verdriet

21-12-2011, categorie: Van de vereniging

Een kleine week nadat ik een actiepunt uit de VS-reis had voltooid (http://www.borstkanker.nl/bibliotheek_bvn/brief_aan_maxima/1133) met gevoelens van intense spijt dat ik niet méer kon doen, werd ik gebeld door de staf van prinses Màxima. Dat ik vast wel begrijp dat er zoveel lieve mensen in Nederland zijn die graag een kaartje van de prinses zouden willen krijgen en dat de prinses daar onmogelijk aan kan beginnen. Nee, ik hoor wat u zegt maar begrijpen doe ik het niet. De arme dame moest het ontgelden, ik liet mijn frustratie op de vrije loop. De postzegel op de 2e brief aan Maxima was nog nat verdomme. ‘U belt op een onhandig moment’, beëindigde ik na een herhaling van zetten het gesprek, ‘ik heb de prinses net bericht dat Patricia vanmorgen is overleden. Ik laat het besluit in wijsheid bij u’. Ik dacht aan de reactie van mijn eigen dochter van 12, destijds in Maastricht een schoolvriendinnetje van Isabelle. Toen ze de brief las zei ze schamper: ‘Denk je nou echt mamma, dat zo’n kaartje van een prinses die ze niet eens kent haar helpt in haar verdriet omdat ze haar moeder kwijt raakt?’. Puberwijsheid. Borstkankerdrama.