Valt weer tegen....

8-9-2010, categorie: Uitzaaiingen

Het is weer hoog tijd voor een update in de vorm van een blog.
In de laatste blog schreef ik over de dip na de laatste chemokuur, waar een antibioticakuur nodig was om de weg naar boven weer te vinden. Het was de bedoeling dat ik me lekker zou gaan voelen en dat m'n conditie weer zou verbeteren. Daar had ik jullie nu graag over verteld, maar helaas....het is weer anders gegaan dan gepland.

De week na de antibiotica weer gaan wandelen met Flojo en het rondje Dronterweg weer gelopen, vergelijkbaar met het Franse rondje rond het meer, maar dan zonder gemene berg.
Zou moeten kunnen, dacht ik. Maar de bruggen bleven een probleem, net als traplopen. Fors kortademig, ging niet echt vooruit. Maar eens aan de arts gemaild hoe lang zoiets kon duren, hoeveel geduld ik moest hebben.
Die belde en mailde al snel terug dat het niet zo lang kon duren, en dat hij toch wel even wilde kijken of er niet wat anders achter zou zitten. SpiraalCT afgesproken om evt. embolietjes uit te sluiten. Die bleken het niet te zijn, maar op de scan was wel een forse longontsteking te zitten. Zo fors, dat in elk geval een langere antibioticakuur nodig was met breder spectrum, het woord opname weer viel (zeker toen ik zei dat ik het weekend op de 2-ling zou passen), ik echt heel rustig aan moest doen en niet mocht hardlopen, maar ook niet wandelen. Dikke tegenvaller, dus! En hij gaf aan dat de oorzaak ook wel eens kon liggen in de bestraling, dan zou prednison nodig zijn. Maar ook dan moest ik, gezien de verhoging, toch eerst de antibiotica slikken, want prednison in geval van een bacteriële infectie is geen juiste keuze.
Dus zat er niets anders op dan rustig aan doen (heel lastig als je juist weer leuke dingen wilt doen), al heb ik wel opgepast met dank aan Peter en Kirsten, vooral het traplopen hebben zij moeten doen, en aan een voorbeeldige 2-ling, die ook 's nachts zich perfect hebben gedragen, en zijn we ook naar het Formule-1 weekend in België geweest. Voor de ingang afgezet en op één plek blijven zitten, maar wel lekker mee gemaakt! Er zijn nou eenmaal dingen die je per sé niet wilt missen.
Helaas verbeterde de kortademigheid weinig tot niets. Ondertussen ook last van m'n schouder op een andere plek, dus vorige week voor röntgenfoto's van schouder en thorax. Uitslag: schouder geen bijzonderheden, longontsteking ongewijzigd. Aan de prednison dus en nog meer geduld moeten hebben. Balen! En voor alle zekerheid voor een botscan, gezien de schouderklachten en het feit dat het al weer een hele tijd geleden was dat er een gemaakt is. Gisteren dus weer een dagje AMC. Gelukkig was op de scan niets te zien, maar ja, dus geen verklaring voor de klachten, behalve dat pezen en gewrichten natuurlijk ook te lijden hebben gehad door alle bestralingen. Fysiotherapie en indien nodig zwaardere pijnstilling. Zo erg is het gelukkig niet, maar als het nodig is kan ik Diclofenac slikken of morfine vragen. Maar voorlopig lijkt het wat minder te worden, dus zonder lukt nog goed.
In het weekend een lekkere verkoudheid gekregen (net als Peter en een aantal buren), dus blafhoest bij de kortademigheid gekregen. Inmiddels zit ik een week aan de prednison, en lijkt het eindelijk een klein beetje vooruit te gaan. Vrijdag gaan we naar Oostenrijk de bergen in, maar het bergwandelen zal gezien de conditie waarschijnlijk bergzitten worden, helaas. En, tenzij er echt een wonder gebeurt, zal wadlopen ook niet tot de mogelijkheden behoren. Weer een tegenvaller, dus!
Na de bergen naar Wenen, op kraambezoek bij ons 4e kleinkind, dat kan oma wel. Nu maar hopen dat de kleine wel geboren is, als wij daar zijn....rekenen we toch wel op.
Tot de volgende blog, hopelijk in een beter conditie en met leukere verhalen!