Een half jaar verder....

6-4-2010, categorie: Uitzaaiingen

Inmiddels is het al weer april en leven we een half jaar met de wetenschap dat er uitzaaiingen zijn.
 

Is wel een heel druk half jaar geweest. Had nooit verwacht dat je in zo'n situatie eigenlijk zo gewoon (maar wel een stuk bewuster) door leeft en ‘gewoon' kunt genieten van alle gewone dingen. Zeker nu de situatie even stabiel is, lijkt de ziekte soms zelfs op de achtergrond te raken. Heb al een maand geen blog meer geschreven. Goed teken, denk ik. Ik ben met heel veel andere dingen bezig en m'n hoofd staat er gewoon niet naar.

Leuke dingen, natuurlijk de vele vakanties (net terug uit Euro-Disney , zie foto's), maar ook het werk houdt me lekker bezig. En ik ben weer een beetje aan het hardlopen . Niet hard (heb natuurlijk best wat ingeleverd met 3 maanden niet trainen en chemo-gebruik en moet wel 7 kilo meer meesjouwen ), maar wel lekker en bij de club ook (vooral) gezellig. Heb dat gemist in de koude, gladde wintermaanden!

Naast deze leuke dingen ben ik ook druk geweest met ‘minder aangename verplichtingen': huishouden (onze hulp moest ermee stoppen vanwege overbelasting van haar armen en een knie-operatie), proberen antwoord te krijgen van het UWV hoe dat moet met werk en m'n uitkering (wat mag en wat niet mag), en natuurlijk de jaarlijkse belastingaangifte .

Kortom: ik voel op dit moment niet bepaald ziek. Met de laatste scan-uitslagen durven we weer wat verder vooruit te kijken en zijn de eerste vakanties voor na de zomer ingepland: 4 W's. Wandelen, Wadlopen, Wintersport en rond september natuurlijk Wenen (in verband met de tweede van Erik en Tessa). Alles uiteraard wel onder het voorbehoud dat de Xeloda voorlopig z'n werk blijft doen , maar daar heb ik op dit moment wat meer vertrouwen in dan een paar maanden geleden.

Nog een leuk nieuwtje: heb een mailtje uit het ziekenhuis gekregen met het verzoek om een klusje te doen voor de mammapoli. Heb daar ooit een mooi elektronisch formulier voor gemaakt (een soort mini-EPD'tje), dat aangepast moet worden. En ze hebben nog niemand kunnen vinden die dat kan. Dus willen ze mij daarvoor ‘inhuren'. Voelt goed: ze kunnen toch nog niet zo makkelijk zonder me . Ga van de week praten.

Verder is Kirsten vrijdag 17 jaar geworden en wordt de tweeling a.s. zaterdag 1 jaar . Wat gaat dat toch allemaal snel!