Geluk...
Ingrid (62), een sportieve en actieve vrouw staat midden in het leven. Tot haar grote schrik, maar ook tot haar geluk, kreeg ze nadat ze een mammografie had laten maken bij het bevolkingsonderzoek, te horen dat ‘er iets gezien is’. Ze schrijft vooral over dat ‘geluk’: “Ik ben dankbaar dat het zo is gelopen.”
Geluk is...
Als je op 29 september bedenkt: Laat ik - dit keer wel - als verrassing voor Karins verjaardag (mijn partner), meedoen aan het bevolkingsonderzoek. Ik maak dus een afspraak voor de ‘borstenbus’.
Geluk is...
Als je nog diezelfde dag terecht kunt en het een fluitje van een cent is. Ja oké, het doet behoorlijk pijn als ze nog even extra de knop aandraaien en mijn borst helemaal geplet wordt! En de verpleegkundige roept: “Het is allemaal voor het goede doel!”
Geluk is...
Als je op 3 oktober gebeld wordt: mijn huisarts. Ze hebben iets gezien op de foto bij het bevolkingsonderzoek en dit moet nader bekeken worden. Ik ben niet meteen heel ongerust. ‘Het zal wel niets bijzonders zijn’.
Geluk is...
Maandag 6 oktober: ik kan nog dezelfde dag naar het Maasstadziekenhuis voor onderzoek. Oké, hup in de auto, dan ben ik ervan af! Het ging vlot. Eerst weer een mammografie en daarna een scan. Maar dan… er zitten twee behoorlijk grote vlekken die er niet horen, zegt de specialistisch verpleegkundige. Daarom worden er twee biopten genomen. Er wordt een afspraak gemaakt voor een MRI. Daarna zijn er geen twijfels meer: Geen geluk. Met tranen in mijn ogen loop ik naar de auto, waar ik Karin bel: “Ik heb kanker”
Geluk is… dat mijn lief niet twijfelt, maar direct naar huis komt.
Geluk is… dat er snel plek is voor de MRI.
En dan: de volgende dag krijg ik de bevestiging: ik heb lobulair hormoongevoelige kanker in mijn borst… en ik kan er niets aan doen. De rollercoaster gaat in volle vaart verder:
24 oktober: Operatie wordt in werking gezet
29 oktober: Gesprek met de plastisch chirurg over de mogelijkheden. Het is helder voor mij: ik ga voor plat.
5 november: De poortwachtersklier wordt gevonden en klaar gemaakt voor de operatie
6 november, 07.00 uur: Ik loop naar de OK, waar mijn bed staat. Nu gaat het allemaal gebeuren. De tranen vloeien…
6 november, 9.50 uur: Wakker en direct helder. Is de borst eraf? Is het oké?
7 november, 10.00 uur: Ik heb me gewassen, kan lopen, eten en plassen en poepen. Dus ik kan samen met Karin naar huis!
Geluk is...
Dit hele proces samen met Karin te doen, die me steunt in alles. En de lieve familie en vrienden om me heen.
Geluk is…
In elk geval niet de nacht van 14 november: die zit vol chagrijn en stress. Maar dan volgt de uitslag. Alles is oké, geen uitzaaiingen, geen nabehandeling.
Geluk is…
Dat Karin me niet gepusht heeft, maar zij wel de aanzet was om naar het bevolkingsonderzoek te gaan. Waardoor ik in deze rollercoaster ben gekomen, het me soms ook nog niet echt realiseer, maar wel weet dat ik nu GEZOND ben
Wat ik me wel realiseer: al doe ik nog zoveel om gezond te zijn, mijn leefstijl, mijn beweging… Soms heb je gewoon pech! En dan ben ik dankbaar dat dit nu zo gelopen is. Ik blijf alles doen om gezond te zijn en blijven.
Geluk is…
Dat ik met Karin, mijn lief, gewoon samen verder kan. Dat is geluk & liefde!
