En dan ziet de wereld er toch ineens weer heel anders uit!

2-3-2010, categorie: Uitzaaiingen

Laatste blog was het nog dik winter .
Glad, de sneeuw spuugzat, moe, ziek, zwak en misselijk door de chemo. Duidelijk toe aan vakantie (in de sneeuw ). Natuurlijk wel blij met de voorlopige stop van de tumorgroei, maar verder niet veel fut.

En dan nu: lekker uitgerust na de winter-vakantie (veel zon, lekker geskied) en 3 weken chemo-pauze, zonnetje schijnt, 4e kleinkind op komst, dochter en schoonzoon zijn bezig met een nieuw huis en last but no least: ik ben weer aan het werk.

MCC Flevoland wil graag gebruik maken van mijn expertise en tijd voor een aantal projecten. Dat om een aantal registraties eens flink onder de loep te nemen, zodat ze simpeler en bruikbaarder worden voor alle partijen (ketenpartners) die aan het project meedoen en bruikbare indicatoren op gaan leveren. Te beginnen met het dementie-project, als alles goed gaat volgen er mogelijk meer.
Geen vaste baan, wel een heel leuke opdracht die aansluit bij wat ik kan en wil. En grotendeels lekker vanuit huis te doen is. Leuke collega's (een aantal ook vanuit het ziekenhuis gekomen). Ze zijn (nog?) in het ziekenhuis gevestigd, kom ik daar ook nog eens. Kortom: we hebben er zin in!

De wintersport was weer als vanouds. Na 2 chemo-vrije weken was de energie weer bijna normaal, en dus lekker kunnen skiën en niet om 9 uur 's avonds al naar bed. Het weer was een stuk beter dan in Nederland . Alleen de eerste dag wat sneeuw en de vrijdag behoorlijk sneeuw, verder droog en af en toe zon. En ook daar de eerste tekenen van voorjaar: het was de laatste dagen gewoon warm. Wel zwaar skiën af en toe, maar ach, je moet er wat voor over hebben, en qua conditie lukte het ook nog.
Heb zowel de heen als de terugweg gereden (genieten, hoor, in zo'n Polo) en had geen last van rare kwaaltjes, deze keer. Zoals het hoort... Al was de terugweg vanwege de storm wel vermoeiender dan de heenweg, met name het laatste stuk in de plens-regen in het donker. Het venijn zat duidelijk in de staart.

Al met al voel ik me goed en gaan we er weer tegen aan. Gisteren weer aan de Xeloda, maar nu iets minder: ‘maar' 8 pillen per dag. Hopen dat het scheelt in de bijwerkingen en het conditieverlies, dan houden we het wel een tijd vol. En zolang dat de tumorgroei tegen houdt, hebben we dat er wel voor over!