12-10-2011, categorie: Van de vereniging
blog 18 van 21. Vandaag NIH-tour, de eerste van een lange reeks excursies met 45 mensen. Onze 4 ELO's (english language officers, oftewel begeleiders van het programma) zijn de hele dag aan het tellen en nerveus dat we iemand kwijt raken of niet op tijd zijn. We bezochten het ziekenhuis waar patienten alleen in clinical trials worden behandeld en kregen uitleg over een speciaal programma gericht op patient advocacy in research. Het valt mij deze eerste dagen vooral op hoe het leven hier georganiseerd is, àlles is gereguleerd en gestructureerd. En iedereen lijkt zich daaraan te houden, gedraagt zich zoals voorgeschreven. Dat geldt natuurlijk niet voor deze internationale groep, wij laten onze ELO's zweten. De stoplichten in Washington geven via zo'n aftelsysteem aan hoe lang je nog mag oversteken. In Amsterdam hoe lang je nog moet wachten. Wat zegt dat over onze cultuur?