Heftig

6-10-2010, categorie: Uitzaaiingen

Afgelopen vrijdag was het 1 oktober. Toen was het precies een jaar geleden dat we hoorden dat de kanker was uitgezaaid, en dus niet meer te genezen. Toch wel iets om even bij stil te staan. 
Het zal uit de blogs duidelijk zijn dat het jaar het best te omschrijven was als ‘heftig' . Zowel in positieve als in negatieve zin. Met veel ups en downs. En heel veel vakanties. Bijna te veel. Maar ja, we willen nog zo veel, zo lang het nog goed gaat. Het is gek, maar als je weet dat je niet meer heel lang meer zult leven, leef je veel bewuster en geniet je meer van de leuke dingen.  Omdat je weet dat het nu (naar omstandigheden) nog goed gaat en dat in de niet al te verre toekomst zal veranderen. Uitstellen of wachten doen we niet. Durf ik niet. Ik heb haast, zo voelt het. Haast om te leven. 

Ook de afgelopen weken zijn het best te omschrijven als ‘heftig'. 
Vooral in positieve zin, dat wel. De wandelvakantie in Oostenrijk, de geboorte van kleinzoon Matthias en afgelopen weekend dan toch het wadlopen. Met aansluitend OMD, Oma Memorial Day, dit jaar ABOD (Âlde Beppe's Oantinkens Dei ) genoemd omdat 't in Woudsend plaats vond. 
De tegenvallers waarmee ik de vorige blog eindigde zijn dik meegevallen. Inderdaad is sprake van een betere conditie en leukere verhalen. Veel beter en leuker, zelfs! 

Ik ging naar Oostenrijk met de verwachting niet te kunnen wandelen, maar zoals in de mail vanuit Oostenrijk al gemeld, is 300% meegevallen: ik heb de hele week kunnen wandelen. Natuurlijk ben ik voorzichtig begonnen met een lift en een plat stuk, maar dat voelde zo goed, dat ik elke dag meer kon. Moest wel rustig beginnen, vooral naar boven toe echt stapje voor stapje, anders gaf dat nog wel problemen met de luchtwegen, maar dan ging het. Met dank aan de berglucht, maar ook aan de groep. Leuke routes met elkaar gelopen, met een prima verhouding tussen ontspanning en inspanning. Ondanks mijn toch wel lage tempo bergop liep ik nooit alleen achteraan. En niemand vond het vervelend dat het soms wel erg langzaam ging.  
Het ging zo goed, dat het wadlopen toch weer in zicht kwam, met de dag meer! Vrijdag heb ik als een soort testloop bestempeld, met 400 m. behoorlijk stijl omhoog. Dat ging! Weliswaar in een langzaam tempo, maar het lukte wel. 
Wat een lekkere week is het geweest, ben ik echt van opgekikkerd! 

Daarna door naar Wenen. Inmiddels was Matthias geboren,  precies op tijd voor onze reisplanning.Tessa lag nog in het ziekenhuis toen we kwamen, maar kon maandags al naar huis. Het truitje dat ik voor Matthias aan het breien was en in Matrei af zou breien, omdat ik toch niet zou kunnen wandelen had ik nog net op tijd af. Moest wel een paar avonden tot 1 uur 's nachts doorbreien, maar ik kon het dinsdagmiddag, op onze laatste dag in Wenen, persoonlijk afleveren. 

Woensdags naar huis gereden , en donderdags mocht ik me weer in het ziekenhuis melden . De longontsteking was behoorlijk verminderd. De rest gaat waarschijnlijk heel langzaam weg,als het al helemaal weggaat. Prednison wordt dus langzaam afgebouwd, voorlopig 4 weken 15mg. en dan naar 10. Afwachten dus. Maar goed, zoals het nu is, valt de beperking mee en is er aardig mee te leven. En ik ben klaar voor het wadlopen, tegen de verwachting van een paar weken geleden in. 

Vrijdag hoorden we dat het wadlopen de volgende ochtend niet door kon gaan vanwege te hoge waterstand. Noordoosten wind stuwt het water de Waddenzee in met als gevolg een verhoging van 60cm, terwijl met een verhoging van 45cm al niet meer gelopen mag worden. We gaan wel naar het noorden, mogelijk kan 's middags wel worden gelopen. Blijkt niet zo te zijn. Het idee om zondags om 4 uur van Ameland naar Holwerd te lopen bleek logistiek lastig en zou maken dat we zaterdagavond al vroeg naar bed moesten zonder drank en zo, dus dat idee lieten we al snel varen. Arie, de gids, bood de mogelijkheid aan om de volgende zaterdag met een andere groep mee te lopen. We hebben een heel gezellig weekend in Holwerd en op Ameland, hebben gefietst, de eendenkooi bezocht, gefietst (tegen de wind in wilde nog niet echt), gegeten, kortom alles gedaan, behalve wadlopen. Dat hebben we afgelopen zaterdag wel kunnen doen. Wat een belevenis. Door de modder lopen was echt zwaar. En aangezien ik nog steeds moeite heb om m'n tempo aan m'n longen aan te passen, dus de eerste 1½ uur waren afzien . Heb af en toe getwijfeld of ik door moest gaan, maar volgens de gids en anderen kon ik het wel. Er was genoeg ruimte om langzamer te lopen en meer rust te nemen. Wat hielp was het lopen aan de stok. Dat gaf net dat beetje steun waardoor het iets makkelijker ging en beter vol te houden was. En net als je denkt dat aan het slijk geen einde komt, loop je ineens wel op de beloofde zandplaat. Wat gaat dat dan makkelijk. Het laatste stuk, bij Ameland, is weer slijk. Maar dat is gelukkig een stuk korter dan het eerste stuk, al waren juist de laatste meters weer even heel diep. 
Maar eenmaal op het strand ben ik toch heel blij dat ik het heb gedaan. Dat ik toch ben doorgelopen, na de twijfels na ongeveer een uur. En misschien, als alles meezit, met goede longen en beter weer, willen we volgend jaar nog eens, je weet maar nooit! 

Daarna een lekkere lunch en terug met de boot, door naar Woudsend, waar een douche geregeld was en we met de familie OMD gevierd hebben. Leuk en goed om de familie weer te spreken. Maar wel een vermoeiende dag, 6 uur opgestaan en uiteindelijk om 1 uur naar bed gegaan (na de autorit te wakker om meteen te gaan slapen). Zondagmiddag nog een verjaardag met wat wijn, daarna gelukkig een rustig weekje, waarin ik wel even moet bijkomen van alle inspanningen, zo laat vooral het lijf merken via een dikke arm en weer wat meer prikkeling in de luchtwegen.  

Ondertussen moeten we ons al weer voorbereiden op de volgende vakantie.....