'Gewoon'....

16-11-2009, categorie: Uitzaaiingen

De oncoloog had het al min of meer voorspeld: na een paar weken gaat het leven ‘gewoon' weer door. Klopt wel, alhoewel.....Gewoon, wat is gewoon? Eigenlijk is alles gewoon, en tegelijkertijd is niets gewoon.

Het leven gaat inderdaad z'n gewone gangetje. Ik werk dan wel niet meer, maar heb het ‘gewoon' druk. Ik doe ‘gewone' dingen. Krijg veel bezoek, heb te veel plannen voor te weinig tijd (bijvoorbeeld video-bandjes digitaliseren en monteren voor DVD, oude spullen uitzoeken en weggooien), moet veel regelen (vakanties, notaris, administratie, discussie met instanties (ja, nog steeds over het taxi-verhaal van juli...), achterstanden in huis wegwerken (foto's uitzoeken, opruimen etc.) en natuurlijk hardlopen (voorbereiden op de 7-heuvelenloop) en wandelen met Flojo.
De dagen vliegen voorbij. Veel te snel, eigenlijk.

Het is allemaal heel dubbel. Soms voel ik me behoorlijk schizofreen. Enerzijds voel ik me goed (in elk geval veel beter dan een paar maanden geleden), anderzijds ben ik ongeneeslijk ziek.
Alhoewel....ziek....ik ben (nog) niet ziek, dus vooralsnog alleen ongeneeslijk. En daar voel je dus niets van. Dus dat ik me goed voel, is ‘gewoon'. Maar het is natuurlijk niet goed. Dus het gaat slecht, maar ik voel me goed....en hoe moet je je daar nou bij gedragen? Wat is in zo'n situatie ‘gewoon'???? Geen idee!

Ik krijg (nog steeds!) veel bloemen, kaartjes en mails. Ben heel blij dat ik ze krijg, voelt heel goed, maar soms ook weer niet. Voorbeeldje: ik vind bloemen mooi en ben er blij mee, vooral in combinatie met een gezellig bezoekje, maar soms wil ik ze het liefst het raam uit gooien, omdat ik ze dan vooral associeer met ziekte. En ik voel me (nog??) niet ziek. En dat wil ik zo lang mogelijk zo houden.

We praten er ‘gewoon' over. Het is nu eenmaal zo. Dat gaat steeds beter, ook met familie, vrienden, sporten, buren etc.. Daar hebben we er wel over, maar als ‘normaal' gespreksonderwerp, met alles wat daarbij hoort, inclusief humor! Maar is dat dan ‘gewoon'?
Ik merk dat anderen soms nog niet zover zijn en er (nog) niet gewoon over kunnen praten. Of het (nog) niet als gegeven accepteren en nog steeds beginnen over genezen en komen met andere behandelingen. Is ook een ‘gewone' reactie, maar toch.... als ik er dan weer een paar op één dag heb gehad, kan ik daar af en toe echt moe van worden. Anderen opvangen terwijl je zelf degene bent die ziek is....het gevoel je steeds te moeten verdedigen dat je de situatie accepteert zoals die is en daar het beste van wilt maken en gaan voor kwaliteit van leven, en niet koste wat het kost voor de kwantiteit, is dat gewoon? Ook weer ‘ja' en ‘nee', volgens mij....

Dus ja, ik leef gezond en blijf sporten zolang het kan en zal samen met m'n artsen kijken welke behandelingen een bijdrage kunnen leveren. En nee, ik ga niet zoeken naar alternatieve behandelingen bij andere behandelaars. Dus begin alsjeblieft niet over nieuwtjes over wonderbaarlijke genezingen en nieuwe behandelmethoden bij kanker die mij mogelijk zouden kunnen genezen. Is niet zo, en als het wel zo zou zijn, hoor ik dat echt wel via m'n eigen artsen.

We gaan ‘gewoon' naar feestjes en verjaardagen. Maar steeds met de vraag ‘weet iedereen het, of niet?' En als ze het weten, zullen ze erover durven te beginnen?
En als ze het niet weten, zeggen we het dan als het gesprek daar aanleiding toe geeft, of niet? En als we het zeggen, wat dan? Zullen ze er mee om kunnen gaan, of zijn ze zo geschokt dat het gesprek doodslaat? En zal het ook deze keer weer over het actuele onderwerp ‘wanneer stoppen we met werken' gaan? Want het gekke is, mensen durven het niet te hebben over ziekte en doodgaan, omdat ze ons dan niet willen ‘confronteren' (alsof dat niet constant in onze hoofden rondspookt), maar denken niet na dat het praten over ‘later' veel confronterender is. Dan haken Peter en ik allebei af, hebben we gemerkt. Maar aan de andere kant is dat wel een teken dat ze gewoon doen en er niet meer bij stilstaan dat ik ziek ben en dat is dan wel weer positief en juist wel wat we willen.

Dus wat is nou gewoon? Geen idee....maar ja, laten we toch maar ‘gewoon' doorgaan, al is het niet gewoon. Er zit ‘gewoon' niets anders op.
Dus doen we dat 'gewoon'.... Tot de volgende blog (uiteraard met de 7heuvelen )