30 jaar

6 oktober 2009, categorie: Van de vereniging

Afgelopen zaterdag stond het thema Aandacht centraal. Warme aandacht voor onze leden, onze samenwerkingspartners, ‘onze' Prinses, onze Monitor, en natuurlijk voor onszelf: alle aanwezigen.

En zó heb ik het ook ervaren, als één groot warm bad. Ik ben dan ook blij dat mij de eer is gegeven om via mijn blog verslag uit te brengen van deze dag. Dat valt niet mee in blog-formaat want je kunt er een boek over vol schrijven.

Zaterdagochtend waren we als lustrumcommissie om half acht, allemaal in koninklijke outfit, aanwezig in DeFabrique: de hippe, oud industriële congreslocatie in Maarssen. Herfstachtig weer, ook in onze hoofden. Want hoe zou deze dag, waar we met zoveel BVN-ers en HDtt maanden aan hebben gewerkt, uitpakken?

De eerste gasten arriveerden rond 9 uur, de welkomstartiesten van Brilliant zaten nog in de schmink! Ruim een uur later hielden oranje-fans bij de drangrekken hun camera in de aanslag, en stonden burgemeester Aleid Wolfsen, adjunct-commissaris van de Koningin de heer Ekkers, ceremoniemeester Daniella Buis, onze voorzitter Elly Hilgeman en ik klaar om Prinses Máxima op te vangen, samen met een heel leger persfotografen. De prinses gaf ons hartelijk lachend een hand, vertrouwde ons toe dat we niet zenuwachtig hoefden te zijn, en bedankte ons voor de uitnodiging. Samen met de inmiddels ook gearriveerde minister Ab Klink liepen we naar de Copraloods.

De ruim 900 gasten hadden daar inmiddels een plekje gevonden, terwijl de violist Reinhard met zijn mooie muziek en de posterexpositie op de achtergrond, iedereen welkom heette. De Prinses kreeg bij binnenkomst van alle gasten ook een warm onthaal en de dagvoorzitter Paula Patricio kondigde  Elly aan als eerste spreker. De show was begonnen! Elly belichtte kort de historie van de BVN en gaf het woord aan prof dr Elsken van der Wall, voor een ongekend knappe presentatie over de ziekte borstkanker en de toekomstverwachtingen wat betreft de behandelmogelijkheden. Ongekend knap omdat zij er, in 15 minuten, in slaagde gecompliceerde informatie voor iedereen begrijpelijk te maken. Elsken introduceerde het eerste filmpje over aandacht voor leven met borstkanker. Later volgden nog twee filmpjes die samen een drieluik vormen: oma Marian, moeder Patricia en dochter Isabelle vertellen indringend over hun confrontatie met borstkanker bij Patricia, in juni dit jaar. De filmpjes zijn te bekijken via onze site. Gelukkig had ik wat zakdoekjes bij me want het eerste filmpje met Marian, ontroerde de hele zaal en raakte precies het hart van waarvoor we vandaag bijeen waren. Dus de Prinses subtiel een zakdoekje aangeboden en mijn rechter buurman ook.

Na het filmpje betrad prof dr Emiel Rutgers enigszins geëmotioneerd het podium. Hij had een eervolle taak: het presenteren van de Monitor Borstkanker. Er is 3 jaar lang door de BVN en het CBO gewerkt aan de totstandkoming van deze Monitor, om borstkankerpatiënten inzicht te geven in het zorgaanbod van ziekenhuizen en in hoe patenten die zorg ervaren hebben. Riet van der Heide kreeg een heel groot applaus voor haar rol in dit project. De ontwikkeling van de Monitor is gefinancierd door Pink Ribbon en de Monitor komt 1 januari online. (Zie elders op onze website voor meer informatie.) Emiel Rutgers interviewde minister Klink over de Monitor, die zich zeer positief over dit instrument uitliet, want, concludeerden beide heren: ‘goede informatie is het halve herstel'. Het filmpje met Patricia volgde.

De volgende spreker was prof dr Hanneke de Haes over psychosociale zorg en het belang van screening op de behoefte aan deze zorg bij borstkankerpatiënten. Ook een bijzondere presentatie omdat zij haar verhaal doorvlocht met haar eigen ervaring als borstkankerpatiënt, 20 jaar geleden. Daarna het derde filmpje met Patricia's 10 jarige dochter Isabelle, dat juist emotioneerde om de woorden die zij niet uitsprak. Isabelle verscheen vervolgens live op het podium om de eerste knalroze BVN-Pink Ribbon tas uit te reiken aan de Prinses en haar oma. Moeder Patricia had net haar 6^e kuur gekregen en kon daarom zelf niet aanwezig zijn. Na een dikke kus voor Isabelle, verliet de Prinses de zaal, op weg naar het herinneringskunstwerk.

Het herinneringskunstwerk met een prachtige dichtregel uit het gedicht van de in 1993 overleden Marina San Giorgi (uit: ‘Een glimlach kwam voorbij'), is een bord waar iedereen wordt uitgenodigd een mooie kraal op te prikken die bij jezelf of bij je dierbare past. Als symbool voor aandacht voor jezelf en voor de ander. Aan de Prinses de eer om de eerste kraal  uit te zoeken (een kleine glazen, roze kraal) en met een hamertje in de cirkel te slaan! Inmiddels zaten in een van de aandachtshoekjes 2 leden van de BVN en Hanneke de Haes te wachten voor een kort persoonlijk gesprek met de Prinses. Elders op de website staat een verslag van dit ontroerende en verrassend openhartige gesprek.

Tijdens de lunch waren er aandachtsartiesten met muziek, verwennerijen en hartverwarmende kleine theateracts. Zoals de kunstenares die dansend met haar handen in een kleine zwarte theaterdoos, het door haar eenmanspubliek met een wens beschreven origamiblaadje vouwde tot een prachtige vogel die sierlijk wegvloog. En natuurlijk de 43 posters die een gezicht gaven aan onze leden, onze eigen vrijwilligers en onze samenwerkingspartners en die allemaal op eigen wijze aandacht vroegen voor uiteenlopende onderwerpen. De bijzondere posters worden bewaard tot een volgend expositiemoment. De pauze was wat aan de lange kant, maar daardoor konden de tassen goed verkocht worden: meer dan 500 gingen over de ‘toonbank'.

Na de pauze was het mijn beurt: samen met de musici Carla en Manoe Maffioletti, respectievelijk sopraan/ gitarist en klarinettist uit het Andre Rieu orkest, kreeg de zaal een beeld van onze samenwerkingspartners, begeleid door ‘Um dia de noviembro.' Daarna vertelde ik over de rollen van de BVN en eindigde met een oproep om samen de bron aan ervaringsdeskundigheid van de BVN te vergroten en te zorgen voor meer leden. Deze boodschap werd in de harten van alle aanwezigen verankerd door Heal the World, gezongen door Manoe en Carla. De laatste spreker was Margo Trappenburg, een in aanvang hilarisch en later vooral kritisch verhaal over de rollen en grenzen van patiëntenorganisaties.

De gelegenheidstheatergroep 2Tact speelde een korte ontroerende theatervoorstelling over 5 vriendinnen en borstkanker, via een muzikaal intermezzo overgaand naar een dans waarin de vrouwen hun borst weggaven aan het publiek.

Na Elly's slotwoord was er nog een lekkere borrel en een goodiebag bij het naar huis gaan. Mijn indruk was dat de mensen geïnspireerd en blij naar huis vertrokken: en dat was precies ons doel.

Ik heb, toen de loodsen leeg waren en de tl buizen aan, Maxima's kraal op het inmiddels kraalrijke herinneringsbord, voor de zekerheid met een extra spijkertje vastgezet en ben toen moe, met pijnlijke voeten en héél tevreden in de auto gestapt bij manlief en kind op weg naar Maastricht. Ik realiseerde me dat, ondanks een afgesloten A2 en niet rijdend treinverkeer rondom Weert, het Zuiden vandaag goed vertegenwoordigd was. We waren net op tijd thuis voor SBS6, waar ik mezelf zag zitten naast Máxima die een traan wegpinkte met mijn zakdoekje. Toen was de dag echt om.

En wat voor een dag! Ik ben supertrots op de BVN, dat we dit samen voor elkaar hebben gekregen.

Tot slot wil ik dan ook namens de lustrumcommissie (Danielle Buis, Teunica Dorrestijn, Manon Leenders van HDtt, Henk van wel, Heike van der Woerd), iedereen die aan deze dag heeft bijgedragen en/of onze gast was, heel hartelijk bedanken. Het was een waardige viering van een bijzondere mijlpaal van de BVN: en een prachtig fundament om op door te bouwen!

Sandra Kloezen

Op veler verzoek, het gedicht van Marina San Giorgi:

ze vroegen het

en door mijn antwoord

stond hun gezicht beteuterd

het bleef bij een keer

terwijl ik vaker

antwoorden had willen geven

dezelfde vraag

menigmaal gesteld

roept een ander antwoord op

naarmate de tijd verstrijkt

blijf alsjeblieft

vragen

hoe het met me gaat

ook al durf je eigenlijk

niet te weten

hoe ernstig het staat