Dichterbij dan je denkt.... Jacqueline Roozen
Borstkanker is dichterbij dan je denkt... Toen Jacqueline ná haar biopt de uitslag hoorde (‘Het afwijkende weefsel is zeer verontrustend, uw linkerborst moet in zijn geheel verwijderd worden’), was er verdriet. Maar ze was ook strijdbaar. “Ik wist het zeker: mijn beide borsten moesten er af. Ik wilde zekerheid, geen angst meer.”
Dankzij de invoelendheid van de chirurg gebeurde dat wat je eigenlijk niet wilt: hij begreep Jacquelines wens; haar beide borsten werden geamputeerd. “Ik voel nog steeds de heftigheid van het moment dat ik met de verpleegkundige naar mijn blote bovenlijf keek. Een levensgrote passpiegel bracht me driedimensionaal in beeld. Ik zag een lege, platte, afgeplakte borstkas en barstte in huilen uit. Een soort blikseminslag en het overheersende gevoel ‘Zeg me dat het niet zo is!’"
De uitslag
Super gespannen was Jacqueline voor de afspraak waarin ze de uitslag van het onderzochte weefsel zou horen. “Ik schudde aan alle kanten toen ik de spreekkamer inliep, zo bang was ik. Ik hoorde in eerste instantie niet eens dat de arts zei: ‘De uitslag is goed, al het onderzochte weefsel was schoon’. Hij moest het drie keer herhalen. Ik kon het haast niet geloven maar ja, het was écht waar!”
'Ik kon het haast niet geloven, maar nadat de arts het drie keer herhaald had wist ik dat het waar was: de uitslag was goed!'
Géén kanker, maar dan?
“Hoe blij ik ook was na deze mooie uitslag, ik raakte enorm verward door de reacties van verschillende mensen aan wie ik over mijn gezondheid had verteld. Het was géén borstkanker geworden en beetje bij beetje raakte mijn situatie in de vergetelheid. Ik kreeg geen berichtjes meer, of áls iemand er al eens over begon, wilde die alleen horen dat ik ‘weer helemaal was opgeknapt’. Alsof er niets meer aan de hand was met mij én mijn gehavende lijf. Ik zocht naar houvast, maar hoe en waar?”
'Schrijf het op'
“Ik kwam terecht in Het Behouden Huys, waar ik psychologische steun vond. Mijn dankbaarheid voor de zorg die ik heb gekregen en nog steeds krijg is groot. Ik ervaar steun, bemoediging en hoop op vooruitgang. De psychologe die mij behandelde raadde me aan om te gaan schrijven, het hele verhaal, op mijn eigen manier. Dat ben ik gaan doen. Het thema van de Borstkankermaand heb ik letterlijk opgevat: DICHT-ER-BIJ. Mijn verhaal mondde uit in het gedicht hieronder, vrij naar een tekst van Jaap Reesema. Ik hoop dat het ook andere patiënten kan helpen."
'Het hielp mij om te schrijven, en ik nam het thema van deze borstkankermaand letterlijk: dicht-er-bij.'
Alles is grijs
Alles is veranderd - Alles is hetzelfde
Alles is kapot - Alles doet het nog
Alles staat stil - Alles gaat door alles heen
Er is niets meer dat ik zeker weet
Blauw was de lucht waar ik onder liep - Groen was het gras waar ik over liep
Er konden wolken vol zorgen zijn - Uiteindelijk dreven ze toch voorbij
Ik ben op zoek naar de rode draad - Iets wat het allemaal logisch maakt
Ik wil weer zien zoals ik zag, toen ik mijzelf nog had
Want alles is grijs - Alles is grijs
Alles heeft een datum - Alles is oneindig
Alles is alles-behalve te rijmen met
dat ik niet meer bij mezelf ben
Want ik kan de zon wel zien - Maar ik voel de warmte niet
De wereld draait nog steeds voor mij
Maar ze is haar kleuren kwijt
Want alles is vol van leegte
Betrouwbaar, onzeker
Met prachtig en lelijk kan ik leven
Maar wat als alles is beloofd en verbroken?
Vermeden en onbesproken - Gekregen en ontnomen
Wat blijft er dan overeind?
ALLES IS GRIJS
