Lastige patiënt ??!!....

15-2-2010, categorie: Uitzaaiingen

Ben vanmorgen in het MC geweest voor MRI en CT.
Ging niet echt lekker. Lag niet aan het onderzoek, maar aan alles eromheen!

Eerst de slagboom van het parkeerterrein die niet goed functioneerde (ging alleen open als er iemand was uitgereden, alsof het vol was, maar dat was bij lange na niet zo!).
Vervolgens schijn je een nieuwe patiëntenpas te moeten laten maken met je BSN. Hadden ze in de hal een stand voor ingericht. Hele hal vol, je kon een nummertje trekken. Dacht het niet, doen we later wel....ik wacht al genoeg in ziekenhuizen!

Toen bij de balie van de röntgen gemeld en gevraagd hoe het geregeld was met de Port A Cath, misschien was het handig om even naar de chemounit te lopen omdat ik er toch ook bloed geprikt moest worden, en één prik zou dan voldoende zijn, kon ik met slangetje naar de röntgen, waar ze dan alleen nog hoefden in te spuiten. Zou tijd schelen en daarvoor was ik nog vroeg gekomen ook. Zou ze vragen. 15 Minuten later kwam de laborant dat ze nog steeds de radioloog niet had gesproken, dat ze het nog niet wist. Nogmaals m'n voorstel gedaan. Kon niet, zou te lang duren....oncologieverpleegkundigen bellen die van de poli moesten komen zou sneller zijn ??
En ja, het onderzoek duurt lang en ze was nu al achter op de geplande tijd.
En er moest toch eerst een MRI zonder contrast, daarna zouden ze pas de PAC aan gaan prikken.
Ok, snap niet waarom nu wel eerst zonder contrast moest, het gaat toch om een vergelijking met de vorige keren? En toen hoefde het niet. Tsja, was nu eenmaal volgens protocol, dus moest gewoon....
Is bij de CT ook al steeds een probleem: vorige keer wilde de radioloog wel ineens contrast, maar toen de PAC niet snel doorliep hoefde het toch weer niet.
Bij de MRI lag mijn hoofd deze keer onder een soort hekwerk en helemaal gesteund. Daardoor was een koptelefoon met muziek niet meer mogelijk. Heel onprettig: muziek geeft, naast wat afleiding, ook een oriëntatie in tijd (een muzieknummer duurt ca. 3-4 minuten, aan de hand daarvan kun je ongeveer inschatten hoe snel de tijd verloopt). Het is echt heel vervelend als je echt geen flauw idee hebt hoe lang je daar ligt en dus ook niet of het opschiet of niet. Ik denk dan: er zijn toch ook kleine oordopjes / oortelefoontjes, niet veel groter dan de oordopjes die je nu in krijgt, waarom gebruiken ze die dan niet?
Maar goed, na een oneindig lijkende eerste helft stonden de oncologieverpleegkundigen al klaar.
Ik werd op de brancard weer naar de voorbereidingsruimte gereden. Tilde mijn hoofd op om de oordopjes even uit te doen. Mocht niet!!!! Vanwege evt. hoofdbewegingen?? Moest doodstil blijven liggen en kon niet / nauwelijks communiceren en zien wat er gebeurde en ook niet verstaan wat gezegd werd. Terwijl het aanprikken en doorspuiten niet altijd even gemakkelijk verloopt en je graag wilt zien wat ze doen. En dat terwijl je je hoofd nauwelijks hoeft op te tillen om de dopjes er even uit te kunnen (laten) halen.
Daarna de tweede heft van de MRI, weer een oneindigheid zonder oriëntatie van tijd....

Overigens houden de röntgenlaboranten ook geen rekening met het feit dat je vrijwel niets hoort: de praten gewoon tegen je en verwachten ook gewoon antwoord. Je hebt op het 'hekwerk' wel een minuscuul spiegeltje dat ervoor moet zorgen dat je ‘contact hebt met de buitenwereld' is zo klein en kun je het zelf niet richten, zodat je alleen de bovenrand van een kozijn van een raam, waarachter waarschijnlijk de laboranten zichtbaar zoden moeten zijn. En klok zou ik ook wel in het spiegeltje willen kunnen zien, maar nee,die was er ook niet.
Als alles klaar is zie je de laborant wel bij het apparaat staan, maar dan ben je al klaar. De meerwaarde van het spiegeltje is me compleet onduidelijk. Geef mij maar muziek, dat helpt beter.

De laborante heeft gelukkig wel kunnen uitleggen waarom de spoel op m'n schouder nu niet nodig was. Ik wil nou eenmaal graag alles weten, met name als dingen anders gaan dan vorige keren, waarom dat dan zo is.

Daarna nog even bij de ex-collega's langs. Zat een nieuw gezicht. Gaat zich bezig houden met 'gastvrijheid'. Jullie snappen dat die meteen mijn verhaal 'om z'n oren kreeg'. Arme jongen. Hij zal wel gedacht hebben....

Kortom: Ik heb me weer druk gemaakt om niks. Het onderzoek ging toch goed? Heb wel even mijn ervaringen naar de röntgen gemaild. Ze zullen me wel weer een zeur vinden en een lastige patiënt, maar ik ben het tenminste even kwijt.
En na deze blog helemaal!

En nu maar duimen voor de uitslag as woensdag!
Wordt vervolgd....