Hoe het begon en daarna

21 december 2010, categorie: Hormoontherapie

Het is alweer ruim 20 jaar geleden dat er borstkanker bij mij werd vastgesteld. September 1990.

Net klaar met mijn opleiding, ik zou stage gaan lopen. Ik ontdekte een knobbel in mijn borst. Maar ik dacht geen moment dat het iets verkeerds zou zijn. Nee, dat gebeurt toch alleen bij andere vrouwen? Van de huisarts naar het ziekenhuis. Ik kreeg een stapel formulieren mee en moest van de ene naar de andere afdeling om een onderzoek te laten doen. Ik dacht toen, wat jagen ze je hier de stuipen op het lijf. Ik was daar op een vrijdagmiddag en ik werd gevraagd om dinsdagmiddag aan het eind van het spreekuur samen met mijn man te komen voor de uitslag. En nog gingen er geen alarmbellen bij ons. Dus de klap kwam hard aan.

en toen daarna

Het zou een borstsparende operatie worden. Helaas dat was niet voldoende, het werd volledige amputatie. Na 10 dagen kreeg ik de mededeling dat de "snijranden" schoon waren dus er was geen nabehandeling nodig. Geen bestraling of chemo. Ik voelde me alsof ik door het oog van de naald gekropen was, ik had geluk gehad! Het herstel viel best tegen. Ik moest ook regelmatig op controle komen.

De stage was verlopen tegen de tijd dat ik weer in staat was om te gaan werken. Gelukkig zag ik een advertentie om les te gaan geven, en dat ben ik gaan doen, met heel veel plezier.

Na 9 jaar kreeg ik een rare pijn op mijn borstbeen. De eerst diagnose was Syndroom van Tytse. Kraakbeen rond het borstbeen zou geïrriteerd zijn. Daar is weinig aan te doen. Gelukkig zei iemand in mijn omgeving ik zou dit maar moest melden bij het controlebezoek bij de oncoloog. Dat hield me wel bezig. Deze afspraak heb ik toen 3 maanden vervroegd.

Tja, reageerde de arts, uitzaaiingen komt eigenlijk niet meer voor na 9 jaar. Gelukkig bood hij me wel een botscan aan.

werken

Daarop was te zien dat ik geen 80 zou worden zei de arts. Ik kreeg een kop koffie aangeboden nadat ik door de achterdeur naar een gang werd gebracht. Daar was een verpleegkundige zo vriendelijk mij wat te troosten. Helaas niet op zo handige manier. Door te zeggen dat ik niet de enige was. Daarna kwam ik in een orkaan terecht. Allerlei onderzoeken. Er zijn tumoren achter mijn borstbeen en in mijn longen gevonden. De kanker bleek hormoongevoelig. Ik werd meteen in de overgang gebracht door Tamoxifen te gaan slikken en door injecties in mijn buik die de eierstokken moesten platleggen. Zo werd me uitgelegd. Wat een verandering overkwam me. Ik werd eigenlijk iemand anders. Ik raakte in een depressie en werd 20 kg. zwaarder o.a. door de medicatie. Mijn werk viel me zwaar. Ik had de leukste baan ter wereld en ik was zo moe!!!!! Mijn bloeddruk was erg hoog geworden. Ik werkte nog 3 jaar op basis van arbeidstherapie. Maar het was te zwaar en ik werd volledig afgekeurd.

Arimidex

Iedere 3 maanden werd er een Ctscan gemaakt. Vreselijk spannend. Na 1½ jaar bleek de Tamoxifen niet meer te werken. De vooruitzichten waren somber, ik zou nog 3 tot 5 jaar hebben Maar er kwam iets anders van de plank. Arimidex. Een nieuw veelbelovend middel. Tussendoor werd er ook nog een melanoom gevonden, die is er gelukkig op tijd uitgehaald, maar wat een schrik weer. Na ongeveer 8 jaar kon ik stoppen met de injecties in mijn buik. De overgang zou nu achter de rug zijn. Nu na 11 jaar gebruik ik Arimidex nog steeds. De CTscans zijn er eens in het jaar. Ik moet in januari weer onderzocht worden en ik hoop te kunnen melden dat de Arimidex nu ook nog steeds werkt. Al met al ben ik nu ruim 20½ jaar verder en ik ben nu 60 jaar. En ik ga minimaal voor die 80 jaar.

Het gaat nu goed

In tussen is er veel gebeurd, ik ben weer leuk bezig met allerlei dingen. De kinderen zijn de deur uit en min of meer gesetteld. Ik heb 3 kleinkinderen waarvan er 2 in de VS wonen, dus regelmatig vliegen we daar heen en logeren een poosje bij mijn zoon en schoondochter. 1 kleinzoon woont wat dichterbij en hij komt elke maandagavond logeren tot dinsdagavond. Dat zijn voor mijn man en mij de hoogtepunten van de week. Daar genieten we optimaal van. Maar de tijd gaat door en volgende maand wordt hij 4 jaar en gaat dan naar de basisschool. Dan gaan we hem 1 keer in de week uit school ophalen en spelen we met hem en eten we samen. Ik werk in een Wereldwinkel waar ik ook medeverantwoordelijk bent voor de inkoop. Ik heb nu mijn leven weer aardig op de rails, we genieten van wat we hebben.