Life goes on....in elk geval voorlopig!

7-10-2009, categorie: Uitzaaiingen

Beste allemaal,

Hartelijk dank voor jullie lieve goede warme reacties op het vervelende bericht dat we afgelopen donderdag hebben gekregen. Voelt goed!
 

Niet alleen wij, maar ook veel mensen om ons heen zijn zich rot geschrokken.
Alleen lijkt het of een aantal mensen denkt dat mijn leven nu al afgelopen is. Dat is niet zo, hoor!!!
Het enige dat er aan de hand is, is dat we weten waaraan ik dood ga en dat het binnen afzienbare tijd is. Maar afzienbare tijd is een heel rekbaar begrip, het eerste jaar zal er waarschijnlijk nog niet zoveel aan de hand zijn. En er zijn mensen die ook met uitzaaiingen nog 10 jaar leven. Maar ja, een paar maanden komt helaas ook voor. Is dus nog niets van te zeggen.
Met andere woorden: ga doen wat je belangrijk en leuk vindt, stel niets meer uit tot 'later' en geniet.
Dat gaan we vanaf nu doen, voor zover we dat niet al deden na alle 'voor-waarschuwingen' van de afgelopen jaren.
En bovendien: je hebt geen idee hoe snel het gewone leven verder gaat en met wat voor praktische, banale dingen je je bezig moet houden. Wie laat de hond uit? Wat eten we vandaag? Wat doe je met je nieuwe baan? Wat doe ik met mijn inschrijving voor de 7-heuvelenloop? Wie koopt het cadeau voor de verjaardag van de buurvrouw? Wanneer gaan we op vakantie? Welke boodschappen moeten we doen? Wat doen we met het geld van de ontslagvergoeding? Wanneer gaan we de zomervakantie bespreken? Kortom: het leven gaat voorlopig gewoon door, hoor!

Dan even wat filosofische, 'levensbeschouwelijke' teksten. Om te proberen iets van onze gedachten en gedragingen te verklaren. Want uit een aantal reacties kan ik opmaken dat er wat dat betreft nogal wat 'onbegrip' heerst.
 

Boos
We zijn niet boos. Natuurlijk wel verdrietig dat ons dit is overkomen. Is gewoon pech, heel veel pech. De gedachte is niet 'Waarom ik?', maar wel 'Waarom ik niet?', omdat je weet dat dit heel veel mensen overkomt en je dus niet de enige bent. Geruststellend: de meeste mensen leren hier uiteindelijk mee om te gaan, al is het natuurlijk niet altijd makkelijk. Maar uiteindelijk vergaat de wereld toch niet en kom je er sterker uit, daar ben ik van overtuigd.
 

Vechten
Iedereen heeft het maar over 'Vechten tegen kanker'. Dat is voor mijn gevoel hetzelfde als 'Vechten tegen windmolens'. Zinloos en onnodig energie verspillen. Kanker krijg je, de behandeling onderga je in de hoop dat het het gewenste resultaat heeft. Kanker krijgen is pech, genezen is geluk, maar daar heb je zelf geen invloed op. Ik ben blij dat Maarten van der Weiden dat ook zo verkondigt. Ik ga zijn boek zeker lezen.
Waar je wel invloed op hebt, is je kwaliteit van leven. De conditie waarin je de behandelingen ondergaat, het meewerken aan en meedenken bij de behandeling. Als er al sprake is van vechten, is het van 'Vechten voor een goed en leuk leven'. Dat doe ik, nu NOG meer dat de afgelopen paar jaar.
 

Second opinion in het AvL
Lieve allemaal, longmetastasen zijn niet te genezen, ook niet in het AvL. Bovendien heeft mijn oncoloog zelf al second en third opinions ingewonnen, in academische centra en het AvL etc.. Ik krijg echt de beste behandeling wat betreft medicatie. En qua begeleiding is het helemaal perfect. Persoonlijk, de juiste toon, de juiste hulp, daar kan echt niemand tegen op. 200% Vertrouwen. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om naar een andere arts met andere verpleegkundigen te gaan. Echt niet!
 

Positief blijven
Wat is positief? Voor mij is dat niet dat als je denkt dat je beter wordt, dat je het dan ook wordt. Die discussie heb ik de afgelopen tijd al vaak moeten voeren. Positief is dat je niet vecht tegen wat je overkomt, maar het accepteert. En daarvan geniet. Motto van John Lennon, vertaald door Acda en de Munnik: 'Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt' is gewoon helemaal waar. Vechten daartegen is zinloos en kost onnodig energie, die ik liever aan andere dingen besteed. Positieve dingen. Dat is volgens mij de kracht van positief denken. En echt niet meer dan dat!
 

Dapper
Van dapperheid is echt een sprake. Lees maar eens vergelijkbare verhalen op http://www.borstkanker.nl./ Dan zul je zien dat mijn reacties in deze situatie echt niet bijzonder zijn.

Al met al is deze blog een heel verhaal geworden. Hoop dat ik jullie niet verveel en dat het te saai en te wollig is.

Om iets minder wollig te eindigen (met dank aan Kirsten) twee liedjes ontdekt die ik af en toe knalhard draai (als Peter er niet is, die houdt er niet zo van ). Kun je beluisteren via Youtube. Let dan vooral op de tekst:
Bon Jovi - It 's my life (5 jaar geleden had ik het met het lied uit de musical Elisabeth - mijn leven is van mij)
Ingrid Michaelson - Be OK
En eh...vergeet niet te luisteren naar het liedje van Harry Jekkers bij m'n foto-slide-show op m'n Hyves-site 

Wij gaan er voorlopig zo veel mogelijk genieten van het leven met elkaar. Doen jullie dat alsjeblieft ook en zo af en toe ook gezellig met ons!