Hoe vertel ik het?

Het weten dat je borstkanker hebt, voelt alsof je nog een tumor in je lijf hebt. Erover praten, is net zo nodig als het mes van de chirurg in de zieke cellen. Maar waar een arts opgeleid is voor dit soort zaken, ben je zelf een leek. Hoe vertel je dat je borstkanker hebt? Schreeuw je het van de daken naar heel je familie- en kennissenkring? Huil je het uit in een brief of e-mail aan je vrienden? Praat je er liever over in een gesprek onder vier ogen?

Hoe zit het met je angst voor als ‘men het weet’? Zullen ze je omarmen of je mijden? Houden ze je hand vast uit liefde en compassie, of duwen ze je weg uit angst en gêne? Dúrf je het eigenlijk wel te vertellen, of wil je de mensen om je heen liever niet belasten met jouw sores – zo’n typisch Hollandse karaktertrek als het over emoties gaat.

De manier waarop je de wereld verwittigt van je ‘veranderde omstandigheden’ hangt af van je karakter. Of je het aan de grote klok hangt of in klein gezelschap uithuilt, heeft te maken met wie je bent en hoe je bent. Blijf daarin vooral jezelf. Volg je intuïtie. Wees vooral ook niet bang om anderen te belasten. Ja, er zullen mensen zijn die je daarna niet meer ziet. Heel teleurstellend, heel verdrietig, maar het hoort erbij. Die mensen, soms heel goede vrienden, zijn bang voor de confrontatie met je, omdat ze zelf zo angstig zijn voor ziekte en dood. Het zegt meer over hen dan over jou. Probeer het je niet aan te trekken.

Maar verteld móet het worden! Aan velen of aan enkelen, dat doet er niet toe. Aan je gezin, familie, vrienden, onbekenden, het maakt niet uit. Op dramatische of kalme wijze, dat kan allemaal. Als de zwarte brok maar benoemd, uitgesproken wordt, want daarmee is het minder bedreigend. En ja, ook nog meer werkelijk, feitelijk en verschrikkelijk. Als je het vertelt, is het pas écht echt. Dan kun je niet meer denken, fantaseren dat het ‘misschien toch niet waar is’. Dan wordt het bevestigd via de ogen en oren van degenen die je dierbaar zijn, met wie je leeft en werkt.

Gelukkig zul je merken dat de meeste mensen blij zijn dat je het ze vertelt. Nee, natuurlijk niet blij met de inhoud, maar wel met het vertrouwen dat je ze geeft. Ze kunnen iets voor je doen, iets voor je betekenen, praktisch en als morele steun. Ze zijn zich bewust dat ze armen hebben die ze om je heen kunnen slaan, boodschappen die ze voor je kunnen doen, hulp bieden waar nodig.