Dichterbij dan je denkt.... Anna Koster
Borstkanker is dichterbij dan je denkt... Dat het jou zomaar kan overkomen, daar ben je niet dagelijks mee bezig. Ook al controleer je zelf geregeld je borsten, zoals Anna, dan nóg valt het rauw op je dak als blijkt dat het knobbeltje dat je voelde foute boel is…
“Vijf jaar geleden ontdekte ik dat knobbeltje in mijn linkerborst” vertelt ze. Een paar maanden daarvoor was ik in de bus geweest en kreeg ik de uitslag dat ze niks bijzonders gevonden hadden.”
Anna wilde graag in contact komen met een lotgenoot, iemand die precies hetzelfde mee had gemaakt als zij. “Maar die heb ik nooit gevonden. Ik had het gevoel dat ik het alleen moest uitzoeken. Dat vond ik best een lastig en eenzaam proces.”
Weer een mooie borst
“Ik hou van mooi. Met een vriendin had ik het er wel eens over gehad: wat zou jij erg vinden als je borstkanker kreeg? Zij zei meteen: ‘Als ik mijn haar zou verliezen, dat lijkt me verschrikkelijk’. Dat had ik helemaal niet. Ik dacht: Ik zet wel een leuke pet op, dat haar komt wel weer terug. Maar ik heb altijd héél veel met mijn borsten gehad. Ik moest er echt niet aan denken dat ik één of twee borsten zou moeten missen.”
Dat gebeurde toch: Anna's linkerborst werd geamputeerd. “Het was corona-tijd, dus alles ging in een trager tempo dan ‘normaal’.” In 2022 kon de reconstructie beginnen, met een tissue-expander. “Ik had weer een borst! Best mooi aan de onderkant – mooi rond. Maar aan de bovenkant zat een bobbel en een deuk. En natuurlijk een lelijk litteken. ‘Hoe kan ik mijn borst weer mooi maken?’ vroeg ik me af. Ik ben creatief, ik houd van schrijven, spreken, tekenen en zingen. Ik teken graag bloemen. Daarom besloot ik om een tatoeage te ontwerpen voor mijn borst.”
'Dat ik misschien mijn haar zou verliezen vond ik niet zo belangrijk. Maar als ik een borst zou moeten missen... daar moest ik niet aan denken'
Litteken op de ziel
Anna begon te tekenen. Maar dat duurde en duurde... “Ik kwam er niet uit. In eerste instantie wilde ik namelijk dat die tattoo mijn litteken zou bedekken. Maar tijdens een massage bij Pisa, een inloopcentrum voor mensen met kanker in Hoorn kwam het inzicht: ‘Dat litteken verstoppen hoeft helemaal niet! Dat ís er. Niet alleen letterlijk, op mijn borst, maar ook op mijn ziel. Het hoort bij wie ik nu ben'.”
Anna wilde graag haar partner bij het ontwerp betrekken, wat ze soms best moeilijk vond. “Hij keek er vooral (ontwerp)technisch naar en vergat daardoor de emotionele kant. Dat maakte me verdrietig.” Toen ze dat in de gaten kreeg en kon aangeven dat ze dat emotionele aspect miste, kwam het goed. Het lukte toen ook om het ontwerp af te ronden. Anna: “Ik koos voor de papaver. De symboliek van de papaver is troost, hoop en schoonheid. Alle O’s in deze woorden vind ik mooi, ook omdat ze me aan twee borsten doen denken!”
Blij als ik voor de spiegel sta
In september 2025 was het zo ver. Met hulp van Pisa vond Anna een fijn tattoo-adres. “Ik wilde niet in een gewone tattoo-shop tussen die afschuwelijke voorbeelden met doodskoppen!” Of ze het spannend vond? “Ja, ze gaan natuurlijk toch in je prikken. Maar ik leefde er vooral erg naartoe. Ik was hier immers al jaren mee bezig! En daar komt bij” lacht Anna, “voor mijn dochter had ik op haar verzoek óók een tattoo van een papaver ontworpen. En die stond al een tijdje. Al hád ik het gewild; terugkrabbelen kón niet meer.” Dat wilde ze trouwens helemaal niet, ze was zeker van haar keus. “Ik vind mezelf weer mooi! Ik ben blij met wat ik zie als ik bloot voor de spiegel sta.”
'Ik leefde er naartoe en ben weer blij als ik bloot voor de spiegel sta'
Verwerking
Hoe verwerk je zo'n periode? Dat is lang niet altijd makkelijk, vindt Anna. “Ik hoorde mezelf tegen collega’s zeggen die vroegen hoe het met me ging: ‘Het gaat niet zo goed’. Dat voelde niet helpend. Aan de andere kant: het gebeurde ook dat mensen juist helemaal niets meer vroegen. Dat ze het negeerden. Dat vond ik ook niet fijn.” Hoe mensen reageren én wat die reactie met je doet, kun je lang niet altijd inschatten. “Een vriendin zei: ‘ik heb je maar even niet gebeld, want als je het zo moeilijk hebt heb je vast geen behoefte aan contact'. Dat vond ik naar en ook best raar!”
Uiteindelijk koos Anna voor EMDR-therapie. “Dat heeft me echt goed geholpen. Ik had maar een paar sessies nodig. De eerste sessie was pittig, omdat ik in mijn hoofd terugging naar de operatietafel. Ik zag en hoorde wat er gebeurde. De keren daarna waren minder heftig. Voor mijn verwerkingsproces was deze therapie heel goed.”
