Op een gewone vrijdag / Hoe vertel ik het?

8 september 2009, categorie: Heb ik borstkanker?

Lieve Allen,

Ik heb borstkanker. Vrijdag 4september stond ik op om naar mijn werk te gaan;op weg naar beneden voelde ik,dat mijn rechterborst nog niet helemaal goed in de B.H. zat; en toen ik dat corrigeerde voelde ik een verdikking met de doorsnee van een pingpongbal;mijn eerste gedachte: ”Nu ben ik aan de beurt”......

Tijdens mijn werk belde ik met de huisarts,die me een afspraak voor “s middags gaf; ze vond het niet zorgwekkend,maar wel een reden me door te verwijzen naar de Mammapoli. 

 In de loop van de volgende 4 dagen,die ik daarop moest wachten, werd de plek kleiner en dinsdag ochtend was het voor mij niet meer voelbaar. Toch naar de poli; eerst een mammografie (hetzelfde als in de bus), toen een echo,waarop een druifgroot balletje van 13 mm te zien was. Er werd een naald in gestoken en door het vacuum leeg getrokken; niet meer terug te vinden. De radioloog zei: “Nou, dat is een pak van m’n hart,want het zag er op het echo niet goed uit, maar wat ik hier in m’n handen heb is vocht uit een ontstoken cyste......... en hij zweeg..... ik stuur het toch even naar het lab. U kunt op de uitslag wachten”. Het zou een ½ uur duren, maar werd ruim een uur,en toen ik weer werd binnengeroepen stonden de gezichten niet blij. In het vocht zaten verdachte cellen en dus moest het onderzoek herhaald worden. Dat was vandaag, een week later dus; alles is nog een keer gedaan; het oorspronkelijke balletje van 13 mm is practisch niet meer te vinden, maar in een 2de veel kleiner balletje en waarin ook geprikt is, zaten dezelfde cellen. Ik heb dus borstkanker en weet zeker, dat jullie daar allemaal erg van schrikken. Fernand is er ook heel erg van geschrokken; hij is vanmorgen mee geweest en heeft alles gezien en ook alles kunnen vragen; dat was heel goed. Op 30 september word ik geopereerd en ik heb gekozen voor een borstamputatie i.p.v. een borstbesparing; ik wil geen enkel risico nemen dat er ook maar iets blijft zitten. Bovendien volgen er na een borstbesparende operatie 60 bestralingen van elk 1 minuut in het LUMC, duurt het dus 60 dagen voordat dat afgelopen is en dan ben je nog niet zeker of alles weg is. Ik denk, dat ik daar niet mee om kan gaan, met die onzekerheid. Het is erg, maar op dit moment krijgt 1 op de 3 mensen kanker, een soort roulette dus; tegen mijn clienten zeg ik altijd: “Je mag niet kiezen, niet bij het weer en niet bij ziektes; het voelt alsof ik in het verkeerde programma zit; ik realiseer het mij nog niet echt. Op dit moment geneest 80% van de vrouwen,die borstkanker krijgt;ik ga ervoor daarbij te horen. Het kost mij veel moeite dit allemaal telefonisch uit te leggen ; ik word er moe van en vind het ook een beetje zonde van mijn tijd. Het is naar niemand vervelend bedoeld, maar ik wil heel graag zelf het tempo bepalen, waarop ik dingen uitleg en iedereen op de hoogte houd. Mijn kinderen en zeer naaste vrienden zijn daarbij een uitzondering; ik heb ze nodig en wil ze ook binnen bereik houden. Het is uiteindelijk mijn weg, die ik met , maar misschien ook zinder begeleiding moet gaan. Wanneer ik behoefte heb aan wie dan ook, zal ik bellen; bel mij dus even niet. Ik houd jullie op de hoogte. Fernand kan wel wat steun gebruiken. Maar is ook via de mail te bereiken; hij weet dat hij mag roepen om hulp. We slaan de armen om elkaar heen en voelen ons gesteund door alle lieve familie en vrienden om ons heen.

Mail mij en zend positieve energie.

Alvast bedankt, liefs, Marian en Fernand.

Hoe vertel ik het ?

Toen ik te horen kreeg,dat ik borstkanker had en er geopereerd moest worden,voelde ik er weinig voor dit telefonisch aan mijn vrienden mee te delen;het zou teveel zijn om steeds weer een verhaal te moeten vertellen. Alleen  de kinderen en de familie(die niet erg groot is) heb ik dit wel gedaan. Ik heb er voor gekozen ze mails te sturen en daarmee op de hoogte te houden.

Ik voelde ook,dat ik hun steun heel hard nodig zou hebben en gebleken is,dat dit ook zo werkte bij mij. Hun liefde,warmte,begrip en meeleven heeft me gedragen in deze periode. Ik voelde me daardoor heel sterk,bruiste van energie en kwam op die manier de dagen door tot de operatie en de wachttijd tot de uitslag.In een hoek gaan zitten huilen kan altijd nog,heb ik steeds gedacht;mijnkanker was mijn vijand en die wilde ik strijdvaardig recht in de ogen kijken,net zo lang tot hij zich beschaamd om zou draaien en weg zou gaan.

Ik wens ieder,die hiermee te maken krijgt ,toe wat kracht te putten uit mijn verhaal.