Joke
IIn januari 2016 kreeg Joke de diagnose ‘het is borstkanker’ te horen. Zij vertelt wat er daarna allemaal – letterlijk en figuurlijk – op haar pad kwam.
“Iedereen die het heeft meegemaakt weet het: je gaat een behandeltraject in. Ook ik stapte op die trein: chemotherapie, een operatie en bestraling. Ik bleef positief, dat is mijn karakter. Dat is altijd zo geweest. Ik bleef op de been en het langere tijd leek het goed. Totdat ik in 2023 merkte dat mijn buik dikker werd. Zou het komen door mijn Bourgondische levensstijl? Maar dat was het dus helaas niet…”
Alles op z'n kop
Joke kreeg in oktober 2023 een boodschap die haar wereld even stil zette. De borstkanker was uitgezaaid. Ze had uitzaaiingen in lever, buikvlies en botten. “Alles stond op z’n kop. Toch heb ik vanaf het begin besloten om niet in angst te leven, maar in kracht. Ik kies ervoor om te leven — echt te leven — en te genieten van iedere dag die ik krijg.” Ook nu helpt Jokes positieve instelling haar. Gelukkig slaan de behandelingen met hormoontherapie en ribociclib goed aan. De tumoren zijn geslonken en ze blijven mooi klein. “Mijn oncoloog is tevreden en dat geeft vertrouwen. Natuurlijk zijn er ook mindere dagen; ik heb wel last van bijwerkingen, maar ik kan er goed mee omgaan”, vertelt ze.
Bronnen van geluk
Joke vindt kracht in wat zij haar bronnen van gelukt noemt. De belangrijkste is haar Theo, haar rots. “Zonder hem zou dit pad vele malen zwaarder zijn. Zijn steun, zijn geduld, zijn liefde — het betekent alles voor me. Samen lachen we, huilen we soms, en bovenal: leven we.”
Het eiland Samos is een andere bron van geluk. Joke geniet van de maanden die ze daar doorbrengt, met Theo en andere lieve mensen. “De zon, de zee, de natuur — het geeft me rust, ruimte en vreugde. Elke ochtend open ik daar de deur met een glimlach. We toeren ons wat af over het mooie eiland en ontdekken weer iedere keer nieuwe plekjes. We hebben het er gezellig met iedereen die me lief is, we eten gezellig samen, hebben mooie gesprekken. We lachen veel, maar er zijn ook momenten dat ik verdrietig mag zijn.”
Wandelen, omdat ik leef!
Joke wandelt. In 2025 had ze er halverwege het jaar 1000 kilometer opzitten. Dat maakt haar trots. Want het gaat niet altijd gemakkelijk, soms kost het veel kracht. Toch doet ze dit heel bewust, het is háár keuze. “Ik kies ervoor om niet te wachten tot de dagen zwaarder worden, ik kies niet voor de bank als uitvalsbasis. Ik kies voor de paden buiten, voor frisse lucht, voor elke stap die ik nog zetten kan”, aldus Joke. “Wandelen is voor mij méér dan beweging. Het is een manier om mijn hoofd leeg te maken, mijn lijf te voelen en energie op te doen. Of ik nu door het Griekse landschap loop, en daar de hoogste bergen beklim, of door het bos thuis in Limricht, ik voel me dan één met het moment. Dat geeft me rust.”
Ze zei het al eerder: het is echt niet altijd gemakkelijk. Er zijn dagen dat haar lichaam protesteert. Pijntjes, vermoeidheid, momenten dat het zwaar voelt. “Maar”, zegt ze, “ik ga tóch. Want elke wandeling geeft me meer dan ze van me vraagt: vrijheid, rust in mijn hoofd, het besef dat er nog zoveel moois is om van te genieten. De kleuren van de natuur, de stilte onderweg, een glimlach van een voorbijganger. Soms lopen er lieve mensen met me mee. Mensen die mijn tempo volgen, die luisteren, die lachen, die gewoon zijn. Hun aanwezigheid maakt de kilometers lichter en mijn hart voller. Ik ben dankbaar dat ik dit niet alleen hoef te doen.
Ik wandel omdat ik leef. Omdat ik wil voelen dat ik er ben, hier en nu.”
Elke dag een geschenk
“Wat mijn boodschap is?” sluit Joke haar verhaal af. “Wacht niet op later. Geniet nu. Van kleine dingen. Van zonlicht op je huid, een kopje koffie, een gezellig etentje met lieve mensen om je heen, een lief gebaar. Elke dag is een geschenk.”
