En ineens zitten we al op vijf!!

11-1-2009, categorie: Chemotherapie

Inmiddels is het januari en heb ik een paar weken niets geschreven. Wil niet bepaald zeggen dat er niets is gebeurd, hoor!

We hebben lekkere feestdagen achter de rug en natuurlijk gaan de kuren ook gewoon door.
Na de heftige start gaat nu alles eigenlijk heel goed. Ik voel me goed, kan zelfs nog af en toe hardlopen (als het weer en de verkoudheid tenminste meewerken), loop vrijwel iedere dag een lang stuk met de hond en heb af en toe zelfs huishoudelijke neigingen.
De dag voor kerst moesten we naar het AMC naar de radiotherapeut, zodat die de situatie kon beoordelen voor de chemo z'n werk zou doen. Hij was erg verbaasd dat mijn schouderklachten toch veroorzaakt zijn door tumor in plaats van littekenweefsel, zoals hij in mei nog dacht. Hij gaf aan toen geen enkel 'niet-pluis-gevoel' te hebben. Voor de prognose maakt het volgens hem niet veel uit dat hij toen niet verder heeft gekeken: de klier zal waarschijnlijk al een jaar aangetast geweest zijn, schatte hij in. Niet om zichzelf schoon te praten, dat wilde hij zeker niet.
Na de chemo zullen ze overleggen in de oncologiebespreking, maar in principe zal de chemo gevolgd worden door bestraling. De zomervakantie kan dus niet eind juni, op z'n vroegst eind juli. Konden we gelukkig nog verzetten.
Om de periode 'te overbruggen' hebben we daarom besloten toch in januari naar Oostenrijk te rijden, zodat ik in elk geval nog een paar daagjes kan skieën.
En al rekenend kwamen we er achter dat de wintersport precies in de Herceptinweken valt en in overleg met de oncoloog wordt de week ervoor een dubbele dosis gegeven, zodat we de hele week weg kunnen blijven!!!!
Da's nog eens een geluk bij een ongeluk! .
We verheugen ons geweldig op de vakantie. Zelfs Peter, al gaat ie natuurlijk niet skieën. Samen een weekje weg met de nieuwe auto (die komt 17 januari) en dan lekker eten en drinken en sfeer proeven met de groep, komt helemaal goed!
Schaatsen heb ik helaas niet gedaan. Stel dat ik val, en dan niet kan skieën....dat risico moesten we maar niet nemen.
Gisteren wel met Flo een rondje hardgelopen in het natuurpark. Geweldig! Zonnetje, witte wereld, lekker fris, echt genieten.
UIteindelijk 9 km. afgelegd met maar een paar stukjes wandelen, een deel ook nog vanwege opgevroren water op het pad.
Krijg je echt energie van! Tempo ligt natuurlijk wel laag, maar dat maakt niet uit. Komt later (hopelijk) wel weer.
Probeer ik zo lang mgelijk vo, te houden.
Ga nu lekker met Flojo wandelen. Zonnetje schijnt, het waait wel, maar het blijft nog steeds heerlijk winterweer dat gewoon veel energie geeft.
En dat kunnen we naturlijk wel goed gebruiken!