAPEN en koorts!!
09-02-2013
Weer geen seconde van de nacht geslapen. Ik ben ondertussen al 48 uur non-stop wakker.....HELP Ook wordt ik wakker met koorts, 38,6 Dit kan niet waar zijn, straks gaat de operatie niet door!!! Ik bel gelijk naar de huisartsenpost en leg de hele situatie uit. Ze gaat het overleggen met de arts en belt me terug. Gelukkig, ik krijg slaaptabletten. De spanning, stress, het malen, de vermoeidheid, niet slapen, dit kan zo niet doorgaan! Mijn ouders komen toch en halen de pillen op bij de apotheek. Ik had me nog zo voorgenomen toch nog weg te gaan met de carnaval maar dit valt compleet in het water ivm de koorts. Geen risico's meer voor de operatie. Mijn vriendin uit Rijswijk komt ieder jaar de zaterdag carnaval vieren. We bellen dat zo gewoon nog mag komen maar ik ga sowieso niet weg. Ze besluit toch te komen en we zien wel wat we gaan doen. Gezellig! Ondertussen heeft de bloemist al een aantal boektjes bezorgd en vallen er steeds kaarten in de bus. het voelt een beetje als kraamvisite maar dan zonder baby! De zaterdag laat ik mij ( ik kan niet anders want mijn energie is echt op) heerlijk vertroetelen door mijn moeder en Joost. Mijn vriendin besluit met mijn zus etc toch de stad in te gaan wat ik prima vind en mijn zus neemt ook Jiggy mee op sleeptouw. Dat ventje vind het geweldig dus laat hem maar even lekker dweilen met zijn neven in de stad ( andere neefje en nichtje zijn helaas ook ziek). s'Middags neem ik een half slaaptabletje om toch even te proberen wat slaap/rust te pakken. Ik merk dat ik in mijn hoofd wat rustiger word al val ik nog niet in slaap AAAAARRRRRRRRRRRRGGGGGGGGGG!! Na 1,5 uur kom ik weer naar beneden en ga met mijn vader lekker tv kijken. Mijn moeder en Joost zijn gezellig ( wie doet dat niet met zijn schoonmoeder) om boodschappen. Mijn moeder maakt heerlijk spagetti en we doen samen een beetje de was. Aan het eind van de middag moet Joost Jiggy weer gaan halen in de stad. Mijn vriendin uit Rijswijk besluit vanavond ook weg te gaan met mijn zussen en een andere vriendin van mij gaan ook mee. Ze besluit ook bij mijn zus te blijven slapen ipv bij ons. Mijn ene zus vraagt nog een paar keer of ze het echt wel goed vind dat ze weggaan. Tuurlijk, ik neem straks lekker mijn pilleke en ga met mijn kruikje in bed liggen en jullie ( mafkezen) gaan lekker de vrieskou in voor een paar pilsjes! Succes haha! Ik stuur ze allemaal een berichtje om ze veel plezier te wensen en ga lekker vroeg (eerder dan Jiggy) naar bed. Ze moeten wel beloven dat ze er 1 of het liefst nog meer op mijn gezondheid nemen! De koorts is er overigens nog steeds!!! Ook heb ik overal spierpijn. Net na de uitslag voelde ik dat ook wel wel een beetje en dacht ik......jezus zou de kanker misschien al overal zitten??? Nu ga ik ervan uit dat het een gewoon griepje is waar bijna de helft van Nederland nu last van heeft. Ik ben echt op! Joost komt kijken en ik ben blijkbaar na een halfuur al vertrokken naar dromenland. Eindelijk ik slaap.......... Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; de dag NA de uitslag
08-02-2013
Iedere seconde van de nacht wakker geweest!! Ik wordt gek van het malen en heb geen moment rust in mijn hoofd. Joost en Jiggy hebben gelukkig heerlijk geslapen. Ik kijk nog eens naar mijn rechterborst en zie de blauwe plekken van de punctie............GEEN DROOM MAAR DE KEIHARDE WAARHEID. Toen we gingen slapen zeiden Joost en ik tegen elkaar, misschien worden we morgen wel wakker en is het allemaal een droom geweest...........NIET DUS!!!! Ik besluit om 9.00 uur gelijk de mammacarevk te bellen om te vragen of ik vandaag langs kan komen. Ik heb nog zoveel vragen, onduidelijkheden, noem maar op. Ja mensen, de achtbaan is begonnen, hij gaat keihard en het is onmogelijk om uit te stappen! Ik bel en ik mag vanmiddag langskomen met al mijn vragen. Dat is fijn! Ik moet toch nog naar het ziekhuis om me bij opname in te schrijven en langs het POS ( pre-operatief-spreekuur). Voordat we vertrekken komt er een vriendin langs en neemt wat bloemen mee en een andere vriendin laat een prachtige bos met tulpen bezorgen. Lief hoor! Ook wipt de buurman van een paar huizen verder even binnen want die heeft het bericht net gelezen en wilde toch gelijk even langskomen. Ze blijven allemaal een half uurtje en gaan dan weer weg want wij moeten ook door. We eten s'middags in het ziekenhuis een broodje en ik meld me bij de opname. Daar wordt de opname geregeld en ik besluit daarna om eerst bij mijn collega's langs te gaan. De een reageert rustig, de ander barst gelijk in tranen uit. Wat een verschil in mensen he! Weer steeds je verhaal doen. We moeten echt weg want we hebben een afspraak met de mammacarevk. Alle vragen had ik opgeschreven en we krijgen op alle vragen die ze KAN beantwoorden antwoord! Eigenlijk weet je nog zo weinig en op de helft heb je gewoon nog geen antwoord. Na dik een uur besluiten we dat het voor vandaag weer even genoeg is en gaan door naar de POS. Ik meld me daar aan en ook die mensen ken ik omdat ik in het ziekenhuis werk. Ik vergeet nooit de reactie van de dame(weet niet hoe ze heet) die mij bij de balie hielp. He, jij ook onder het mes? Uh ja en ik zie haar schrikken en vuurrood worden. Ze staart naar het formulier waar op staat voor welke OK ik kom. " he, mijn dochter is ook 30" Ik kan alleen maar zeggen dat ze blij moet zijn dat het haar dochter niet is. Een paar minuten lang weet ze niet eens welke toets ze op haar toetsenbord in moet drukken.........totaal van de kaart. Uiteindelijk kan ze de knoppen weer vinden en mag ik plaats nemen iin de wachtkamer. Ik wordt opgeroepen door een medewerker van de anesthesie. "Beetje jong voor deze dingen he" Uh joh vind je, was ook niet echt mijn idee nee.......( heb gelukkig nooit last van sarcasme hahaha) Ik roep sinds ik 30 ben.....30 maakt het leven prettig...........een paar maandjes dan maar nu even niet! Hij bespreekt alles met me mbt de OK etc. Hij zegt dat ik hem een beetje angstig aankijk, de bekende BAMBI-KOPLAMPEN blik. In mijn achterhoofd weet ik dat ik voor amputatie ga en ik ben uberhaupt in 30 jaar nog nooit geopereerd. Ik ben van nature geen bangeschijterd maar voor mijn gevoel kreeg ik iets teveel informatie over evt tussendoor een keer bijkomen en een tube etc in mijn keel. Het idee van een eerste OK en dan wakker worden met een borst minder maakt het dat ik hem dan waarschijnlijk wel wat angstig aan heb gekeken ja.....GEK HE!!! Ook geef ik aan om op het lab(bloedprik) formulier het vinkje HSG ook zwart te maken. De kans dat ik zwanger ben is immers nog steeds aanwezig! Na deze info nog een gesprekje met een verpleegkundige van de POS. Ook een bekende die er goed van schrikt dat ik daar in de stoel zit. Alles besproken en hup op naar het lab. Op de gang kom ik een collega tegen die gelijk in tranen uitbarst en ik dus ook. Heel raar maar tot nu toe huil ik eigenlijk alleen maar als iemand anders voor mijn neus staat te huilen. Ze staat daar zonder iets te zeggen en ze geeft me een hele dikke kus op mijn wang en ik zeg dat ik ook echt weer door moet naar het lab. Ik blijf huilen en meld me huilend aan bij het lab. Geen wachtenden voor me en ik mag gelijk door. Ik blijf huilen en kom ook huilend weer terug uit het hokkie. Ik zeg nog tegen Joost, die zullen wel denken, zo bang om bloed te prikken. Degene die me prikte vroeg nog of ik een bekertje water wilde maar ik zei dat ik toch nog naar mijn collega's ging en daar wel wat wilde drinken. Ook nog even terug naar mijn ex-collega's ( nog niet zo lang geleden zijn we gesplits en voorheen dus 9 jaar collega's geweest) en weer het verhaal gedaan. Helaas zit er ook een ervaringsdeskundige bij ( 2x borstkanker gehad) en zij pakte mij geloof ik het stevigst beet van allemaal. Zij weet als geen ander wat voor shit er allemaal nog gaat komen. Op een gegeven moment besluiten we naar huis te gaan want we zijn wel lang genoeg in het ziekenhuis geweest! S'avonds visite gehad van onze lieve buurtjes en ex-buurtjes, lees, heeeele goed vrienden. Een toch wel gezellig avondje met een wijntje en een chipje. Om 23.00 uur naar bed. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; de dag van de uitslag
07-02-2012
Na een nacht ( ja het is echt waar!) toch weer lekker geslapen te hebben is het dan alweer donderdag. Het eerste wat ik dacht toen ik wakker werd......zou de uitslag er al zijn zo snel. Joost ging ( wel in de buurt) werken bij een klant en ik heb een "gewone" ochtend met Jiggy net als anders. Per minuut werd ik steeds angstiger en onzekerder of het wel goed zou zijn. Iets in mij zei ook" waarom altijd een ander en ik niet" Gelukkig bracht Jiggy de nodige afleiding en om een uur of 11.00 dacht ik, ga toch eens bellen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
lucinda; woensdag
06-02-2012
Na een nacht toch weer goed geslapen te hebben moet ik gewoon weer gaan werken. De ochtend verloopt rustig en dus ook veel tijd om toch te gaan malen. Waarom zei de radioloog " ik hoop dat het meevalt" Weet hij toch al meer? Misschien hebben ze die punctie alleen gedaan omdat ik toch ook in het ziekenhuis werk en ze dus echt zeker willen weten dat ze niks over het hoofd zien( al doen ze dat natuurlijk ook als je er niet werkt ;-). Mijn gedachten zijn niet volledig bij het werk en dit geef ik dan ook aan bij mijn collega's
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Vanaf het begin deel 4
13-02-2013
Het is even een maand stil geweest, meer dan ooit kwam bij mij de klap dat het nog wel even duurt voor het leven weer wat rustiger word. In deze kronkel weg blijkt de route nog een stukje langer na iedere genomen bocht. Het valt het mij nu rauw op mijn dak dat de mensen om ons heen wel klaar zijn met kanker hebben. De belangstelling zwakt af en het steun netwerk krimpt harder dan wol die op negentig graden is gewassen. Mensen zijn het moe, het ziek zijn en het bang zijn. Mensen willen op de vraag: “ hoe gaat het?” heel erg graag het antwoord: “goed”. Maar helaas voor deze mensen, wij zijn wel klaar met kanker, maar kanker nog lang niet met ons. Dus als je er genoeg van hebt, bedenk je dan eens goed dat wij ons niet kunnen afkeren, of weglopen bij de realiteit waar wij nu inzitten. Wij klagen niet snel, we zullen je nooit laten zien hoe het regent in ons hart, of hoe slapeloos onze nachten soms zijn. Het leven gaat door, en ja wij doen mee. Want het leven is een feest als je maar zelf de slingers ophangt. Ik werk hard, doe mijn studies en werk aan mijn schilderopdrachten. We maken ervan wat we kunnen. Maar mag ik even zeggen dat er dagen zijn dat het klote gaat. Dat ik even niet kan lachen, mijn werk niet kan doen. En de kar gewoon even niet meer kan trekken. Dat ik zo graag weer terug zou gaan naar mijn leven voor 5 mei 2012, de dag waarop het land de bevrijding vierde en wij levenslang kregen. Natuurlijk vertel ik jullie straks weer op de hilarische wijze over hoe wij de bestralingsperiode zijn doorgekomen, en welke grappen we nu weer uithaalden. Want ja wij tackelen deze ziekte met humor en een lach. Want het is een feit dat je je kop niet moet laten hangen als je tot je nek in de shit zit. Soms voelt het leven als een gevecht tegen de bierkaai, je vecht je een weg door het onbekende, maar soms zou ik zo graag weten waar ik uitkom. Zo mijn gal ben ik weer even kwijt, en ik zal verder gaan in het verhaal waar ik was gebleven.
Auteur: Marloes Fijen
Lucinda; de dag van de echo/mammografie
05-02-2013
Zo dinsdag, de dag van de echo/mammografie. Joost twijfeld nog of hij wel of niet mee moet gaan. Ik vind het goed om hier alleen heen te gaan. Bij een mammografie komen immers stralingen vrij en daar mag hij dan toch niet bij zijn. Het vermoeden is natuurlijk ook altijd nog steeds een cyste dus dit overleef ik echt wel in mijn eentje! Het is mijn gewone werkdag dus om 8 uur s'ochtends in wit pak. Mijn afspraak staat om 12.00 uur gepland. Heel de ochtend rustig gewerkt en gelukkig vrij druk gehad zodat ik niet veel tijd heb om na te denken en te malen.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda; naar de mammacarevk
04-02-2013
Elke maandagochtend gaat Jiggy voor een paar uurtjes naar de chreche en heb ik even heerlijk de tijd voor mezelf( en het huishouden etc ;-(() In de ochtend wordt ik gebeld door mijn collega dat ze toch hebben kunnen regelen dat ik eerder kan komen. Tegelijkertijd gaat ook de huistelefoon..........de mammacarevk. Ik kon een dag eerder terecht voor de echo/mammografie ( di) maar dan wilde ze me graag wel eerst even zien voor een intakegesprekje. Prima, dus ik kon die middag bij de mammacarevk komen. Normaal doen ze dat gesprek en echo/mammografie samen maar dit ging deze keer niet. Geen probleem, al moet ik 100x op en neer rijden. Als ik zo eerder iets weet hoor je mij niet klagen!
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda weekend
02-02-2013
Zo weekend!! Hier in het brabantse land de tijd van de vastenavond( carnaval) Eigenlijk een heel weekend gewoon lekker ons ding gedaan en carnaval gaan vieren. Tuurlijk bedenk je allerlei scenario's maar je weet nog niks dus niet op de feiten vooruit lopen! Wel kreeg ik een sms van een collega die het toch ook wel lullig vond dat ik niet eerder kon komen voor die echo. Zij zou contact opnemen met onze leidinggevende of ik toch niet eerder bij de mammacareverpleegkundige kon komen. Blijkbaar is de gewone "route" na het ontdekken van een knobbel( cyste tumor of wat dan ook) een verwijzing van de huisarts naar de mammacarevk. Prima als ze dat voor je willen regelen en dus zou ik het nog horen maandag. Ook de zondag heerlijk met Jiggy naar de stad geweest en zondags lekker op tijd naar bed. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda naar de huisarts
01-02-2012
Na een nacht heerlijk geslapen te hebben ( al vergaat de wereld soms meestal slaap ik heerlijk)heb ik om 8.00 uur gelijk te huisarts gebeld nadat we gisteravond dat knobbeltje hadden ontdekt.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda knobbeltje ontdekt
31-01-2013
Na een heerlijk en gezellig etentje met collega's ( afscheid van 1 collega) kwam ik rond 21.00 uur thuis. Mijn man ( Joost) lag al lekker in bed tv te kijken. Ik kroop ook lekker in bed en een paar minuten later voelde Joost een knobbel in mijn rechterborst. "Wat heb jij nou" riep Joost. Ja wat nou wat heb ik nou..............een knobbeltje?? Nooit eerder wat gevoeld. Niet dat ik zelf zo goed controleer maar Joost raakt me gelukkig vaak genoeg aan ;-). Even denk je..he ik een knobbel. Nou ben ik van nature vrij nuchter en dus besloten we er een gezellige avond van te maken en spraken we af dat ik de volgende ochtend direct de huisarts zou bellen. Nuchter maar wel spijkers met koppen slaan en niet afwachten.
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Lucinda mijn STRIJD tegen borstkanker!!!!!!!!!!!!( die IK ga winnen!)
Hallo allemaal, Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Lucinda Staal-Videler. Een "gezonde" jonge vrouw van 30 jaar. Geboren in een warm en liefdevol nest met 3 meiden ( ik ben de jongste) Ik ben bijna 9 jaar samen met mijn Joost(Jan) waarvan bijna 5 jaar getrouwd. Samen hebben we een prachtig zoontje van bijna 3 jaar, Jiggy. Tot voorkort leefden we een heerlijk gelukkig, gezond en onbezorgd leven..............................tot die 7e februari 2013!! Die dag heb ik tehoren gekregen dat ik borstkanker heb. Een ductaal carcinoom........................bam................weg onbezorgdheid..............welkom onzekerheid, angst, verdriet, boosheid en wat al niet meer! Nadat de eerste schrik wat was gezakt heb ik direct besloten om een blog bij te gaan houden tijdens mijn strijd tegen kanker. In eerste instantie als dagboek voor mijzelf om te proberen om het van me af te schrijven. Ten tweede kan iedereen die op de hoogte wil blijven dit ook via het blog doen. Telefoontjes, mails, apps etc zijn altijd welkom maar soms zijn het er zoveel op een dag dat je koppie er ook even niet naar staat. Als derde ook om evt lotgenoten te kunnen helpen/steunen die hetzelfde bericht te horen krijgen als ik/wij. Vanaf nu hou ik jullie op de hoogte van de strijd tegen deze kl*te-ziekte. Liefs Lucinda
Auteur: Lucinda Staal-Videler
Vanaf het begin deel 3
07-01-2012
We zijn weer een kleine twee weken verder en ik heb weer even een gaatje gevonden in mijn moordende schema om weer een stukje te vertellen uit de achtbaan waar Irene en ik samen in beland zijn het afgelopen jaar. Voor wat wij op dat moment wisten leek ons dit de moeilijkste etappe uit het hele behandel traject, de operatie.
Auteur: Marloes Fijen
Vanaf het begin deel 2
27-12-2012
Na een paar drukke kerstdagen, nu weer even de tijd gevonden om verder te vertellen over het wel en wee dat ons de afgelopen maanden zo bezig heeft gehouden. De vorige blog was ik gebleven bij 31 mei 2012 dus daar zal ik nu draad proberen op te pakken.
Auteur: Marloes Fijen
Vanaf het begin
17-12-2012
Zoals beloofd zal ik vandaag beginnen met vertellen hoe het voor mij was al die weken, niet de zakelijke kant of de feiten, maar hoe het is als je leven aan de ene kant op hold staat en aan de andere kant verandert in een grote puinhoop, waarin jezelf niets meer te zeggen lijkt te hebben.
Auteur: Marloes Fijen
De oneindige achtbaan
16-12-2012
Als eerste zal ik mezelf voorstellen, ik ben Marloes, ik ben 30 jaar en werk als ziekenverzorgende op een gesloten afdeling van een verpleeghuis. Ik had een rustig gelukkig leven en niets wees er op dat mijn leven in korte tijd zou veranderen in een oneindige achtbaan. Mijn vrouw kreeg op 4 mei 2012 de diagnose borstkanker. En vanaf dat moment is er geen dag meer saai of rustig geweest. Ik wil jullie een kijkje laten nemen in mijn leven, hoe het is om te leven als "partner van", en jullie te vertellen hoe wij samen deze ziekmakende achtbaan overleven.
Auteur: Marloes Fijen
verdriet
21-12-2011
Een kleine week nadat ik een actiepunt uit de VS-reis had voltooid (http://www.borstkanker.nl/bibliotheek_bvn/brief_aan_maxima/1133) met gevoelens van intense spijt dat ik niet méer kon doen, werd ik gebeld door de staf van prinses Màxima. Dat ik vast wel begrijp dat er zoveel lieve mensen in Nederland zijn die graag een kaartje van de prinses zouden willen krijgen en dat de prinses daar onmogelijk aan kan beginnen. Nee, ik hoor wat u zegt maar begrijpen doe ik het niet. De arme dame moest het ontgelden, ik liet mijn frustratie op de vrije loop. De postzegel op de 2e brief aan Maxima was nog nat verdomme. ‘U belt op een onhandig moment’, beëindigde ik na een herhaling van zetten het gesprek, ‘ik heb de prinses net bericht dat Patricia vanmorgen is overleden. Ik laat het besluit in wijsheid bij u’. Ik dacht aan de reactie van mijn eigen dochter van 12, destijds in Maastricht een schoolvriendinnetje van Isabelle. Toen ze de brief las zei ze schamper: ‘Denk je nou echt mamma, dat zo’n kaartje van een prinses die ze niet eens kent haar helpt in haar verdriet omdat ze haar moeder kwijt raakt?’. Puberwijsheid. Borstkankerdrama.
Auteur: Sandra Kloezen
thuis
31-10-2011
Blog 1 van 21. Ik ben weer thuis, en heel gelukkig dat ik mijn lieven kan omarmen. Al snel heb ik het gevoel 3 weken op een andere planeet gezeten te hebben, wat paradoxaal klinkt met 43 landen van deze aardbol. Ik mis hen! Als troost kocht ik op het vliegveld van Seattle ‘Steve Jobs’, dat maakt de cirkel rond. ‘The people who are crazy enough to think they can change the world are the ones who do.’ (Apple’s Think Different commercial 1997). Hoe we dat gaan aanpakken is nog even de vraag.
Het was een ongelooflijke ervaring die stemt tot dankbaarheid. Aan Maurice dat hij mij aanmoedigde te gaan en aan de US dat zij dit mogelijk maakten. Ik zal deze reis nooit vergeten!
En daarmee komt een einde aan deze reeks van 21 blogs. In de US zeggen ze bij alles: ‘enjoy’. Hope you have enjoyed it like I did. Laat het me weten: kloezen@borstkanker.nl
Auteur: Sandra Kloezen
wrap up
28-10-2011
Blog 2 van 21. Het hele 10 page evaluatieformulier gaat over wat je vindt/ hebt geleerd van de US en met welke Amerikanen je gaat samenwerken. Geen ruimte voor het grootste cadeau dat de US ons heeft gegeven via dit bijzondere programma: de uitwisseling tussen de 43 landen. Onze wijze president Peru, stelde gister in de bus voor een statement op te stellen. Hong Kong pakt dit daadkrachtig op en binnen 1 dag is er een statement met 43 handtekeningen. Great, prijst de IVLP-director en zelf breast cancer survivor ons tijdens de evaluatiesessie, maar what’s next? En zo komen, ondanks de brok in eenieders keel na de verhalen van onze eigen survivors Zweden/ Oman/ Indonesië, de tongen nog eenmaal goed los en komt ieder werelddeel met actiepunten.
Voor de LIC:1. de omvang van het borstkankervraagstuk aantonen door het opzetten van een registratie, waardoor de regering tot actie komt
2. geld vrijmaken via private-corperate samenwerking
3. awareness (education) vergroten via primary health systemen, gekoppeld aan het verbeteren van de infrastructuur voor diagnose en behandeling. Zodat toegewerkt kan worden naar early detection en behandeling. Vooral niet investeren in screening zolang de basis niet op orde is
4. de krachten van de aanwezige NGO’s bundelen zodat meer focus ontstaat.
5. support systemen opzetten .
Voor de MIC en HIC:1. education met name richten op awareness bij jongeren (onderdeel curriculum)
2. focus verschuiven naar online support
3. patient navigation ontwikkelen
4. corperate involvement vergroten
5. versnellingsacties in gang zetten om tot een oplossing te komen.
Die laatste sluit aan bij mijn eigen take home message: ‘cut the crap, find a cure’. Focus verleggen van supportactiviteiten naar oplosingsgerichte activiteiten, als aanjager en verbinder. En TEDxkanker gaat er komen, staat bovenaan mijn lijst. Ter inspiratie om de oplossing dichterbij te brengen. En dan is het gevreesde moment daar, time to say good bye. United Emirates (UE) gaat onze website opzetten zodat we connected blijven. We worden behangen met kettinkjes, armbanden, pins en ik beloof Nigeria dat ik ga proberen naar haar bruiloft te komen. Malta zal ik als eerste terugzien verwacht ik en Zuid-Afrika. Want nu zij vandaag hoorde dat ze 1 januari in UE kan starten, gaat ze natuurlijk in haar contract opnemen dat ze wat consultancy nodig heeft uit Zweden en NL. Mijn hart huilt bijna net zo hard als toen ik mijn lieven achterliet.Auteur: Sandra Kloezen
Gilda's club en Peru
27-10-2011
Blog 3b van 21. De laatste 2 dagen gaan over Gilda’s club en end of life care. Beetje vreemde eend in de bijt in ons programma. Maar: 'awareness' rondom uitgezaaide borstkanker verdient zeker meer aandacht in Nederland. Het wordt daarom hèt BVN- thema van de oktobermaand. We bezochten eerst Gilda’s Club. Gilda Radner, een bekende komediant, overleed in 1989 aan ovariumkanker. Haar man, Gene Wilder, maakt de 1e Gilda’s Club mogelijk en US heeft er nu 25, bijvoorbeeld Gildasclubseattle.org. Vergelijkbaar met onze inloophuizen. We spraken daar met 3 jonge breast cancer survivors die nu al 6-15 jaar leven met stadium III/ IV. Dat geeft hoop!
Uit het clubhuis, dat vroeger een funeral home was, pikte ik 2 folders mee: over mammogrampromise.org om mensen te motiveren een mammografie te laten maken (dat hebben wij niet nodig met ons nationale bevolkingsonderzoek). En over ‘a unique cancer specialties store’ SCCAshine.org. Heb geen tijd gehad om de sites te bekijken maar misschien kan het een lezer inspireren. Hong Kong is inmiddels terug naar huis, daarom hadden we gister onze 1e farewell party. Er zijn heel veel blije moeders in de groep, maar sadness overheerst nu een beetje.
Peru is unaniem gekozen tot onze president, volgend jaar nodigt hij ons dan allemaal uit in Lima :-) om terug te koppelen wat we met al deze ervaringen gedaan hebben. I’m in!
Auteur: Sandra Kloezen
prinses Máxima
26-10-2011
Blog 3a (toegift vóór het einde). Ooit droomde ik dat prinses Máxima en ik bevriend waren. De droom was zo echt dat ik dacht: dat gaat vast gebeuren. Jaren later zat ik naast haar tijdens de BVN-lustrumviering en ik gaf haar een zakdoekje om haar tranen te deppen bij het zien van de filmpjes over Patricia, haar moeder en haar dochter Isabel.
Nu praat ik met Veronica, hoofd Instito Nacional del Cancer, Argentina. Ze vertelt me dat hun prioriteit ligt bij het verbeteren van de kwaliteit van zorg, inclusief het screening-traject. De technologie is voorhanden maar de professionals moeten getraind worden. ‘La concientazion de los mujeres sin un programa serio de tomizaje es uma mentira’. Vrij vertaald: awareness zonder goede follow up is een leugen. Ik neem me na dit gesprekje in de bus op weg naar het Fred Hutchinson Cancer Center 2 dingen voor:
1. Ik ga een keer een project met Veronica doen in Buenos Aires
2. Ik ga Máxima een brief schrijven zodra ik thuis ben.
Want het gaat niet goed met Patricia. En ik hoop dat het Isabel wat troost biedt als ze een kaartje van de prinses ontvangt die haar 2 jaar geleden warmhartig in haar oor fluisterde dat het goed zal komen met mamma. Borstkanker is en blijft een drama.
Auteur: Sandra Kloezen
overpeinzing
26-10-2011
Blog 4 van 21. Nu het einde inzicht is, beginnen we elkaar te ondervragen over de overall take home message. Natuurlijk is die voor iedereen anders, afhankelijk van persoonlijke passie, functie en mogelijkheden. Acces to resources is een leidend begrip deze weken. Creatieve breinen waar ik mezelf ook toe reken, zouden onbeperkt access moeten hebben om die welhaast ontembare flow van ideeën te benutten :-). Naast de winst van een take home message, is er ook het positieve effect van afstand nemen. Het doet me denken aan de tijd dat wij vanuit Brazilië via Funda.nl een huis zochten in Nederland. We wilden kiezen tussen Noordoost-Groningen en Zuid- Limburg. Keuze was snel gemaakt, de wind waaide je vanaf je scherm tegemoet als je naar huizen in het Noorden keek. Op eenzelfde wijze voel ik de stress uit mn laptop stromen als ik de mails van het BVN-team lees. Teveel werk. Geen ruimte voor nieuwe ideeën, tijd voor consolideren. Zorgen dat het mooie BVN-aanbod zoals de Monitor, B, de 2 websites, de nieuwe serie B-langrijk, beschikbaar blijft en up to date. Food for thought. We hebben nog een paar dagen. Over mijn take home message een volgende keer meer.
Auteur: Sandra Kloezen
mayo clinic
25-10-2011
Blog 5 van 21. We zijn onderweg naar Seattle, last stop. Dus de tour was: Washington DC, New York, Pensacola, Minneapolis, Seattle. Vandaag is het pas echt zweten voor ons ELO’s: ze moeten deze 44 landen inchecken, het begon er al mee dat Sudan haar koffers in het hotel had laten staan. En over koffers gesproken: Unites Emirates heeft er nu 6. Maar gelukkig voor de ELO’s regelt ze ook haar eigen porter. Shop til you drop in de Mall of America van Minneapolis, duizenden winkels met een enorme achtbaan in het midden.
Maar daar kwamen we niet voor, we kwamen voor de Mayo Clinic. XXXL wereldberoemd ziekenhuiscomplex, 100 jaar geleden opgezet door de broers Mayo. Circa 3500 patienten per dag, 1500 buitenlandse patiënten per jaar. We kregen een rondleiding met alle inns en outs over de architectuur, de 2 inpandige musea over de 2 broers, de hall of famous van alle genereuze donateurs (mr & mrs Mariott, mr & mrs Hilton etc), en het belang van kunst en piano’s. Ghana kon het niet langer aanhoren en maakte ons deelgenoot van zijn muzikale talenten.
Uiteindelijk toch ook nog een praatje over hun borstkankerprogramma dat de haren overeind deed staan van onze chirurgen omdat hun taak gereduceerd wou worden tot die van een technician. Tja. Misschien kwamen we toch voor de Mall.
Auteur: Sandra Kloezen
one size does not fit all
24-10-2011
Blog 6 van 21. Vandaag waren we te gast dr Yee, director Masonic Cancer Center, een zeer getalenteerd spreker die de meest ingewikkelde materie begrijpelijk weet te maken. Hier horen we voor het eerst iets waarvan ons hart sneller gaat kloppen als het gaat over medische vooruitgang; de I-SPY 2 clinical trial (Investigation of Serial Studies to Predict Your Therapeutic Response with Imaging And moLecular Analysis 2, zie www.ispy2.org).
In deze studie wordt getest of de toevoeging van nieuwe drugs aan de standaardbehandeling beter is dan de standaardbehandeling alleen in een neo adjuvant setting, dus voordat chirurgie plaatsvindt. Daardoor is het effect van de nieuwe drugs goed meetbaar. De behandelresultaten van iedere deelnemer worden meteen gebruikt voor de behandelkeuze van de volgende deelnemer.
De grote winst van deze trial is dat heel snel bepaald kan worden wat veelbelovende drugs zijn voor welke patiënten, gebaseerd op de biologische kenmerken van hun borstkanker. Want one size does not fit all. Bovendien versnelt deze aanpak het proces voor succesvolle drugs om op de markt te komen.
De farmaceuten staan in de rij om mee te doen, kan ik me zo indenken. Kom maar op met die ‘promising pipelines’! Laten we hopen dat onze eigen Laura van ’t Veer vanuit UCSF de spy ook kan laten landen in Europa.
Auteur: Sandra Kloezen
ghana en valet parking
23-10-2011
Blog 7 van 21. Over Ghana. Ghana heeft een zorgverzekering maar die dekt geen pathologie en geen chemotherapie. Er is geen screening en mensen komen niet naar de dokter als ze iets in hun borst voelen. Want men gelooft: als je borst eraf moet ga je dood. 60% heeft bij diagnose advanced disease.
Komt een vrouw bij de dokter. Onze chirurg dr Henry doet een analoge mammografie en een biopsie. Dat dekt de verzekering. Stuurt de patiënt naar de pathologie, daar moet ze $90 betalen. + $ 100 voor iedere chemo-cyclus. Gemiddeld maandsalaris in Ghana is $150. Tja. Dus ik vraag Henry: wat moet er volgens jou gebeuren in Ghana? Awareness for early detection en awareness bij de regering.
De ernst van de alarmerende cijfers die wij hier horen, voelen zij nog niet. Malaria en HIV veroorzaken voorlopig nog veel meer doden dan borstkanker. Henry en ik praten hierover tijdens ons bezoek vandaag aan de Baptist Cancer Insitute. Valet parking, heb ook ik nog nooit gezien bij een ziekenhuis. Massage gekoppeld aan je mammografie. Tapijt, fauteuils en kunst. Patient navigators all over the place. Wat denk je dan als je Henry bent?
Auteur: Sandra Kloezen
more birthdays
22-10-2011
Blog 8 van 21. The American Cancer Society (ACS) heeft eenzelfde soort logo als KWF, dat wist ik niet. Naast deze landelijke organisatie is er een ontelbaar aantal andere NGO’s actief op het gebied van borstkanker. Overal waar je komt zie je roze Pink Ribbon projecten. Echt iedere winkel verkoopt Pink Ribbon producten. Dat geld wordt niet landelijk verzameld en uitgegeven door 1 club zoals bij ons Stichting Pink Ribbon, maar door allemaal autonome initiatieven. Vandaag wordt de brug hier naar ons hotel versierd met een 1 mile lange slinger roze bh’s. Dat is wat Susan Love bedoelde met hoe succesvol dit land is op het gebied van awareness. Nu de oplossing nog.
Een leuke fondsenwerf-campagne is www.morebirthdays.com van ACS: you can create a world with less cancer and more birthdays. Sterker dan ‘iedereen verdient een morgen’ van KWF. Verjaardagen zijn vrolijk, maken je blij. Verdienen is weer zo calvinistisch. Bij Walmart zag ik een gezin weglopen met 2 mega besuikerde birthday cakes. Medium is bij ons XXL. De overweight kinderen hadden alledrie rotte tandjes. Working core dacht ik bij mezelf.
Auteur: Sandra Kloezen
working core
21-10-2011
Blog 9 van 21. Heerlijk om even in een kleine groep te zijn. And we are the lucky ones! Pensacola beach, zo’n wit strand zag ik alleen op Zanzibar. 4 chirurgen (Ghana, Nigeria, Tsjech Republic, Kazachstan), 1 social worker (Zuid-Korea), 2 screening-projectleiders (Fiji, Zuid-Afrika), 1 radioloog (Saoedi Arabië), onze ELO Lonnie en ik. We reizen van de ene borstkankerkliniek naar de andere en worden overal als helden ontvangen. Ik probeer me voor te stellen hoe zij ons zien: al deze kleuren in 1 groep. En we beginnen elkaar te leren kennen na deze 2 intensieve weken, dus de grappen vliegen in gebrekkig Engels door de lucht. Hoewel Pensacola de armste county is van Florida, zien de meeste klinieken er uit als luxe hotels. Ik begin nu een beetje te begrijpen hoe de ziektekostenverzekering hier (niet) werkt. 45 miljoen mensen zijn niet verzekerd, zij worden de working core genoemd. Hun inkomen is te hoog voor Medicaid en te laag om een premie te permitteren. 80% van de mensen werkt voor kleinere organisaties (minder dan 50 medewerkers), die bedrijven bieden veelal geen verzekering als benefit. Toi toi Obama, het lijkt hard nodig. In het stadhuis van Pensacola werden we benoemd tot honorary citizins. Iedereen blij verrast en 10 flitsende camera’s plus 3 van de city council. Pensacola is our second home now! En dan vanavond ook nog eens home hospitality, te gast bij Wendy en Chris. Samara (Saoedi) zou niet teveel grappen maken en ik niet teveel vragen stellen. Hoezo leren kennen?
Auteur: Sandra Kloezen
leuke anekdote
20-10-2011
Blog 10 van 21. Lize uit Zuid Afrika had gister een één-tweetje met Ameera uit United Emirates in The Four Seasons. Ameera belde in de zwarte limousine die hen oppikte bij ons hotel nog even gauw met Ralph Lauren die 20 struisvogeltassen voor haar maakt om te veilen aan de sjeiks, voor haar Pink Caravan www.pinkcaravan.ae. Dat doet ze in haar vrije tijd want overdag is ze CEO van een grote constructie company. Lize draait in Johannesburg en Kaapstad een screening project met één mobiele unit. Project hangt aan een financieel zijden draadje en de follow up is een probleem. Tijdens de lunch vroeg Ameera aan Lize of ze in haar land een nationaal screening programma wil opzetten. Geld is geen probleem, awareness en follow up wel in verband met borstkanker-stigma. ‘Wat zal ik doen?’ vroeg Lize mij vandaag in het vliegtuig naar Florida. Go for it! En beloof, als je een knappe sjeik vindt, dat je me uitnodigt voor de bruiloft. Beloofd. Niet alleen mij, maar de hele groep. Ik zie het voor me, dansend in een Arabisch paleis met 45 landen. Tres joli, roept dr Niger en dr Nigeria kijkt in haar prachtige Afrikaanse jurk wat onwennig glimlachend toe als Ameera haar struisvogeltassen veilt. Go for it.
Auteur: Sandra Kloezen
big apple
19-10-2011
Blog 11 van 21. IN NY heeft bijna niemand een auto. Je loopt en loopt en loopt. Door de nummering van de avenues (N-S) en streets (O-W) weet je steeds waar je bent. Goeie navigatie! Net als de kankercentra met hun patient navigators. Deze navigators vangen patiënten op, vertalen, leggen zaken uit, begeleiden hen door het traject en borgen de follow up. James uit Hong Kong vertelt me dat de chirurgen bij hen verantwoordelijk zijn voor het gehele borstkanker behandeltraject, zij hebben misschien geen navigator nodig. In Nederland zie ik de meerwaarde wel. Ziekenhuizen werken soms met iets vergelijkbaars en we hebben organisaties als Care for Cancer. Interessant voor hen om goed te kijken naar dit systeem hier. Dcpanavigatorrp.wikispaces.com. En dan nog de story van the Big Apple. Jazzmuzikanten moesten in de jaren 30 voor nationale roem eerst het podium veroveren in NY, vergelijkbaar met het spelletje van wie de grootse hap kan nemen uit een aan ‘n touwtje bungelende appel. Ze noemden NY the Big Apple. Jaren later (1971) werd diezelfde appel heringevoerd, gekoppeld aan I ♥ NY tijdens een campagne ter promotie van de stad, in een poging te toeristenindustrie te doen herleven. Uiterst succesvol! Ik ga nog even lopen, morgen vind je mij meer horizontaal (op Pensacola beach).
Auteur: Sandra Kloezen
army of women
18-10-2011
Blog 12 van 21. Dr Susan Love heeft in korte tijd 400.000 vrouwen bij elkaar gebracht in The army of women, en wil naar 1 miljoen. Als bron voor borstkanker research. De hele army krijgt een mail of sms over een researchproject waarvoor deelnemers gezocht worden en binnen zo’n 8 uur hebben ze het benodigde aantal bij elkaar. Geen matching of ingewikkelde database! Iedere 2 maanden ontvang je een korte vragenlijst om je situatie te updaten. EBI. Ik heb Peter Kapitein en Plexus meteen gesmsd, gaan we oppakken. Volgens Susan zijn we slachtoffer van ons eigen roze succes: volop awareness en veel geld, maar weinig medische vooruitgang wat betreft borstkankerzorg. Dat blogde ik gister al. The army versnelt niet alleen research maar levert ook nieuwe inzichten omdat de vrouwen zelf actief mee denken. Het zou dr Love (mooie naam!) niks verbazen als borstkanker veroorzaakt wordt door een virus. Mannen worden ook toegelaten :-) armyofwomen.org
Auteur: Sandra Kloezen
headquarters
17-10-2011
Blog 13 van 21. Mamma Mia was 1 groot feest. Trekt al 10 jaar volle zalen op Broadway! Vandaag terug naar serieuze zaken. We waren te gast bij Pfizer headquarters. Een overzicht van hun Oncology R&D en precision-approach: focus op de geïndivualiseerde behandeling. The right drug for each patient at the right time. Dat is de toekomst. Maar het probleem is denk ik de pipeline van de farmaceutische industrie, die ondanks de positieve woorden vandaag hierover, niet vol baanbrekende nieuwe drugs lijkt te zitten. Pfizer’s commitment ten aanzien van off-patent drugs werd kort besproken en de BRIDGE survey naar de ‘unmet needs’ voor mensen met uitgezaaide borstkanker. lnformatie en ondersteuning staan bovenaan de lijst en de conclusie is dat uitgezaaide borstkanker uit de schaduw van Pink Ribbon zou moeten stappen. Dat sluit mooi aan bij ons plan om vanaf 2012 iedere oktobermaand dit thema centraal te stellen. Dat brengt mij bij de BVN-meerjarenstrategie. New York of niet, ik ga er nu aan werken. Morgen vertel ik het verhaal van the big Apple.
Auteur: Sandra Kloezen
9/11
16-10-2011
blog 14 van 21. We zijn nu in NY en via skype hoorde ik van mijn lief in Weesp, dat er een grote demonstratie was op Times Square. Niks van gemerkt op de 31e etage van het Sheraton , 2 blocks uptown. Vandaag een dag gespijbeld, dat was even nodig. Eerst naar het 9/11 memorial. Zonder pas kun je niet op het terrein zelf komen, wel eromheen lopen. Het nieuwe WTC steekt er alweer een eind bovenuit. Je loopt daar, je ziet het, je weet het, het is al 10 jaar geleden en toch kun je niet geloven dat het echt is gebeurd. In het Tribute WTC 9/11, een project van The September 11th Families’ Association moet je jezelf echt losrukken van de verhalen en foto’s. Anders blijf je lezen en ga je huilen. Vanavond naar Mamma Mia op Broadway, met Guatamala, Zweden en Zuid-Afrika. Hoe groot kan het contrast zijn.
Auteur: Sandra Kloezen
breast cancer survivor
15-10-2011
Blog 15 van 21 Soms ontmoet je zo’n extreem krachtige persoonlijkheid, bovenaards bijna. Rep. Debbie Wasserman Schultz (1966) is zo iemand, zij heeft de EARLY act ontwikkeld voor education en awareness onder jonge vrouwen. Interessant voor de BVN-groep erfelijke borst- en eierstokkanker. Op haar 26e al gekozen in de House of Representatives voor Florida, sindsdien iedere 2 jaar herkozen en sinds 3 jaar Breast Cancer Survivor. Dat woord hoor je hier steeds. Please raise your hand if you are a breast cancer survivor? Applaus. Het geeft mij altijd een dubbel gevoel. Zo werd een aantal jaar geleden Sylvie van der Vaart ook met staande ovatie ontvangen in Carré tijdens het Pink Ribbon gala. Alsof het een heldendaad is. En wanneer weet je of je een survivor bent? Ik ben geen survivor en ik besef: dat maakt een groot verschil . En, misschien maar goed ook: er is geen goed Nederlands woord voor. Of heeft iemand een suggestie?
Auteur: Sandra Kloezen
dense breast
14-10-2011
Blog 16 van 21. Tijdens een sessie over screening werd wel duidelijk dat de toekomst ligt bij (3D) ultra sound. Gelukkig had ik dat ook al begrepen tijdens het Siemens symposium vlak voor vertrek. Speciale aandacht natuurlijk voor dense breast. Should women be told? Ja! Zeggen ze hier. Want niet alleen heb je weinig aan je mammografie, je risico op borstkanker is ook 4 tot 6 keer hoger. Daar ligt een schone taak voor BVN. Misschien inspiratie opdoen via www.areyoudense.com of www.knowyourdensity.com. Vandaag naar New York, iedereen is blij. Eerst nog zo’n mega-excursie naar George Washington hospital. Even doorbijten. Onze ELO schijnt een musical-ster te zijn!
Auteur: Sandra Kloezen
LIC
13-10-2011
blog 17 van 21 Ik begin er nu aan te wennen: deze toer gaat vooral mijn ogen openen over borstkanker in de lower income countries (LIC) en public health. De AVON 2011 Breast Cancer Global Conferende vandaag was hier volledig aan gewijd. Borstkanker op jongere leeftijd met hogere mortaliteit. Projecten in Brazilie (zoekend naar een quality control system, mooi contact voor Rob Tollenaar!) en de winst van deelname aan trials door LIC. M'n carriere begon ooit in clinical ethics, misschien gingen daarom mijn haren over eind staan bij de uitleg over zo'n global trial, de TEACHtrial met lapatinib. Controle-arm met placebo voor her-2 +? Zou dat bij ons door de ethische commissie komen?? Misschien ben ik van de klok en de klepel. In ieder geval heb ik op de massale AVON-groepsfoto (waarvoor we 2 informed consent formulieren moesten tekenen)lekker de andere kant uit gekeken. Dat ene kopje naar links ben ik dus.
Auteur: Sandra Kloezen
stick to your group please
12-10-2011
blog 18 van 21. Vandaag NIH-tour, de eerste van een lange reeks excursies met 45 mensen. Onze 4 ELO's (english language officers, oftewel begeleiders van het programma) zijn de hele dag aan het tellen en nerveus dat we iemand kwijt raken of niet op tijd zijn. We bezochten het ziekenhuis waar patienten alleen in clinical trials worden behandeld en kregen uitleg over een speciaal programma gericht op patient advocacy in research. Het valt mij deze eerste dagen vooral op hoe het leven hier georganiseerd is, àlles is gereguleerd en gestructureerd. En iedereen lijkt zich daaraan te houden, gedraagt zich zoals voorgeschreven. Dat geldt natuurlijk niet voor deze internationale groep, wij laten onze ELO's zweten. De stoplichten in Washington geven via zo'n aftelsysteem aan hoe lang je nog mag oversteken. In Amsterdam hoe lang je nog moet wachten. Wat zegt dat over onze cultuur?
Auteur: Sandra Kloezen
roze stressbal van dubai
11-10-2011
Blog 19 van 21. ‘I’m tired’ sprak de vriendelijk maar inderdaad vermoeid ogende chirurg uit Harare, Zimbabwe, nadat hij ons een reeks foto’s in zijn powerpoint toonde die ik onmogelijk aan kon zien, enge-dingen-vrezende-dokter als ik ben. ‘You tell me what I can do besides sending them home and die peacefully’. Peacefully? Ik leerde vandaag dat borstkanker in Afrikaanse landen op steeds jongere leeftijd voorkomt (piek 40-45 jaar), het is onbekend waarom. En de vrouwen komen als het veel te laat is, dat was bekend. Focus op awareness en outreach, is de moraal van het verhaal. En daar gaat dit programma dan ook over, de voorbeelden vlogen vanmiddag door de zaal. Dubai maakt het meeste indruk, vooral met haar roze zachte stressbal waar een knobbel in zit. Ze hebben hem ook in het blauw voor zaadbalkanker. De namen van de deelnemers kan ik trouwens nog moeilijk onthouden, ik weet meestal wel hun land. De dokter uit Niger denkt dat ik Frans spreek en wil nu steeds naast me zitten, omdat ik hem vanmorgen vroeg; ҁa va? Ca va bien, merci: daar houdt het dan ook mee op. Ik ben snipverkouden van de airco.
Auteur: Sandra Kloezen
contrast
10-10-2011
blog 20 van 21. Dankzij de jet leg, vanmorgen om half 6 aan het typen naar minister Edith Schippers. Zij liet zich dit weekend in de NRC kritisch uit over de borstkankerzorg voor haar familielid en concludeert dat artsen onvoldoende rekening houden met de psychische belasting van de patiënt. Ongetwijfeld een pijnlijke ervaring. En nog wel in een ziekenhuis dat een lintje heeft in onze Monitor Borstkankerzorg! Dus vanuit Washington DC een open brief naar de Minister, want als zij haar daadkracht aanwendt om de mammaregistratie voor het hele behandeltraject versneld te realiseren, kan de Monitor haar werk nog beter doen. Snel versturen en aanschuiven bij de kennismaking met de deelnemers uit 44 landen, waaronder Fiji, Niger, Birma, Oman, Kazakhstan en een verdwaald Europees land. Een mooie mix van medische specialisten, public health professionals en NGO-directeuren. De meeste van hen werken zonder screeningsprogramma’s, zonder kankerregistratie, zonder gespecialiseerde zorgverleners en mèt een patiëntenpopulatie waarvan 80% na de diagnose alleen nog in aanmerking komt voor palliatieve zorg. Transparantie, erfelijkheid, wetenschappelijk onderzoek, psychische belasting… Ik houd me vandaag maar een beetje op de achtergrond.
Auteur: Sandra Kloezen
steve jobs
9-10-2011
Blog 21 van 21: de 1e. Hoog in de lucht lees ik over Steve Jobs in The Wall Street Journal. Je kent dat wel: zo’n intens gevoel van weemoed, dat je zo iemand heel graag had willen kennen. Op zijn minst één keer ontmoeten. Een visionair met groot gevoel voor detail en esthetiek. Die zelfs het appeltje aan de binnenkant van de Mac in de regenboog kleuren wilde. Een man die vanaf 2004 wist dat ie vroeg dood zou gaan en anderen aanmoedigde de moed te hebben je eigen hart en intuïtie te volgen, want je tijd is beperkt. En daar zat ik in het vliegtuig naar het International Visiting Leadership Program over Breast Cancer Awareness and Outreach, 3 weken weg van mijn lieven. Dat druist tegen mijn hart en intuïtie in. Maar toen las ik: ‘Steve, thanks for showing that what you build can change the World.’ En ik dacht: go for it, haal de bouwer weer naar boven.
Auteur: Sandra Kloezen
BVN in de USA
3-10-2011
Zaterdag 8 oktober vertrekt Sandra Kloezen voor 3 weken naar de USA om deel te nemen aan het International Visiting Leadership Program 'Breast Cancer Awareness and Outreach'. Sandra houdt dagelijks een blog bij van haar ervaringen. Je kunt haar ook volgen op Twitter via http://twitter.com/sandrakloezen
Auteur: Sandra Kloezen
De bestraling is gestart
15 juni 2011
Na 10 mei, de uitslag bij de chirurg en een week later bij de oncoloog weten we wat ons te wachten staat: radiotherapie gevolgd door zes kuren chemotherapie (FEC) waarbij na de tweede kuur mijn haar uit gaat vallen.
Ik ben nu twee weken bezig met de bestraling en heb nog drie weken te gaan. In totaal 26 keer en tot nu toe gaat het goed. Ik woon dicht bij het ziekenhuis dus ga ik op de fiets heen en neer. Elke dag, dus ook op Hemelvaartdag en tweede Pinksterdag. Alsof het een 'gewone' dag is.
Toen ik net wist dat ik kanker had was ik erg emotioneel wat na een tijdje minder werd. Nu komt het weer opzetten, bijvoorbeeld als ik een film zit te kijken of bij het horen van een radiointerview over (borst)kanker. Of tijdens de allereerste bestraling. De tranen rollen spontaan over mijn wangen. Gelukkig kan ik het delen met mijn man, de kinderen en vrienden/vriendinnen zodat ik er snel 'lucht aan kan geven'.
Vrijdag ga ik met een vriendin pruiken passen, ook zoiets. Ik was ervan overtuigd dat ik geen pruik wilde maar dit idee veranderde toch weer. Ik wil straks niet steeds gezien worden als 'die vrouw met kanker' als ik met een hoofddoek naar de film ga, of op een verjaardag ben of receptie. Men weet er toch wel van maar ik wil er niet mee te koop lopen.
Vooralsnog doet de lente en de komende zomer mij erg goed en laat ik het allemaal komen zoals het komt. Stapje voor stapje en dag voor dag.
Auteur: Wies Hilgers
Weer een stap dichter bij genezing...
26 april 2011
Aan de vooravond van mijn borstsparende (en niet borstbesparende zoals ik het tot nu toe altijd noemde) operatie zit ik op de bank met de laptop op schoot en een ‘antenne' in mijn rechterborst.
De radioloog heeft de tumor ‘zichtbaar' gemaakt met behulp van echografie via draadlokalisatie. Hij prikt met een holle naald een heel dun ijzerdraadje met een weerhaakje in de borst in het centrum van de tumor. De chirurg verwijdert morgen het gedeelte rondom deze draad. De punt van de draad (het weerhaakje) is dan het centrum van het te verwijderen weefsel.
De tumor is ongeveer 1,3 cm en rondom nemen ze 1 cm extra, uit voorzorg om geen kankercellen achter te laten.
Morgen mag ik me al om 7.15 uur melden op de afdeling en ik ben als een van de eersten aan de beurt. Ik vind het erg spannend maar heb ook veel vertrouwen in het resultaat. In ieder geval een borst met een snee maar zonder kankercellen! Ze hebben me verteld dat de holte in de borst zich na verloop van tijd vult met lichaamsvocht. Wat dat dan ook mag zijn!! Ik kan me hier niet direct een voorstelling van maken.
Ik blijf één nacht in het ziekenhuis in een eenpersoonskamer en donderdagochtend mag ik al weer naar huis na het ontbijt.
De radioloog wist me nog te vertellen dat de mammografie inderdaad niet alles aantoont. Zelfcontrole is dus heeeeel belangrijk en gelukkig was ik er op tijd bij!
Auteur: Wies Hilgers
De eerste horde is genomen...!
19 april 2011
Wij zijn net thuis en hebben bericht gehad dat de schildwachtklier schoon is... Geen kans op uitzaaiingen!
Zo blij, zoveel kilo van mijn schouders, zoveel opluchting, zoveel ruimte in mijn hoofd...
De afspraak was om 14.45 uur en om 14.40 uur werden we al geroepen. Het eerste dat de arts zegt: "De klier is schoon!" en we leunen allebei met een grijns en tranen in de ogen tegen de stoelleuning. De uitslag van de ingelaste MRI heeft hij ook al. Het blijft bij een afwijking (een tumor) van 12,7 millimeter. "Hoe nauwkeurig wil je het hebben" vraagt de chirurg nog...
We praten verder over een aanvullend onderzoek op verzoek van de radioloog. Dit omdat de tumor niet zichtbaar was op de mammografie.
Ik stem toe, waarom? Omdat bijna alle vrouwen in mijn omgeving uitgaan van de uitslag van het bevolkingsonderzoek, de mammografie. Als ik vertel dat mijn tumor niet zichtbaar was op de mammografie reageren ze allemaal geschrokken. Bijna al mijn vriendinnen en zussen denken dat dit onderzoek betrouwbaar is en al het andere uitsluit. Zelfonderzoek doen enkelen van hen wel regelmatig maar 'doet dan maar wat' en de anderen doen zelfs dat niet.
Hier mag nog wel een actie op uitgezet worden!!!!!
Auteur: Wies Hilgers
Zomaar een zondagochtend...
17 april 2011
Na een vroege en stevige wandeling, een ontbijtje met de krant en het vooruitzicht van een mooie zondag krijg ik goeie zin.
Afgelopen woensdag is uiteindelijk maar een klier weggehaald. Een ‘witte erwt' en deze zijn ze nu aan het onderzoeken...
Na thuiskomst kijk ik toch voorzichtig in de spiegel: een grote witte vierkante pleister onder de oksel in een palet van knalroze (vervanger van de oude bruine jodium) en blauw (de inspuiting van de kleurstof om de klier te vinden). Met dit beeld verandert mijn hele beleving; tot nu toe was ‘het' onzichtbaar. Zat het ergens weggestopt, kon ik ook net doen of het er niet was, had ik een keuze. Nu niet meer. Donderdag heb ik de pleister eraf gehaald en een litteken van vijf centimeter is irritant aanwezig. Irritant in aanblik én in gevoeligheid. In gevoeligheid fysiek én psychisch aanwezig. Slikken, kauwen en doorslikken. Verwerken dus.
De afgelopen twee dagen zijn weer goed, ik heb energie, doe de was, doe boodschappen, ga met mijn man en een vriendin uit eten, naar de verjaardag van een van mijn zussen en shoppen met mijn dochter. 's Nachts kan ik weer voorzichtig op mijn zij slapen. Energie opdoen voor morgen want dan krijg ik in de ochtend een ingelaste MRI om de exacte locatie van de tumor te bepalen. Ook energie verzamelen voor de uitslag van het klieronderzoek op dinsdag. Héél spannend, is hij ‘schoon' of zitten er kankercellen in?
Auteur: Wies Hilgers
Weer een week verder
13 april 2011
Ik houd familie en vrienden op de hoogte door af en toe een mail te sturen. In mijn vorige mail heb ik een overzichtje van alle onderzoeksdata gezet waardoor iedereen weet wanneer ik welk onderzoek of behandeling heb. Dit vonden ze allemaal erg fijn en ik hoef niet elke keer dezelfde info te geven.
De vele reacties die ik hierop krijg doen me erg goed en steunen me geweldig. De ene dag loopt gelijkmatiger dan de andere, de ene dag heeft veel golven in emoties, humeur en nog veel meer, dan de andere. De ene keer pak ik de telefoon gewoon aan en de volgende laat ik rinkelen omdat het niet lukt. Het doen van boodschappen vind ik lastig omdat ik niet weet wie ik tegenkom en wat ik dan wel/niet moet doen. Ook dat zal een kwestie van wennen zijn...
We zijn net thuis uit het ziekenhuis na het maken van vier scans. Hierop hebben ze twee klier(tjes) gevonden en met een rode stift gemarkeerd en die gaan ze vanmiddag weghalen.
De inspuiting met de radioactieve vloeistof gistermiddag viel me tegen. Het duurde heel kort maar was verrekte pijnlijk. De vrouw die het inspoot had dit ook nog nooit meegemaakt!! Zal de stress wel zijn waardoor ik mijn lijf ‘afsluit'... of zoiets. Toen we naar huis reden zei mijn man: ‘kun je vanavond buiten gaan staan als ‘glow-in-the-dark'!!! Er zijn gelukkig genoeg van dit soort momenten naast die waarin we niet veel tegen elkaar hoeven te zeggen maar weten dat het goed is zo.
Tot nu toe heb ik twee keer het ziekenhuis verlaten met een snee in mijn lijf. Vanmiddag komt daar de derde bij en vandaag over twee weken heb ik de vierde te pakken na de borstoperatie. Het cijfer vier is voor mij zolang als ik me kan herinneren een fijn getal, klinkt goed, bekt goed en voelt goed. Ik wil dus na die vierde snee een dikke streep eronder zetten: meer komen er niet bij!
Ik ga mijn spulletjes bij elkaar zoeken en dan weer op weg naar het ziekenhuis.
Auteur: Wies Hilgers
De wereld staat even stil
6 april 2011
Sinds gisteren weet ik zeker dat het bobbeltje in mijn borst een tumor van 13 mm is. Na een onzekere week van onderzoek en een voorlopige uitslag die drie kanten heen kon, heb ik gisteren het slechte nieuws gekregen.
Ik hield er eigenlijk al geen rekening meer mee. Ik ging automatisch, w.s. vanuit zelfbescherming, uit van een goede uitslag. Dan gaat toch even het licht uit als de chirurg zegt: "Het is niet goed".
Mijn man en ik zitten als verschrikte herten in de stoel totdat na een paar minuten alle geluiden en beelden weer in beweging komen.
De mammaverpleegkundige 'neemt ons over' en mijn agenda voor de komende drie weken is overgenomen door onderzoeken, behandelingen en tot slot de borstbesparende operatie. Of de klieren mogen blijven zitten weet ik pas na het onderzoek aan de poortwachtersklier dat volgende week plaatsvindt.
Ondertussen leven we verder, ga ik veel wandelen met de hond en laat ik familie en vrienden heel dicht bij komen om veel te delen met elkaar want daar word ik heel blij van en voel ik me ontzettend gesteund.
Volgende week meer...
Auteur: Wies Hilgers
en hoe verder??
8 januarie
april 2009 ontdekte mijn vriend een knobbeltje in mijn borst het traject operatie bestraling en chemo heb ik ondertussen achter me liggen.
18 december 2009 had ik mijn laatste chemo gehad.
We zijn dus een jaar verder maar als ik terug kijk op wat ik heb meegemaakt voel ik me heel erg verdrietig.
Mijn relatie gaat niet echt goed meer mijn vriend vind me te zwaar en hij vind mijn haren niet mooi.
Ja ik ben aangekomen, ik vind dit zelf ook niet leuk, ik ben twee dagen in de week gaan sporten ik let op mijn voeding maar ik wil ook genieten...dus af en toe een wijntje met een toastje moet toch kunnen??
Ja.... dat moet kunnen alleen heb ik de pech dat het bij mij gewoon heel snel aanzet.
Ik ben nooit super slank geweest altijd wel iets te zwaar nu ben ik wel 15 kilo te zwaar ik krijg het er gewoon niet van af het is vooral bij mijn buik heel erg.
Omdat ik in de overgang zit [ met mijn 35 jaar] moet ik heel goed oplettten met wat ik eet en misschien doe ik dat dus niet goed genoeg........maar wat doe ik dan toch verkeerd???
Tijdens de bestraling en chemo vlogen de kilo`s eraan terwijl ik tijdens de chemo bijna niks at dat is toch raar????
Dan was ik 3 kilo aangekomen in een maand heel frusterend maar kon er niks tegen doen!
nu wil ik graag van die buik af ik wil wel lijnen maar mijn huisarts heeft dat afgeraden wel zegt ze ga is praten met een dietiste misschien kan die je wat advies geven.
eigenlijk wil ik gewoon mijn buik er af laten halen snij het er maar af je moet eens weten hoevaak ik erover heb gedroomd.
Dat ik zelf mijn buik er aan het afhalen ben en dan haal ik ook meteen plakjes van mijn benen af
wauw wat ben ik weer mooi!! niet meer z`n dikke buik en weer iets minder dikke benen.
Helaas is er niemand die me begrijpt het lijkt ook wel alsof ik de enige ben die er dik van is geworden de meeste vrouwen die ik ken zijn er juist van afgevallen..............wat doe ik verkeerd??
Ik wordt er zo verdietig van vooral ook omdat ik weet dat mijn vriend me niet mooi vind zo...!
Sex hebben we nog maar zelden waarom?? tja omdat de Passie is verandert.
Mijn vriend ik noem hem even D vind dat ik door dit alles ben verandert in negatieve zin, ik vind juis dat ik in posieve zin be verandert.
Vroeger vond ik alles goed nam met weinig genoegen nu vind ik, ik leef nu dus ik wil ook nu genieten....................genieten met alles!!
waarom zou ik geld op de bank hebben terwijl je er ook leuke dingen mee kan doen ''morgen kan ik wel dood zijn'' D begrijpt dit niet.
we hebben bv al 12 jaar dezelfde bank die echt ''op'' is ik wil graag een nieuwe kopen maar hij vind dat onzin ook onze salon tafel is echt op maar jeej wat doet hij moeilijk zeg.
Hij is zo altijd geweest hoor oppotten hie hie echt een krent, ik vond dat best ik leefde toch goed???? maar nu???? tja ik wil ''meer''
Ik heb vorig jaar veel vriendinnen erbij gekregen en we hebben een keer in de zoveel tijd een meidenavond en dan zijn we gezellig aan het babbelen onder het genot van een glaasje wijn. Ook ben ik wat vaker overdag van huis dan drink ik lekker een bakkie koffie bij ze.
Dat is erg belangrijk voor me bij hun kan ik mijn verhaal kwijt en veel plezier hebben en huilen tegelijk heerlijk.
Samen hebben we een dochter van 5 jaar, ik wilde eigenlijk altijd meer kinderen maar nu kan dat niet meer.
D wilde nooit kinderen hij heeft ''het'' voor mij gedaan.
Toen ik hoorde dat ik mijn eitjes kon laten invriezen [ voor de chemo] wilde ik dat doen, maar omdat hij zei dat hij geen twee kinderen wilde en het onzin vond heb ik het dus niet gedaan.
Ik heb daar best spijt van want ik denk nu vaak wat nou als onze relatie het niet overleeft en ik over 5 jaar een andere partner zou hebben dan kan ik geen kinderen meer krijgen dat vind ik best moeilijk.
Ik kan het er niet met hem over hebben want hij vind dat we de beslissing samen hebben genomen.
dan nog mijn haren ja hoe gek dit ook klinkt hij vind mijn haren niet mooi!!!
Hij houd van vrouwen met lange haren tja ik kan ze er moeijlijk aan plakken mijn haren die groeien maar niet zo snel als ik zou willen.
Ik vind lange haren ook mooier bij me staan ik heb nu z`n oma kapsel heel veel krullen.
Van vriendinnen een stijltang gekregen en dat doe ik zo af en toe en dan vind ik mijn haren best leuk maar van hem zal ik geen compliment of zo krijgen.
wat een problemen allemaal he!
wat fijn dat ik het op deze manier lekker van me af kan schrijven.
de volgende keer zal ik wat meer over het begin schrijven
Auteur: jannie vr
Hoe het begon en daarna
21 december 2010
Het is alweer ruim 20 jaar geleden dat er borstkanker bij mij werd vastgesteld. September 1990.
Net klaar met mijn opleiding, ik zou stage gaan lopen. Ik ontdekte een knobbel in mijn borst. Maar ik dacht geen moment dat het iets verkeerds zou zijn. Nee, dat gebeurt toch alleen bij andere vrouwen? Van de huisarts naar het ziekenhuis. Ik kreeg een stapel formulieren mee en moest van de ene naar de andere afdeling om een onderzoek te laten doen. Ik dacht toen, wat jagen ze je hier de stuipen op het lijf. Ik was daar op een vrijdagmiddag en ik werd gevraagd om dinsdagmiddag aan het eind van het spreekuur samen met mijn man te komen voor de uitslag. En nog gingen er geen alarmbellen bij ons. Dus de klap kwam hard aan.
Auteur: Greet
Mijn verhaal
25-11-2010
Hoi lieve mensen,
Mei 2009 kreeg ik te horen dat ik borstkanker had,
met uizaaiingen aan mijn botten.
Mijn hele leven stond opeens op zijn kop, nog steeds..
Naar veel onderzoeken bleek ik een hormoon gevoelige tumor te hebben, en kreeg hormoontherapie voorgeschreven.
Naar vier maanden was mijn arts toch niet geheel tevreden, Dus werd ik 4 januari geopereerd en werden mijn eierstokken en eileiders verwijderd. Dus zat ik geheel in de overgang , en ben ik over gegaan op Arimidex waar ik het goed op doe.
Dit is een klein stukje van mijn leven graag zou ik contact willen zoeken met lotgenoten.
Groetjes, Annemiek.
Auteur: Annemiek
Heftig
6-10-2010
Afgelopen vrijdag was het 1 oktober. Toen was het precies een jaar geleden dat we hoorden dat de kanker was uitgezaaid, en dus niet meer te genezen. Toch wel iets om even bij stil te staan.
Het zal uit de blogs duidelijk zijn dat het jaar het best te omschrijven was als ‘heftig'
. Zowel in positieve als in negatieve zin. Met veel ups en downs. En heel veel vakanties. Bijna te veel. Maar ja, we willen nog zo veel, zo lang het nog goed gaat. Het is gek, maar als je weet dat je niet meer heel lang meer zult leven, leef je veel bewuster en geniet je meer van de leuke dingen. 
Omdat je weet dat het nu (naar omstandigheden) nog goed gaat en dat in de niet al te verre toekomst zal veranderen. Uitstellen of wachten doen we niet. Durf ik niet. Ik heb haast, zo voelt het. Haast om te leven.
Auteur: Els
Weer een jaar voorbij
01-10-2010
Vandaag is het 2 jr geleden dat ik te horen kreeg dat ik borstkanker had. Een dag met gemengde gevoelens maar toen ik thuis kwam van mijn werk was mijn dochter bij ons geweest en had een mooie roos neergezet met de tekst: voor jou omdat vandaag 2 jr die rotziekte uit je lijf is. Ik heb tranen met tuiten gehuild.Het leven wordt nooit meer zo als vroeger maar met al deze lieve mensen om mij heen kan ik de hele wereld aan.
Liefs Silvia
Auteur: Silvia64
Valt weer tegen....
8-9-2010
Het is weer hoog tijd voor een update in de vorm van een blog.
In de laatste blog schreef ik over de dip na de laatste chemokuur, waar een antibioticakuur nodig was om de weg naar boven weer te vinden. Het was de bedoeling dat ik me lekker zou gaan voelen en dat m'n conditie weer zou verbeteren. Daar had ik jullie nu graag over verteld, maar helaas....het is weer anders gegaan dan gepland.
Auteur: Els
Controle-bezoek.
19-08-2010
Gisteren weer naar de oncoloog geweest. Mijn lichaam maakt bot aan. Bij elke controle is de betreffende bloedwaarde weer wat hoger. Er wordt weer een botscan gemaakt om te zien of en waar de verschillen zijn met de scan van maart 2010. Op 29 september is de volgende afspraak met de oncoloog. Tot die tijd proberen we weer gewoon te leven en te genieten van het leven dat ons als een geschenk gegeven is!
Auteur: Geesje
Is er een keuze mogelijk?
17-08-2010
Auteur: Geesje
Eerste tekenen
In 2005 is het begonnen al weet ik niet meer precies wanneer. Vlekken in m'n lakens en geen idee waar dit vandaan kwam. Het bleek vocht uit mijn rechtertepel te zijn. Ik maakte me er geen zorgen om. Zal wel weer over gaan, dacht ik.
Auteur: Diane-Kiaora
Dubbel....
14-08-2010
De laatste blog zaten we nog lekker in Embrun, inmiddels zijn we al weer een paar weken thuis. 
Auteur: Els
Vanuit een zonnig en warm Embrun....
16-7-2010
De vakantie is alweer voor het grootste deel voorbij. Nog een weekend, maandag moeten we al weer een beetje opruimen,
want dinsdag start de terugreis. Donderdag eind van de middag moet ik in het ziekenhuis bloed laten prikken voor de kuur van vrijdag. Strak gepland allemaal.
Auteur: Els
....en downs en ups....
27-6-2010
Kan toch niet zo doorgaan, zou je zeggen. Maar....jawel hoor, dat kan best!
Auteur: Els
Ups en downs....
20-6-2010
Ook de afgelopen tijd kenmerkt zich weer door ‘hoge pieken en diepe dalen'. Zoals jullie hebben kunnen lezen is dat eigenlijk al vanaf het begin zo. Het blijft de ‘rollercoaster' die maar door dendert, met een wat ons betreft nog steeds erg hoge snelheid, mag best wat langzamer allemaal....
Kortom: bereid je voor op een lange en niet altijd even vrolijke blog deze keer. 
Sorry!
Auteur: Els
Even een uurtje naar het ziekenhuis voor een ‘kuurtje’….
27-5-2010
Gisteren dag 8 van het kuurschema: alleen Vinorelbine (+ anti-misselijkheidsmedicijnen). Zou hooguit een uurtje zijn. 
Auteur: Els
Tijd voor een blog
21-5-2010
Florida was heerlijk. Wel vermoeiend, natuurlijk (pretparken met > 30° is een aardige inspanning), maar was zeker de moeite waard. Mijn ouders hebben via een soort last-minute ook nog kunnen boeken, dus we waren met z' vijfjes. En dochterlief had met opa een maatje voor de achtbanen, die elk park aanwezig waren. De minst hevige heb ik ook gedaan,
maar over de kop, achteruit in het donker heb ik maar niet gedaan. Auteur: Els
Logo
18 mei 2010
Ik ken de BVN al jaren, ook vanuit mijn vorige banen. En dus ook het logo. Maar ik had nooit door wat het was. En u? Doe uw ogen eens dicht en probeer eens te bedenken hoe ons logo er uit ziet? Of teken het eens?
Auteur: Sandra Kloezen
Monitor Borstkankerzorg
10 mei 2010
Deze week werden we gemaild door een mevrouw die het onbegrijpelijk vindt dat het ziekenhuis waar zij behandeld was, een lintje heeft in de Monitor Borstkankerzorg (www.borstkanker.nl). Zij was erg ontevreden over de kwaliteit van de zorg en heeft daarom haar behandeling overgedragen aan een ander ziekenhuis, waar zij wel zeer over te spreken is. Tot haar verbazing scoort dit 2e ziekenhuis in de Monitor hetzelfde als het 1e ziekenhuis: en dat strookt totaal niet met haar ervaringen.
Auteur: Sandra Kloezen
Xeloda is nu al uitgewerkt….Helaas….
2-4-2010
Vandaag uitslag gekregen van de CT die afgelopen maandag is gemaakt. Helaas! 
. Tumoren zijn iets groter geworden. :
Niet veel, maar het betekent toch dat de Xeloda het niet meer kan tegenhouden.
Auteur: Els
Connected! BVN
29 april 2010
Als deze term u niets zegt is dat zeer begrijpelijk. Gelukkig schrijft Menno Lanting in zijn bestseller Connect! dat de verschillende groepen mensen aan wie hij presentaties geeft over de snelle opkomst en groeiende invloed van social media, 1 ding gemeen hebben: ze hebben allemaal het gevoel dat ze de snelle ontwikkelingen op digitaal terrein niet kunnen bijhouden. Dus, welkom: join the club.
Auteur: Sandra Kloezen
Een half jaar verder....
6-4-2010
Inmiddels is het al weer april en leven we een half jaar met de wetenschap dat er uitzaaiingen zijn. 
Auteur: Els
En dan ziet de wereld er toch ineens weer heel anders uit!
2-3-2010
Laatste blog was het nog dik winter
.
Glad, de sneeuw spuugzat, moe, ziek, zwak en misselijk door de chemo. Duidelijk toe aan vakantie (in de sneeuw
). Natuurlijk wel blij met de voorlopige stop van de tumorgroei, maar verder niet veel fut.
Auteur: Els
Status quo....
17-02-2010
Net terug uit het ziekenhuis. Uitslag van de CT en MRI gekregen. Beeld was precies´t zelfde als in oktober en december. Kortom: geen groei!
Auteur: Els
Lastige patiënt ??!!....
15-2-2010
Ben vanmorgen in het MC geweest voor MRI en CT.
Ging niet echt lekker. Lag niet aan het onderzoek, maar aan alles eromheen! 
Auteur: Els
Opgelucht
31-01-2010
Vandaag heb ik de uitslag van de ct scan gehad en alles was goed. Heb vanaf augustus veel last van maagklachten-zuurbranden en pijnaanvallen maar ze hebben niks kunnen vinden. Ze hebben ook gekeken naar metastasen.......NIKS Dus ben super opgelucht. Misschien zijn het wel zenuwen na alles wat is gebeurd. Alleen het oestrogeen is niet voldoende gedaald en moet nu de Zoladex eens per 4 weken ipv eens per mnd. Hij zei dat heel af en toe wel eens voorkwam dat iemand 2 injecties per mnd moet. Over 5 mnd weer controle, ben benieuwd.
Auteur: Silvia64
Vakantie 3....
27-1-2010
Auteur: Els
eerste controle ;weer aan het werk
19 januari 2010
Vanmiddag de eerste controle na 3 maanden;voor zover dat gaat bij uitsluitend lichamelijk onder zoek is alles oké. Zo voel ik me ook weer en met mijn baas heb ik afspraken gemaakt om weer rustig aan te beginnen. Ik heb er ook zin in,mis mijn collega's wijkverpleegkundgen,de drukte,het overleg.
Auteur: Marian
Dip
8-1-2010
Na de lekkere vakantie, gezellige jaarwisseling nu toch een soort dip gehad. In het weekend ineens last van pijn bij ademhaling en een benauwd gevoel. 
Heb ik wel vaker een dagje als ik verkouden word, maar nu bleef het. En dan ga je toch denken.....wat als het niet een verkoudheid is....
Want als je ‘rekent' op iets van een jaar zonder al te veel klachten, dan wil je niet nu al zo'n last van je longen hebben. Althans, niet van de tumoren.
Auteur: Els
Vakantie 2....
De vakantie in Wenen zit er al weer op. Is voorbij gevlogen! Niet de heenreis, 2 dagen file en langzaam rijden leken eeuwen te duren, maar de rest wel!
Auteur: Els
mijn weblog
26 december
Ik was inmiddels al gestart met een weblog nu even in een notedop na heftige maanden huidkanker, overlijden moeder na een zeer lang ziek/sterfbed eindelijk op uitgestelde zomervakantie eind november en toen dat bericht borstkanker en vakantie annuleren en gelijk opereren borstbesparend met vooraf alle ziekenhuis bezoeken en onderzoeken en lokalisaties van de tumor en schildwachtklier nu dat is voorbij dachten wij nu bestralen dan de uitslag uitzaaiing in de lymfe dus weer binnen twee weken onder het mes alle lymfeklieren eruit wel ivm de kerst naar huis met drain en nu weer wachten op de uitslag die later komt ivm de feestdagen en deze 2e operatie heeft een enorme impact op mijn gestelheid moe, pijn nog van de eerste ok.
Trudi
Auteur: Trudi
Witte tijden
21 december 2009
De NS geeft vandaag een negatief reisadvies en daarom typ ik deze blog vanuit een wit Maastricht. Houtkachel aan, lekker warm huisvest en oren op slot voor de kinderen die kerstvakantie hebben en natuurlijk Monopoly willen spelen voor diezelfde kachel.
Auteur: Sandra Kloezen
3 maanden na operatie
18 december 2009
Inmiddels bij 1 plastisch chirurg geweest van het ziekenhuis,waar ik geopereerd ben. Reconstructie kan d.m.v. een flap uit de grote rugspier( buik is bij mij niet aande orde,omdat ik volslank ben en de wondgenezing niet optimaal is).Eerst een plastic zakje,dat wekelijks,5weken lang gevuld wordt met een vloeistof tot de juiste cupmaat is bereikt
Auteur: Marian
6 weken na de operatie
14 november 2009
Het is nu 6 weken geleden,dat ik geopereerd ben. Terugkijkend moet ik aan de vorige artikelen dit toevoegen om een beter beeld te geven van de realiteit,anders lijkt het allemaal zo rooskleurig.
Nu de wonden niet alleen van buiten,maar ook van binnen wat genezen en tot rust gekomen zijn,kan ik pas zeggen,dat de pijn na de operatie toch wel erg was;ik slikte 8 tabletten paracetamol op een dag en toen er een infectie dreigde,waarvoor ik 1 week antibiotica mocht slikken,nam ik daar ook 2x daags Diclofenac bij.
Auteur: Marian
Contrast
10-12-2009
Zo zit je nog in een zonnig Torremolinos, zo in een druilerig Lelystad. 
Zo op een hoge berg in de sneeuw in vakantiestemming, zo in het ziekenhuis als patiënt, dan weer lachend in het theater. Het zijn me de contrasten wel weer....
Auteur: Els
7-heuvelenloop
23-11-2009
Het is gelukt! Ik heb hem uitgelopen, en nog wel binnen de 2 uur. Ik had gehoopt op 1:50, maar dat was natuurlijk te optimistisch. Binnen de 2 uur was het streven, en dat is ruimschoots gelukt: 1:54:17.
Auteur: Els
'Gewoon'....
16-11-2009
De oncoloog had het al min of meer voorspeld: na een paar weken gaat het leven ‘gewoon' weer door. Klopt wel, alhoewel.....Gewoon, wat is gewoon? Eigenlijk is alles gewoon, en tegelijkertijd is niets gewoon.
Auteur: Els
Het gaat goed!
27-10-2009
Het is al weer bijna 2 weken sinds de laatste blog. Tijd voor een update, dus. 
Want we zitten niet stil ,hoor .
Auteur: Els
Alles went....
18-10-2009
Het is nu zondagavond. Nog één dag en dat zit de eerste serie van 2 weken Xeloda-pillen er al weer op. Is voorbij gevlogen. Dat betekent dat we nu al weer 2½ week weten van de long-uitzaaiingen.
Auteur: Els
Life goes on....in elk geval voorlopig!
7-10-2009
Beste allemaal,
Hartelijk dank voor jullie lieve goede warme reacties op het vervelende bericht dat we afgelopen donderdag hebben gekregen. Voelt goed! 
Auteur: Els
Weer 'gefopt' door het lijf....
1-10-2009
Vandaag uitslag gekregen van de CT- en MRI-scan. Om te horen of er al wat te zien was aan de tumor in/onder de borstspier. Die was geslonken, maarrr....het streepje op de long dat bij de vorige scans nog niet verklaard kon worden, was nu een bolletje geworden en had gezelschap gekregen van andere bolletjes. 
Auteur: Els
Genieten!!!!
14-9-2009
Ik ben gisteren teruggekomen van een heerlijke vakantie-week in de Oostenrijkse bergen. Een soort hoogtestage, bijna elke dag een berg op .
Auteur: Els
.....en dat was het dan
1-9-2009
Gisteren de beëindigingsovereenkomst getekend. Na 26 jaar ben ik dus niet meer werkzaam in het ziekenhuis in Lelystad (dienstverband eindigt per 1-12, mijn werkzaamheden per direct)
Auteur: Els
Zoals beloofd....een positieve blog
25-8-2009
Na een prima vakantie ziet de wereld er weer heel anders uit .
De pijn is weg, van de effecten van de bestraling is niets meer te zien, de conditie is weer in opbouw, en met de werkgever is een akkoord over de ontslagregeling.
Auteur: Els
Bijna vakantie!
22-7-2009
Inmiddels ben ik druk bezig met de vakantievoorbereidingen. Althans, dat zou ik moeten zijn.
Auteur: Els
Bijna halverwege...
9-7-2009
Morgen de 4e bestraling. Dat betekent dat dan de helft erop zit.
Tot nu toe valt het niet mee.
Auteur: Els
En het werd zomer....
26-6-2009
Volgende week is het al weer juli. Dan starten we met de bestralingen. De laatste chemo is al weer een week of 6 geleden en langzamerhand ben ik weer de conditie aan het opbouwen.
Auteur: Els
Niet wat we hadden gehoopt....
4-6-2009
Vandaag de uitslag van de MRI gehad. De tumor was onveranderd. Niet kleiner, maar ook niet groter. Dat wil zeggen dat de chemo minder effect heeft gehad dan verwacht, en dat we dus nu verder gaan met bestralen.
Auteur: Els
veelbewogen weken...
27-5-2009
De vorige blog is alweer van een heleboel weken geleden. Niet dat er niets gebeurd is in die tijd, eerder het tegendeel! Het was gewoon heel erg veel.
Auteur: Els
Spannende week...
6-4-2009
Sinds de laatste blog is er heel wat gebeurd. Gelukkig is alles na de griep wel 'normaal' gegaan. Alleen de leuko's waren op een gegeven moment zo laag, dat neulasta nodig was.
Auteur: Els
Een week uitstel...maar wel een heerlijke vakantie gehad!
17-2-2009
Inmiddels weer in het regime van de kuren. De vakantie was perfect. Maar één dagje niet geskied (vanwege vermoeidheid en sneeuw), maar verder volop met de snelle groep genoten van de prima sneeuw, lekker zonnetje (wel met factor 50 op het gezicht) en prachtige pistes.
Auteur: Els
En ineens zitten we al op vijf!!
11-1-2009
Inmiddels is het januari en heb ik een paar weken niets geschreven. Wil niet bepaald zeggen dat er niets is gebeurd, hoor!
Auteur: Els
Dat was één....
12-12-2008
Deze week de eerst kuur gehad. Zaterdag nog een keertje hardgelopen (roomcroissantje verdiend) en zondag had ik afscheid willen nemen met de Wintercup, maar helaas....het hoesten van de verkoudheid zette door en ging gepaard met wat koorts, en dan zou ik de behandeling slecht starten, dus geen wintercup! Balen, maar ik heb verstandig gedaan 
.
Auteur: Els
Back to reality....meteen een volle week patiënt-zijn!
10-12-2008
Na een heerlijke vakantie in New York (echt even afstand van alles kunnen nemen, echt genoten!!!!) meteen weer 'terug' in het patiënt zijn.
Toen we thuiskwamen lagen er kaarten en bloemen. Heel leuk en lief, maar wel confronterend.
Auteur: Els
5 Jaar kankervrij net niet kunnen vieren....
21-11-2008
Sinds woensdag ben ik weer ziek. Althans, dat is uit de onderzoeken gebleken. Want het voelt eigenlijk nog niet zo. zondag nog de 7-heuvelenloop gelopen en dat ging best redelijk, gezien alle stress.
Is dus voorlopig de laatste loop geweest, want we gaan het circuit weer in.
Auteur: Els
hoera
13 oktober 2009
Lieve Allen, Ik mag juichen,want behalve de oorspronkelijke plek,en 1 mm in de schildwachtklier zijn er in het borstweefsel en in de okselklieren GEEN kankercellen gevonden en is ook niet aan te nemen dat er verdere uitzaaiingen zijn.
Auteur: Marian
Weer thuis
1 oktober 2009
Lieve allen,
Ik ben weer thuis!!!!!! Het is allemaal gegaan,zoals Ger heeft beschreven; ik was zo ontzettend nerveus;het was niet normaal meer en voelde vreselijk. Ger heeft me gesteund waar hij kon, maar op een gegeven ogenblik leek het voor mij of de hele wereld zweefde. Een ½ uur na het tabletje(7,5 mgr Dormicum) wist ik al van niets meer en heb nog wel gemerkt, dat Ger meeliep,kon ik nog van het bed overschuiven naar de Operatietafel,maar toen ging het licht echt uit.
Auteur: Marian
2 dagen voor de operatie
28 september 2009
Lieve allen,
Het is nu maandag en ik voel de spanning stijgen; j.l. donderdag heb ik voor het laatst gewerkt en mijn mooie kaart achtergelaten; ik heb er 2 glazen schalen vol met mini-marsjes, twix en hoe al die dingen ook mogen heten bij gezet; ik had ook 40 roze strikjes met veiligheidsspeldje gemaakt en het verzoek om deze woensdag te dragen.
Auteur: Marian
3de polikliniekbezoek
september 2009
Lieve allen,
Vandaag ben ik voor een 3de bezoek naar de Poli geweest; Mariëtte is met mij meegegaan en dat was heel fijn. Ze kon haar eigen vragen stellen, maar vooral de mensen ontmoeten,die er voor mij zijn en horen wat die allemaal te zeggen hebben.
Auteur: Marian
De tijd voor de operatie
september 2009
Lieve Allen,
Het weekend staat voor de deur en ik heb er zin in; morgenochtend sjees ik even ,voor Fernand zich gedouched en geschoren heeft, naar de markt en Super de Boer om o.a. croissants en groente/fruit te kopen , Volkskrant van zaterdag en dan naar huis om samen te ontbijten met ROOMBOTER en EEN EI.
Auteur: Marian
Op een gewone vrijdag / Hoe vertel ik het?
8 september 2009
Lieve Allen,
Ik heb borstkanker. Vrijdag 4september stond ik op om naar mijn werk te gaan;op weg naar beneden voelde ik,dat mijn rechterborst nog niet helemaal goed in de B.H. zat; en toen ik dat corrigeerde voelde ik een verdikking met de doorsnee van een pingpongbal;mijn eerste gedachte: ”Nu ben ik aan de beurt”......
Auteur: Marian
30 jaar
6 oktober 2009
Afgelopen zaterdag stond het thema Aandacht centraal. Warme aandacht voor onze leden, onze samenwerkingspartners, ‘onze' Prinses, onze Monitor, en natuurlijk voor onszelf: alle aanwezigen.
Auteur: Sandra Kloezen
Verandering en verschuiving in het veld
31 augustus 2009
Toen ik deze zomer met man en kinderen rond dobberde op de Friese meren (in een oud motorbootje want ik heb geen Laura Dekker kwaliteiten), had ik alle tijd en rust om na te denken over de BVN en het jaarplan 2010, dat we de komende maanden gaan schrijven.
Auteur: Sandra Kloezen
Oktobermaand
27 augustus 2009
We merken het weer, de oktobermaand zit er aan te komen. Het lijkt de herfst wel, het zit gewoon in de lucht... Voor mij is het inmiddels al weer 7 jaar geleden, dat realiseerde ik me afgelopen week.
Auteur: E. H.
Zomer perikelen
2 juli 2009
Ik zit nog steeds in die beruchte eerste 100 dagen, de periode die je daadkracht voorspelt, in je nieuwe functie. Aan daadkracht geen gebrek!
Maar binnen een vereniging met een historie van 30 jaar, is daadkracht alleen niet genoeg om vooruit te komen. Het gaat ook om aandacht. Aandacht voor het verleden, aandacht voor al het werk dat verricht is en wordt, aandacht voor de mensen die zich daarvoor inzetten, aandacht voor ingesleten gewoontes en gebruiken. Stapje voor stapje krijg ik een beter beeld.
Auteur: Sandra Kloezen
Gedeelde Smart
15-06-2009
..." Mensen zitten met je in en willen helpen, maar als je niet duidelijk aangeeft (en blijft aangeven) hoe je liefst geholpen wordt, mist een deel van die hulp misschien haar doel, en wordt eventueel nog een belasting voor je"...
Auteur: Frederike
Borstkanker? Stop. Ander woord.
15-06-2009
Ik zie haar ogen opnieuw over de regels gaan. Alsof ze meer informatie zoekt. "Ja..., de radioloog schrijft dat het zeer waarschijnlijk kwaadaardig is." De rest van haar woorden trekt aan me voorbij als een film in een vreemde taal. Ik zie de ernst in haar ogen, in de lijnen op haar nog jonge gezicht.
Auteur: Frederike
Gelukskind
15-06-2009
Thei's huisarts stelt me gerust: Iets wat snel groeit, is meestal niet gevaarlijk. Voor de zekerheid moet ik een echografie laten maken. Maar nu nog niet. Het verwijsbriefje berg ik veilig op, als een boekenlegger in het boek dat ik bij me heb voor onderweg. Opgelucht spring ik weer op mijn fiets. Gelukskind! Mijn tocht door het Zuidlimburgs heuvelland kan beginnen. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en suis de zon tegemoet.
Auteur: Frederike
Compleet!
22 juni 2008
Ik ben klaar! De tatoeage zit er op, en ik ben er erg blij mee... Nu genieten van de zomervakantie en in een gewone bibkini stoeien met de kids in het zwembad!
Auteur: E. H.
Van Harte Welkom
28 mei 2009
Zó voelde ik mij, toen ik eind april aan de slag ging op het landelijke bureau. Mooie, roze bossen bloemen van samenwerkingspartners en de allermooiste bos van de BVN zelf, vriendelijke en uiterst behulpzame collega's, lieve mailtjes van mensen uit het land die ik al kende uit eerdere werksituaties en zelfs een felicitatiemailtje van een mij nog onbekend lid van de BVN. Hartverwarmend!
Auteur: Sandra Kloezen
Tepeltatoeage
3 juni 2008
Ik heb gister het eerste gesprek gehad met mevr. Wolf uit het SFG in R'dam. Zodra de toestemming van de verzekering binnen is krijg ik een oproep voor de eerste keer tatoeëren. Het zijn max. 5 behandelingen, de eerste keer valt precies voor mijn vakantie, ik ben heel benieuwd. Het resultaat tot nu toe geeft me veel voldoening!
Auteur: E. H.
Tepelreconstructie
24 januari 2008
Afgelopen maandag heb ik in Gent mijn tepelreconstructie gehad en opvulling van de "oude" borst (dagopname) omdat de nieuwe iets groter was. Ik zit volledig ingetapt en mag geen BH dragen tot dat ik maandag op controle geweest ben. Ik ben flink beurs, ze hebben liposuctie gedaan op mijn buik en heupen en dat na bewerking ingebracht onder mijn "oude" borst. Ook hebben ze mijn slapende tepel wakker gemaakt. Ik ben benieuwd als maandag alles er af mag hoe het er dan uitziet.
Auteur: E. H.
Hechtingen verwijderd
7 november 2007
De hechtingen zijn verwijderd. Ik kan gelijk iets beter rechtlopen, het trekt allemaal niet meer zo. Nu kan het rustig aan genezen. Ik moet op 11 december weer terug komen voor de laatste controle. Ze willen dan mijn navel nog zien, die moet nog een stukje verder dicht groeien.
Auteur: E. H.
Bevrijding...
30 oktober 2007
De drain is er uit! Wat een bevrijding. Ze vonden de wond er goed uitzien, ook de borst waren ze zeer tevreden over. Volgende week moet ik weer terug, dan gaan waarschijnlijk de hechtingen er uit. Gelukkig heeft mijn moeder een makkelijke werkgever ze kan heel eenvoudig haar werkdagen omzetten, waardoor wij gezellige moeder dochterdagjes hebben naar Gent.
Auteur: E. H.
Tweede ingreep
24 oktober 2007
We gaan om 7.00 uur rijden omdat we rond de spits bij Antwerpen zullen zijn en anders komen we misschien te laat. We zijn op tijd en kunnen via de opname naar de 4e etage, de dagverpleging. Wachten duurt altijd lang maar uiteindelijk ging ik om 15.15 uur naar de ontvangst ruimte voor de OK.
Auteur: E. H.
Naar Gent
22 oktober 2007
Een drukke dag, eerste naar de huisarts. Inmiddels is de wond 5x 2 cm en een cm diep. Het ziet er niet uit. Ook mijn navel geef vuil vocht. Mijn huisarts zegt: " Het is niet ontstoken, de antibiotica werkt hier niet voor, het ziet er niet slecht uit, het heeft tijd nodig". Hij snapt wel dat ik er zelf af en aan onpasselijk van word. Maar goed, we horen vanmiddag wat de arts in Gent te zeggen heeft.
Auteur: E. H.
Op consult
21 oktober 2007
Ik voel me wel beter, gelukkig. Ik heb Gent gebeld en ik kan morgen om 16.30 bij mijn eigen arts op consult. Dat geeft een goed gevoel.
Auteur: E. H.
De buikwond (2)
20 oktober 2007
Ik voel me niet goed, na een aantal keren overlegd te hebben met mijn moeder en een telefoontje naar Gent, ga ik toch naar de HAP. Daar tref ik een arts die er niet van gecharmeerd is dat ik Gent geopereerd ben. Zijn commentaar: "Ik zie dit nooit, ik weet hier te weinig van, je moet gewoon naar je arts." Nu wilde ik van hem weten of het was ontstoken en of hij het nodig vond om naar Gent te gaan, meer niet. Uiteindelijk heb ik een flinke antibioticakuur van hem gekregen en ben ik weer naar huis gegaan. De kuur moet binnen 48 uur aanslaan. Nu maar afwachten en morgen naar Gent bellen voor een afspraak.
Auteur: E. H.
De buikwond
16 oktober 2007
Ik vertouw het niet helemaal. Ik ga voor wondcontrole naar mijn huisarts. Hij geeft aan dat er nieuw weefsel ingroeit en dat het er helemaal niet slecht uit ziet. Gewoon verder gaan met spoelen ed en dan komt het wel goed. Ik maak een afspraak voor volgende week dinsdag voor weer een controle. Als ik het eerder niet vertouw moet ik als het in het weekend is naar de HAP.
Auteur: E. H.
Helen...
15 oktober 2007
De arts vindt de borst en navel er goed uitzien. De buikwond loop een beetje en hij maakt een stukje hechting los om het ruimte te geven. Goed schoon houden (spoelen onder de douche met Betadine reinigen en verbinden met vette gaas en steriele gazen) dan heelt het vanzelf. Hij geeft aan dat het regelmatig voorkomt omdat het een plek is waar door de afstand naar de lymfvaten het vuil afvoeren erg moeilijk is. Bij dit type operatie is het een bekende complicatie. Helaas voor mij!
Auteur: E. H.
Wondvocht
14 oktober 2007
Overdag veel rust gehad. De kinderen zijn weer naar school. Ook mijn man is weer gaan werken, hij heeft avond dienst. De buurvrouw maakt eten voor mij en de kinderen en ze kunnen zelf onder de douche. Ik ga om 20.00 uur ook onder de douche. Na het douchen zie ik dat er vocht uit de buik wond komt direct onder de navel. De littekens van de borst genezen prima. Gelukkig ga ik morgen op controle in Gent, dan zal ik het wel horen.
Auteur: E. H.
Een dunnere arm
13 oktober 2007
Ook vandaag komt er visite. Het is heerlijk weer dus we zitten gezellig in de tuin. Als de visite weg is kruip ik weer heerlijk in mijn mandje. Mijn arm wordt nog steeds dunner! Al zal de tijd het moeten leren of de lymfknoop verplaatsing echt effect heeft.
Auteur: E. H.
Visite
12 oktober 2007
De nachten gaan gelukkig steeds makkelijker. Vandaag komt er voor het eerste visite, gezellig. Na het ontbijt ga ik terug mijn bed in, zodat ik goed uitgerust ben als de visite komt. Als de visite weg is (16.00) ga ik weer terug mijn bed in, ik ben moe.
Auteur: E. H.
Eerste nacht thuis
11 oktober 2007
Eerste nacht thuis, dat was niet eenvoudig. Een bed wat niet elektrisch in te stellen is en drukke kinderen om je heen die blij zijn dat toen ze wakker werden mama thuis was. Veel telefoon gehad maar verder is het rustig gebleven. Vooral al ik gelopen heb krijg ik een harde buik, het lijkt dan wel of er een band omheen getrokken wordt.
Auteur: E. H.
Naar huis
10 oktober 2007
De laatst drain gaat er uit! Vanmiddag komen mijn ouders met mijn kids en als verrassing mag ik gelijk met hen mee naar huis. SUPER! De kids waren helemaal dol dat ik mee ging naar huis, we hebben op de terug weg heerlijk gegeten bij Breda, daar was ik wel aan toe. Eenmaal thuis was ik helemaal op! Toen ik savonds thuis was hebt ik H. gebeld om te vragen hoe het met haar ging. Ze vond het erg stil en miste me, de schat!
Auteur: E. H.
Slechte nacht
9 oktober 2007
Ik heb een slechte nacht gehad. Onder mij is de neonatologie afdeling en daar had een baby het niet echt naar zijn of haar zin. Ik ben om 3.00 uur met een pilletje in slaap gevallen en was om 8.00 uur weer wakker, een korte nacht. Ik heb zelf weer gedoucht en uitgebreid in de spiegel het resultaat bekeken.
Auteur: E. H.
Plooien
8 oktober 2007
H. is vanochtend vroeg vertrokken voor haar operatie, ze komt morgen weer terug. Ik ben heerlijk onder de douche geweest met behulp van een stoel. Zalig warm stromend water. Dit kan omdat de littekens bedekt zijn met huidlijm. Kinesiologe (fysiotherapeute) is langs geweest voor de uitgebreidere oefeningen.
Auteur: E. H.
Tip top
7 oktober 2007
Ik ben er weer! Na het wassen is de tweede drain uit de borst er uit gehaald. Op naar de volgende! De katheter is er uit waar door ik zelf kan plassen op de po-stoel (en later zelfs op de wc). Ik moet er tip top uit zien want vandaag komen mijn kindjes en ouders op bezoek. De wonden houd zich nog steeds goed. De derde drain (buik) is eruit en het laatst infuus is er ook uit. Ik heb mezelf gewassen, heerlijk! Daarna een poosje geslapen in voorbereiding op het hoge bezoek.
Auteur: E. H.
Drain dag
6 oktober 2007
Tweede infuus en de eerste drain (borst) zijn verwijderd. Na het wassen heb ik (tollend) op de rand van mijn bed gezeten. Het was fijn om de zwaartekracht even in een andere stand te voelen. Wel was het erg vermoeiend. Mijn arts is langs geweest om te kijken hoe het met mij en de wonden ging, hij was zeer tevreden.
Auteur: E. H.
De Day after
5 oktober 2007
De verpleging van de PAKU heeft me gewassen en klaar gemaakt voor verplaatsing naar de afdeling. Eerste infuus is verwijderd. Net als de heen weg gaat dit ook niet standaard. Ik word met bed en al in een grote transporterbus gereden en omdat het een richtingsverkeer is op het ziekenhuisterrein, krijg ik een sightseeing tour (als ik door de ramen had kunnen kijken) van het hele terrein.
Auteur: E. H.
De operatie dag
4 oktober 2007
Om 7.00 uur werd ik opgehaald om naar de OK te gaan. Dat was een hele belevenis. Mijn bed werd op een aanhangwagen gereden waarmee ik door een ondergronds gangenstelsel naar gebouw K12 ben vervoerd. Eenmaal op de OK gaat het allemaal heel snel. Ik werd gelijk onder narcose gebracht en voor bereid op de komst van de arts.
Auteur: E. H.
Opname dag
3 oktober 2007
Om 16.00 arriveren we in het ziekenhuis. Mijn moeder, mijn man en kinderen brengen me weg. Ik moet langs de opname om me in te schrijven in het ziekenhuis en een telefoonkaart te halen. Ik moet tenslotte wel bereikbaar zijn op mijn kamer (in gebouw K1). Eenmaal op mijn kamer komt de zuster langs met papieren die ik moet in vullen, de anesthesist met nog een vragenlijst en uiteindelijk ook mijn arts, die een mooie tekening op mijn lijf maakt.
Auteur: E. H.
Nog even en dan...
27 september 2007
Nog 5 dagen en dan is het opname dag. Met het hele gezin naar Gent. Veel heb ik al geregeld, extra ondergoed en pyjama's, lekkere douche spullen en wat dingetjes om te doen. Een afspraak heb ik gemaakt: mijn man neemt zodra hij komt een stukje gestoomde zalm mee, daar ben ik dol op! De folder van Amoena heb ik niet meer nodig en mijn verjaardagsgeld is gereserveerd voor nieuwe lingerie. Jullie zien wel ik heb er zin in! O ja alle uitslagen zijn goed. Ik zal, als ik in het ziekenhuis ben, elke dag een stukje schrijven en het plaatsten zodra ik de mogelijkheid heb.
gr appeltje :-)
Auteur: E. H.
Nog even...
27 augustus 2007
Nog een paar weekjes en dan ga ik naar Belgie! Ik heb afgelopen week de pre-operatieve onderzoeken laten uitvoeren. Longfoto's die ik op CD heb mee gekregen en waarvan de uitslag via de huisarts komt, Bloedonderzoek en ECG ook daarvan krijg ik de uitslagen van via de huisarts.
Auteur: E. H.
Tweede gesprek en aanvullend onderzoek
5 juni 2007
Ik ben weer in Gent geweest. Ik moest voor afgaand aan het gesprek met Dr H. een CT-scan laten maken in Aalst, dit om te zien of er geen uitzaaiingen zijn en hoe de bloedvaten lopen in de lies en buik en bij het borstbeen. Om zo tijdens de operatie geen tijd te verliezen met zoeken naar deze minuscule baantjes.
Auteur: E. H.
Gent
8 mei 2007
Inmiddels ben ik bij de plastisch chirurg geweest. Daar was 2 jaar wachttijd (het Erasmus MS) en dat is me wat te veel. Ik ben daarna op advies van een collega in UZ Gent (be) geweest, daar kan ik in de eerste week van oktober geopereerd worden.
Auteur: E. H.
Het besluit is genomen
12 maart 2007
Ik ben bij de internist geweest en heb gevraagd of voor mij borstreconstructie een mogelijk zou zijn. Dit was geen probleem en ze zou een afspraak maken bij de plastisch chirurg. Wel was er een lange wachttijd, zei ze. Oke, het hoeft ook niet morgen. Eerst maar eens op gesprek voor ik me daar druk over ga maken. Wordt vervolgd zou ik zeggen!
Auteur: E. H.
Lang geleden
7 november 2006
Dat is lang geleden. Er is een hoop gebeurt. Ik ben in de afgelopen periode verhuist en dat heeft veel voet in de aarde met een gezin en een baan. Maar goed, we zijn nu over en hebben het goed naar ons zin.
Auteur: E. H.
Overwinning!
7 januari 2006
De beste wensen allemaal! Ik ben net terug van het weekje vakantie met de kids. Heerlijk in de sneeuw en volledige rust. Ik ben echt bij gekomen en kan er weer volledig tegen aan. Wel was mijn oedeemarm vervelend werd echt dikker en met het wandelen hield ik hem graag omhoog. Dan zul je zeggen an doe je de kous toch om, tsja dat kan maar daar werd ik al met al ook niet vrolijker van. Een bonkende hand en koude vingers. Maar het mocht de pret niet drukken. Dit was voor mij een perfecte vakantie, een die ik en de kinderen nooit zullen vergeten.
Auteur: E. H.
Kerst 2005
15 december 2005
Nog een week en dan is het kerstvakantie. De kinderen vrij en ik ook. We gaan heerlijk een week je naar italie. Lekker wandelen en sleetje rijden. Rust daar gaan we voor. Op naar een nieuw en goed jaar, iedereen alvast de beste wensen!
Auteur: E. H.
Een drukke maand
30 november 2005
Het is erg druk, niet alleen met mijn werk maar ook op school met de kinderen. En dan komt ook het nieuwe huis af en aan om de hoek kijken. Maar toch, het loopt prima. Ik heb pas mijn controles weer gehad en mocht weer een half jaar wegblijven. Dat geeft toch weer een lekker gevoel. En strakst in de week van de kerst heerlijk met de kids naar de wintersport. Manlief krijgt geen vrij dan lekker met z'n drieen. 6 dagen rust en regelmaat en geen werk huis of school. Ik kijk er naar uit!
Auteur: E. H.
3 jaar na dato
21 september 2005
Ik heb een mijl paal bereikt. 3 jaar na dato (diagnose) heb ik weer een baan. Daar moet op gedronken worden zou je zeggen, maar dat moet je wel drinken. Ik heb heerlijk taart gehaald en heb het geviert met de mensen die me de afgelopen jaren zo waanzinnig hebben bij gestaan! Thanks, PA en MA en natuurlijk mijn partner en heerlijke kids. Mede dankzij jullie ben ik zover. En natuurlijk Jud en Anne, voor het waanzinnige leerproces.
Liefs appeltje
Auteur: E. H.