Dichterbij dan je denkt.... Eric van Oosterhout

Borstkanker is dichterbij dan je denkt... Eric van Oosterhout ervoer dat zijn ziekte mensen om hem heen dichtbij bracht. “Ik vond het heel bijzonder dat gesprekken met dierbare mensen om mij heen een ander karakter kregen. Het gíng ergens over.” 

Na een intensief jaar van behandelingen tegen borstkanker is Eric van Oosterhout, burgemeester in Emmen, kankervrij. De tumor is weg, er waren gelukkig geen uitzaaiingen en de behandelingen hebben hun werk gedaan. “Ik ben heel dankbaar voor de goede zorg die ik heb gekregen. Het is fijn om te merken dat mijn leven weer meer naar ‘normaal’ gaat."  

Vreemd hard plekje

September vorig jaar voelde Eric een knobbeltje in zijn borst. “Vreemd, dacht ik en ik liet ook mijn vrouw even voelen. Het was hard, een plekje van paar centimeter. Ik was niet meteen ongerust, ik had verder helemaal niks aan mezelf gemerkt, maar ging wel even naar mijn huisarts. ‘Ik vertrouw het niet’, zei ze. En zo belandde ik op de mammapoli in Hoogeveen.” De uitslag liet niet lang op zich wachten. “Het ging allemaal heel vlot, wat heel fijn is in deze situatie. Want ik realiseerde me natuurlijk wel dat dit serieus was. Dan wil je het liefst zo snel mogelijk duidelijkheid.”  

'Het was fijn dat ik niet lang op de uitslag hoefde te wachten. Je wilt in deze situatie het liefst zo snel mogelijk duidelijkheid' 

Spanning om uitslagen

Eric is van zichzelf geen piekeraar, maar nadat duidelijk was dat het plekje in zijn borst borstkanker was, was verder onderzoek nodig. Het wachten op de uitslagen van die vervolgonderzoeken vond Eric zwaarder dan het behandeltraject. Eerst werd met een PET-scan gekeken of er uitzaaiingen waren. Dat was gelukkig niet het geval. Daarna volgde onderzoek naar erfelijkheid. “Ik heb drie dochters en in die tijd werd er ook nog een kleindochter geboren.Toen ik in het patiëntendossier de uitslag van dat onderzoek ging opzoeken, had ik het even heel moeilijk. Want dat je zelf ziek bent is naar, maar als jij dat misschien ook aan je eigen kinderen hebt doorgegeven, zou ik dat nóg erger vinden”, blikt Eric terug. De opluchting was dan ook groot dat er geen sprake was van een erfelijke aanleg. “Toen dat eenmaal duidelijk was, zag ik tegen het behandeltraject eigenlijk niet meer op. Ook al kon van tevoren niemand voorspellen hoe ik op de behandelingen zou reageren.” 

Openheid 

‘Op de bank zitten kan altijd nog’, zei de huisarts toen Eric haar vroeg of hij tijdens de chemokuren kon blijven werken. “Dat was voor mij een heel goed advies. Ik heb geen zwaar fysiek beroep en kan behoorlijk mijn eigen tijd indelen. Van thuis zitten word ik – ik citeer nu even mijn huisgenoten – ‘heel vervelend’. Dus dat ik – met wat kleine aanpassingen, zoals nu en dan even een korte rustpauze -  mijn werk kon blijven doen, heeft mij goed geholpen om het traject door te komen.” Wel besloot hij om zijn ziekte naar buiten te brengen. “Als burgemeester ben je zichtbaar. Mensen hadden me al in het ziekenhuis gezien en door de chemotherapie begon mijn haar een stuk dunner te worden. Ik wilde niet dat er verhalen zouden rondgaan die niet klopten.” Dat die openheid een keerzijde had, realiseerde hij zich wel. “Ik wilde niet alleen maar als ‘patiënt’ gezien worden, maar dat overkomt je toch een beetje. Dat je iemand in de supermarkt treft die niet veel verder komt dan ‘Wat erg, wat erg’ zeggen. Terwijl ik gewoon mijn boodschappen wilde halen.”

'Ik ben blij dat het lukte om te blijven werken. Dat hielp me om het traject door te komen' 

Bijzondere gesprekken

De 16 chemokuren kreeg Eric op zijn verzoek niet op zaal, maar in een eenpersoons kamertje. “Als je het over ‘dichterbij’ hebt, het thema van deze borstkankermaand, dan denk ik terug aan de uren in dat kamertje. Elke keer kreeg ik tijdens de kuur bezoek van iemand uit mijn nabije kring. En omdat je dan een paar uur de tijd hebt, ontstonden er heel mooie gesprekken. Op die manier ontstond echt ‘nabijheid’. Ik kijk daar met dankbaarheid op terug.”

Een jaar voorbij

Het hele traject duurde ongeveer een jaar. Nu het achter de rug is, wordt het leven weer gewoner. De behandelingen lieten wel hun sporen na, zichtbaar en onzichtbaar. “Mijn haar werd dun; mijn dochters gaven me een leuke pet want op een pruik zat ik niet te wachten. De vermoeidheid en verlies van conditie vond ik lastiger. Ik sport mijn hele leven al, maar moest daar echt een stap in terugdoen. Gelukkig merk ik alweer verbetering, ik kan weer stukjes door het bos rennen. Dat doet me goed! Ik heb me voorgenomen om de komende herfst en winter gewoon naar het zwembad te gaan, littekens of niet. Mensen zullen het waarschijnlijk zien, maar dat is dan maar zo. Met openheid over mijn ziekte kan ik ook bijdragen aan bewustwording onder mannen: ook zij kunnen borstkanker krijgen. Lang niet iedereen realiseert zich dat”, aldus Eric.