Weer thuis

1 oktober 2009, categorie: Heb ik borstkanker?

Lieve allen,

Ik ben weer thuis!!!!!! Het is allemaal gegaan,zoals Ger heeft beschreven; ik was zo ontzettend nerveus;het was niet normaal meer en voelde vreselijk. Ger heeft me gesteund waar hij kon, maar op een gegeven ogenblik leek het voor mij of de hele wereld zweefde. Een ½ uur na het tabletje(7,5 mgr Dormicum) wist ik al van niets meer en heb nog wel gemerkt, dat Ger meeliep,kon ik nog van het bed overschuiven naar de Operatietafel,maar toen ging het licht echt uit.

Het ontwaken en de 4 uurtjes daarna vond ik vreselijk;de dag daarvoor was ik nog -tig keer de trap op - en afgehold en ik dacht echt, dat ik dat nooit meer zou kunnen ;ik voelde me een dweil. Maar in de loop van de middag ging alles stukje bij beetje beter. De afgelopen weken had ik 's morgens en 's avonds een paar keer hardop tegen mijn blote spiegelbeeld gezegd: "Straks is er dus maar 1 borst". Het heeft, denk ik wel geholpen, want toen ik wakker genoeg was om onder het operatiejasje te kijken, was er verband en niet eens zoveel;en daaronder een leeg "zakje".Het is weg,gelukkig. Eind van de middag kwam de chirurg en het verhaal is dus toch iets anders;vanwege het feit, dat er toch ook foute cellen in de schildwachtklier zaten had hij de keuze tussen 3 klieren wegnemen ,maar dan en chemo en bestraling daarna,of alles en die kans zo klein mogelijk houden. Het hangt nu nog van het weefselonderzoek af of dat toch nog moet gebeuren. De uitslag daarvan krijg ik 13 oktober. Vanmiddag zijn Fernand, Ger en Mariëtte meegegaan naar de v.p die een voorlopige prothese heeft aangebracht in mijn BH en niet te geloven: Mijn Rue d ‘amour ,zoals de mooie welving van 2 borsten die samenkomen, heet, is nog gewoon hetzelfde. Het is fijn weer thuis te zijn,al beken ik eerlijk, dat ik ook genoten heb van het liggen op bed, TV kijken, boek lezen en af en toe wat te eten en te drinken toegeschoven krijgen, al was het maar voor 24 uur. Ik neem voor de pijn, die erg meevalt, Paracetamol , 1 tablet elke 4 uur. Dat gaat goed. Verder kan ik de trap weer op en af, heb mijn tasje weer uitgepakt en zit nog steeds niet te janken. Als ik hiermee langs de afgrond ben gezeild en nog net op tijd gered, juich ik het uit,omdat ik weer verder mag met mijn/ons leven. Ik geniet nog steeds heel erg van alle warmte, aandacht en liefde om ons heen; dank,dank,dank aan jullie allen. Liefs , Marian