Miranda

"Alles is goed”, dacht Miranda. Het was januari 2023. Ze ging met een gerust hart naar huis nadat ze – niet voor het eerst – cysten in haar borst leeg had laten prikken. Nog even een echo voor de controle, toch een gerust gevoel…

Miranda: “In onze familie komt borstkanker voor, mijn moeder is eraan overleden en ik heb al jaren last van dicht klierweefsel en veel cysten in mijn borsten. Maar tot nu toe was ik er gerust op. Als ik veel last had van de cysten en ze werden leeggeprikt, volgde er een echo van beide borsten. En daar kwam steeds niks geks uit.”

“U heeft borstkanker”

Tot juni van datzelfde jaar. Op haar Griekse vakantiebestemming keek Miranda in de badkamerspiegel. “De lichtinval was anders dan thuis en ineens zag ik het: mijn rechterborst had een deuk en een soort sinaasappelhuid. Ik zag het ook alleen maar als ik mijn arm omhooghield. Na thuiskomst kon ik direct in het ziekenhuis terecht.”

Er volgden een mammografie, echografie en er werden drie biopten genomen. Uiteindelijk hoorde Miranda die boodschap. “De arts vertelde me: ‘ja, u heeft borstkanker’. Ik had de hormoongevoelige soort (ER+, PR+, HER2- / multicentrisch invasief lobulair mammacarcinoom).

“Rose op mijn all inclusive”

In juli zou Miranda’s borst geamputeerd worden. Afhankelijk of de poortwachtersklier besmet was zou daarna eventueel nog chemo en bestraling volgen. Maar het ging anders, vertelt Miranda. “De operatie was gepland, toen ineens mijn borst veranderde. Hij werd kleiner en afgevlakt. De arts besloot direct te starten met chemo (AC Kuur). Een week later was het zover. Ik kreeg mijn eerste chemo. Ik noemde het mijn “rose op mijn all inclusive” want het gebeurde allemaal in de zomervakantie en de chemo-vloeistof was roze. Elke twee weken kreeg ik mijn chemobehandeling, met als gevolg dat na de tweede keer mijn haar uitviel. Toen besloot ik om mijn nieuwe kapsel uit te proberen. Ik ben geen type voor een haarwerk, dus ik heb de hele periode met allerlei verschillende mutsjes rondgelopen.

Ik had het geluk om met een redelijk goede conditie de chemo te beginnen, heb zeker ook mijn mindere momenten gehad maar grotendeels alles goed doorstaan. Ben blijven bewegen en ben waar mogelijk elke dag even online geweest met mijn werk, als afleiding een beetje werken.”

Amputatie van beide borsten

Eind november was de chemo afgerond. Miranda: “De volgende stap was de amputatie. Gezien de vele cysten in mijn borsten en omdat zelfonderzoek bijna niet mogelijk was, wilde ik beide borsten laten amputeren. Gelukkig ging de arts hierin mee.”

In december 2023 vond de amputatie plaats. Als Miranda daarop terugblikt, vindt ze dat het meeviel. “Lichamelijk en psychisch eigenlijk ook wel. Uiteraard moet je aan je nieuwe lichaam wennen en proberen te accepteren, maar ik voelde ook heel veel trots. Ook de wetenschap dat dit nodig was om beter te worden hielp mij.”

Eerst plat, toen reconstructie

“Omdat nog niet zeker was of ik nog bestraling zou moeten ondergaan, werd een eventuele reconstructie op het moment van amputatie afgeraden. Uiteindelijk bleek bestraling niet nodig te zijn. Ik heb ervoor gekozen om eerst een periode plat door het leven te gaan. Te ervaren hoe dat is. De losse protheses vond ik zelf erg warm zitten en als ik thuis was deed ik ze gelijk uit. Maar hierdoor was ik er de hele dag mee bezig, werd er constant aan herinnerd. Uiteindelijk heb ik in 2024 besloten om voor reconstructie te gaan. Ik ben nu in de eindfase en heb hoogstwaarschijnlijk nog één operatie te gaan, maar ben nu al erg tevreden met het resultaat.”

Het 'gewone' leven gaat weer verder

“En dan gaat het “gewone” leven weer verder”, aldus Miranda. Ze ervaart dat soms nog wel als lastig, met de nodige uitdagingen. “Je leven is toch erg veranderd. Mijn lichaam is door de chemo vol in de (chemische) overgang gegaan. Sinds juli 2023 is er geen dag geweest dat ik niet zo’n 10 à 12 opvliegers heb. Ik heb hiervoor medicijnen en elke drie maanden een zenuwblokkade, anders heb ik er zo’n 25 per dag. Dit kost mijn lichaam helaas veel energie, maar al met al ben ik blij dat ik er nog ben. Het voelt dubbel om te “klagen” omdat ik me er ook van bewust ben dat er velen zijn die geen kans krijgen om beter worden. Dus ik probeer er maar het beste van te maken. Dit lukt aardig en het helpt zeker dat ik een hele lieve man, lieve familie en vrienden om me heen heb die me in alles steunen.

En tenslotte: ik wil graag iedereen die met deze ziekte te maken heeft heel veel kracht toewensen!”