Zomaar een zondagochtend...

17 april 2011, categorie: Angst en onzekerheid

Na een vroege en stevige wandeling, een ontbijtje met de krant en het vooruitzicht van een mooie zondag krijg ik goeie zin.

Afgelopen woensdag is uiteindelijk maar een klier weggehaald. Een ‘witte erwt' en deze zijn ze nu aan het onderzoeken...

Na thuiskomst kijk ik toch voorzichtig in de spiegel: een grote witte vierkante pleister onder de oksel in een palet van knalroze (vervanger van de oude bruine jodium) en blauw (de inspuiting van de kleurstof om de klier te vinden). Met dit beeld verandert mijn hele beleving; tot nu toe was ‘het' onzichtbaar. Zat het ergens weggestopt, kon ik ook net doen of het er niet was, had ik een keuze. Nu niet meer. Donderdag heb ik de pleister eraf gehaald en een litteken van vijf centimeter is irritant aanwezig. Irritant in aanblik én in gevoeligheid. In gevoeligheid fysiek én psychisch aanwezig. Slikken, kauwen en doorslikken. Verwerken dus.

De afgelopen twee dagen zijn weer goed, ik heb energie, doe de was, doe boodschappen, ga met mijn man en een vriendin uit eten, naar de verjaardag van een van mijn zussen en shoppen met mijn dochter. 's Nachts kan ik weer voorzichtig op mijn zij slapen. Energie opdoen voor morgen want dan krijg ik in de ochtend een ingelaste MRI om de exacte locatie van de tumor te bepalen. Ook energie verzamelen voor de uitslag van het klieronderzoek op dinsdag. Héél spannend, is hij ‘schoon' of zitten er kankercellen in?